Orkaan in Nieuw-Zeeland (Bob in radiostudio)

Nou, Bob zat die avond in een kleine radio studio boven een kringloopwinkel in Os.

Het roker naar Karton, oude platen hoezen en net gezet de filterkoffie.

Hij had net een stapel vinyl uitgezocht voor zijn programma, want hij maakte elke vrijdag een

uurtje muziek en nieuws voor mensen die laat nog wakker zijn.

Bob had een koptelefon op en tikte met zijn vinger mee op een liedje.

Zijn maag knorden een beetje omdat hij alleen een boterhand met hagelslag had gegeten.

Na de uitzending haal ik een kroket, mompelde hij.

Hij voelde zich best zeker, want hij had alles klaarstaan, microfoon, playlist en een briefje met

grappige zinnen. Bob vond het fijn als mensen lachten, zelfs al was het maar een klein lachje.

Hmm, toen trilde zijn telefoon, een melding van de NOS, zo'n korte pling die je niet kunt negeren.

Hij las.

Not toestand en duizenden evacuaties in New Zealand door een naderende orkan.

Bob trok zijn wengbrouwen op, daar is ook wat, zij hij hart op.

Hij schoef zijn stoel dichter naar de microfoon en zuchten, orkan, evacuaties.

Dat klonk niet als een paar druppels op je jas, maar als een hele klap.

Jo, en toen ging het lampje van de telefoon weer aan, een appje van Maya, een vrouw die hij had

leren kennen bij een kookavond.

Zij kwam uit New Zealand en woonde nu in Nederland.

Bob had haar eens geholpen toen ze de weg kwijt was en zij had hem daarna geleerd hoe je kia

ora zegt.

Maya belde.

Bob drukte op nemen.

Hey, Maya, haar stem trilde een beetje.

Bob, mijn broer zit in Hawks Bay, ze moeten weg, de syrenes gaan.

Hij pakte alleen een tas en de hond.

Bob keek naar zijn briefje met grappjes, het voelde ineens licht en raar.

Als of het papier niks meer betekende.

Oké, zij hij, blijf bij mij aan de lijn.

Wat heb je nodig?

Ik weet het niet, zij Maya.

Ik wil iets doen, maar ik kan alleen kijken naar nieuws.

Bob, slikte.

Hij dacht aan vorige week toen Jana in dat buurthuis bij de eventeur met gereedschap zat te prudsen

en zij, als je handen iets doen, wordt je hoofd rustiger.

En gister vertelde coon nog over die sporthall in horn, waar iedereen elkaar heel met stoelen

schouwen.

Dat bleef hangen.

Bob zette zijn microfoon open.

Luisteraars, zij hij, even geen plaatje, iemand die ik ken maakt zich zorgen.

In New Zealand worden mensen weggehaald omdat een orkan dichterbij komt.

In de chat van de uitzending kwamen meteen berichtjes.

Iemand schreef, kan ik iets sturen, een ander ik kan vertalen.

De eigenaar van de kringloopwinkel, riep van beneden, we hebben hier dozen zat.

Bob zei tegen Maya, we regelen iets, niet morgen.

Nu, na de uitzending liep hij met een rolteep en een stapel dozen naar beneden.

Maya kwam ook, met rode ogen maar rechten schouders.

Ze maakte een lijst, contact met een hulporganisatie, een kaartje met steun.

En vooral, blijven praten, want stil zijn, maakt het groter.

Laat op de avond heel Bob een pakkoekjes vast en zij, weet je, een orkan is als een boze zee.

Maar mensen kunnen ook een dijk zijn, samen.

Maya knikten, Jet en Bob dacht, dit was geen grap op papier, dit was echt.

Dit is het, nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutch Fluency.com.

De tulip trainer heeft het klaarstaan voor interactief oefenen, tot morgen.