Vrijmarkt in Utrecht (Kyan zoekt iets bijzonders)

waren al vol met kleedjes op de stoep.

Kyan liep langzaam langs de singel met een warm broodje kaas in zijn hand.

Hij had een klein portemonneetje bij zich met muntjes, want hij wilde iets leuks vinden op de

vrijmarkt.

Overal hoorde hij stemmen, kinderen die riepen, vijf euro, ouders die lachten, en ergens speelde iemand

een vals liedje op een blokfluit.

Kyan moest grinniken.

Hij dacht, dit is echt Nederland, een beetje rommelig, maar gezellig.

Hij stopte bij een kleedje met oude spullen, er lagen stripboeken, een kapotte wekker en

een doos met rare apparaten.

Achter het kleedje zat een vrouw met een oranje schaal.

Ze keek Kyan aan en zei.

Zoek je iets speciaals?

Kyan haalde zijn schouders op.

Gewoon iets met een verhaal, zei hij.

Toen ging ineens een radio aan bij het kleedje ernaast.

Een man draaide aan een knop en het nieuws kwam hard door de straat.

Kyan hoorde, vandaag is het 26 april, we herdenken de kernramp van Tjernobyl.

De stem klonk serieus en dat paste totaal niet bij de vrolijke markt.

Kyan werd stil.

De vrouw met een oranje schaal keek ook even naar de radio.

Tjernobyl.

Dat is ook wat, zei ze zacht.

Mijn vader was toen jong.

Hij vertelde dat mensen bang waren voor melk en groente.

Kyan fronste.

Echt?

Zo ver weg en toch hier?

Ja, zei ze.

Soms reist angst sneller dan je denkt.

Kyan pakte een klein grijs apparaat uit de doos.

Het had een wijzertje en een rooster.

Wat is dit?

De vrouw lachte kort.

Een oude stralingsmeter.

Een geigerteller.

Hij deed het vroeger nog.

Op dat moment tikte het apparaat ineens.

Klik, klik, klik.

Niet hard, maar duidelijk.

Kyan schrok.

Hij doet het nog.

De vrouw trok haar wenkbrauwen op.

Kom op zeg.

Dat meen je niet.

Een oudere man van het andere kleedje boog zich ernaartoe.

Geef eens.

Zei hij.

Hij hield de teller boven een oud bord met een glanzende rand.

Het klikte sneller.

Aha.

Zei hij rustig.

Sommige oude glazuren hebben een beetje straling.

Niet om gek van te worden, maar je moet het weten.

Kyan voelde zijn hart bonzen.

Hij keek naar de mensen om hem heen, die gewoon doorgingen met kopen en verkopen.

Later liep Kyan verder met de teller in een papieren tas.

Hij had hem gekocht voor drie euro, want hij wilde begrijpen wat hij had gehoord.

Hij dacht aan Tjernobyl en aan dat bord.

Grote dingen gebeuren ver weg, maar kleine sporen kunnen dichtbij je zijn.

Dat vond hij een gek idee, maar ook een helder idee.

Bij een kraam kocht hij een stroopwafel en ademde diep in.

Oké.

Zei hij tegen zichzelf.

Vandaag kijk ik beter.

En eerlijk.

Dat voelde als dit is het nou.

Het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tuliptrainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.