De Prik en de Pijn

Het was een koude maandagochtend in november.

De ramen van basisschool De Zonnebloem waren beslagen.

Binnen rook het naar natte jassen en krijt.

Juf Ellen stond in de gang en keek naar een briefje op het prikbord.

Er stond: 'Vanaf volgend schooljaar gratis griepprik voor al het personeel.'

Ze zuchtte. Niet omdat ze tegen prikken was, maar omdat ze wist

dat dit briefje een gesprek zou starten dat ze liever wilde vermijden.

Het briefje was wit met blauwe letters en de hoeken krulden een beetje door het vocht.

Juf Ellen trok haar vest strakker om zich heen.

Ze hoorde het geluid van kinderen die in de verte speelden.

Het was een gewoon geluid, maar vandaag klonk het anders.

Alsof er iets op het punt stond te veranderen.

In de lerarenkamer zat meester Jeroen al met een kop koffie.

De geur van verse koffie vermengde zich met de natte jassen die aan de kapstok hingen.

Heb je het gezien?

Vroeg hij.

Gratis prik.

Alsof we niet al genoeg prikken krijgen.

Juf Ellen ging zitten.

De stoel kraakte onder haar gewicht.

Het is een aanbod, geen bevel,' zei ze.

Maar ja, het zet je wel aan het denken.

Meester Jeroen lachte kort.

Denken?

Daar hebben we geen tijd voor.

We hebben al te weinig tijd voor het voorbereiden van de lessen.

Hij nam een slok van zijn koffie en zette de mok met een klap op tafel.

Juf Ellen keek naar de mok.

Er zat een klein barstje in het oor.

Ze had het nooit eerder opgemerkt.

Die middag, tijdens de pauze kwam het gesprek echt op gang.

Juf Marloes, die altijd vrolijk was, zei:

Ik vind het een goed idee.

Vorig jaar lag ik een week in bed.

Dat wil ik niet nog eens.

Ze huiverde zichtbaar bij de herinnering.

Meester Jeroen schudde zijn hoofd.

Maar, waarom moet de school dit betalen?

Als ik een prik wil, ga ik naar de huisarts.

Juf Ellen keek naar buiten.

De wind blies blaadjes tegen het raam.

De blaadjes waren geel en rood.

En ze plakten even tegen het glas voordat ze naar beneden vielen.

Misschien,' zei ze langzaam, 'gaat het niet om de prik zelf.

Misschien gaat het om de vraag: zorgen we genoeg voor elkaar?

Het bleef even stil in de lerarenkamer.

Alleen het geluid van de verwarming was te horen.

De weken daarna werd er veel gepraat.

Niet alleen in de lerarenkamer, maar ook in de wandelgangen.

Sommige leraren waren enthousiast.

Even tussendoor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Sommige leraren waren enthousiast.

Anderen vonden het overdreven.

De directrice, mevrouw De Wit, hoorde alles aan.

Op een vrijdagmiddag riep ze iedereen bij elkaar.

De lerarenkamer was vol.

Iedereen zat op stoelen of leunde tegen de muur.

Ik snap dat jullie vragen hebben,' zei mevrouw De Wit.

Daarom mogen jullie zelf beslissen.

Niemand is verplicht, maar als je wilt, kun je volgend jaar een gratis prik krijgen.

Juf Ellen keek naar de gezichten om haar heen.

Ze zag opluchting, maar ook nog steeds twijfel.

Meester Jeroen stak zijn hand op.

En als ik nee zeg, is dat dan een probleem?' Mevrouw De Wit glimlachte.

Natuurlijk niet, het is jouw keuze.

Juf Ellen dacht aan de woorden van haar vader.

Hij zei altijd, je moet doen waar je je goed bijvoelt.

Ze voelde een kleine glimlach op haar gezicht komen.

Die avond fietste Juf Ellen naar huis.

De lucht was donker en de straatlantaarns gloeiden zacht.

Ze dacht aan haar vader, die vorig jaar griep had gehad en er lang van was hersteld.

Ze herinnerde zich hoe hij in bed lag, bleek en moe.

De dokter kwam langs en zei dat het beter zou gaan, maar het duurde weken.

Ze dacht aan haar leerlingen, die elke dag op haar rekenden.

En ze dacht aan de woorden van mevrouw De Wit.

Het is jouw keuze.

Toen ze thuis haar fiets op slot zette, wist ze wat ze zou doen.

Ze zou de prik nemen.

Niet omdat het moest, maar omdat ze voorzichtig wilde zijn.

Voor zichzelf en voor de kinderen.

De volgende ochtend hing er een nieuw briefje op het prikbord.

Aanmelden voor de griepprik kan tot 1 december.

Juf Ellen pakte een pen en schreef haar naam op.

Meester Jeroen liep langs en knikte.

'Jij dus wel?' vroeg hij.

'Ja,' zei Juf Ellen.

'En jij?' Meester Jeroen haalde zijn schouders op.

Ik denk er nog over na.

Juf Ellen lachte.

Dat is ook een keuze.

Toen Juf Ellen later die dag in de klas stond, keek ze naar de kinderen.

Ze waren aan het tekenen.

Sommigen keken op en glimlachten naar haar.

Ze voelde zich rustig.

Ze wist dat ze een goede keuze had gemaakt.

Niet omdat het moest, maar omdat ze goed voor zichzelf en voor anderen wilde zorgen.

Ze dacht aan het briefje op het prikbord.

Het was maar een klein briefje, maar het had veel teweeggebracht.

Soms zijn het de kleine dingen die je aan het denken zetten.

En soms is nadenken precies wat je nodig hebt. Tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.