Wekdienst 19/4: 60ste Amstel Gold Race… (mee)

Nou, Karim stapt de uittremp twee bij een halte in Loosduinen en voelde meteen die bekende kribel in zijn buik.

Vandaag ging hij schaatsen bij de uithoof. Hij had een sporttas bij zich en een thermos kan met muntee.

De geur kwam al door de dop heen net een kleine kruidenwinkel. Karim lachte om zichzelf, want wie neemt nou muntee mee naar een eishal?

Maar ja, hij had het nodig, zei hij altijd.

Binnen hoorde hij het krassen van ijzer's, op het ijzer en het piepen van huurschaatsen.

Hij zag een vader die een kind vast hield als of het kind een vase was.

Karim dacht als ik straks val ga ik gewoon net doen als of het express was.

Die, het is het, jo. En toen kwam het nieuws ineens heel dichtbij.

Bij de kassa stond een klein scherm met de NOS-wekdienst.

Een medewerker zette het geluid harder omdat iemand vroeg, wat is dat voor wedstrijd vandaag?

De stem op het scherm zei iets over de zestigste amstelgold-rays.

Karim kek naar het beeld en zag renners in een lange rij als mieren op een dijk.

Naast hem stond een man met een roodwitte schaal, hij zucht het diep.

Azet speelt ook bijna de finale, zijn hij.

Ik heb zenuwen hoor, een meisje met een roodgroen zwarte muts draaiden zich om.

NEC ook, zij zei ze.

Mijn oom zegt, we gaan winnen, maar hij zegt dat altijd.

Karim grinnekte.

Dus jullie zijn allebei nervus?

Vroeg hij.

Ja, zij de man.

Ik slaap slecht.

Ik droomde dat de schijtsrecht er mijn broodje kaas afpakten.

Het meisje lacht de hart.

Dat was even schrikken, he.

Toen gebeurde er iets raars.

De eismeister kwam langs met een grote toeter, zo'n ding als bij sportwedstrijden.

Hij riep.

Oké, mensen.

Een rondje rustig beginnen.

Bijna.

We zeggen eigenlijk rustig aan beginnen, maar Karim hield zijn mond, want iedereen moest lachen.

Karim deed zijn schaatsen aan en ging het eis op.

Hij hoorde het nieuws nog in zijn hoofd.

Renners, fans, zenuwen, vinales, hij dacht, sport is overal hetzelfde.

Iedereen hoopt.

Iedereen bibbert een beetje.

Na een paar rondjes gled hij bijna onderuit, maar hij ving zichzelf net op.

Lekker bezig, riep iemand vanaf de kant.

En Karim stak zijn duim op.

Later zat hij op een bankje en schonk muntee in een beker.

De man met de a-zet schaal en het NEC meisje zaten naast elkaar en deelden een zak drop.

Weet je?

Zij Karim.

Ik snap nu die zenuwen.

Je wil zo graag dat het lukt, dat je lichaam mee gaat doen.

Ze knikte allebei en toen, heel simpel, zijde ze tegelijk, succes vandaag.

Karim vond dat mooi.

Niet iedereen wind, maar je kan wel samen kijken, samen lachen en samen die spanning dragen.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tulip-trainer heeft het klaarstaan voor interactief oefenen tot morgen.