De blauwe stoel van Marcel

Hij bewegen nog, zei hij, na een laatste pooging.

Net als ik, tijdens een langer vergaadering, antwoorde ik.

Luuk lachten en gaf mij de schroeven draaien aan.

De stoel was van Marcel geweest, de broer van Nora.

Hij woonde in Frankrijk en kwam elke zomer langs.

Dan zat hij achter de winkel tussen de planten.

Hij dron koffie en praten met iedereen die binnen kwam.

Zijn Nederlandse was niet perfect, maar hij bleef oefenen.

Volgens Nora kende hij vooral worden voor eten.

Vorige week had Nora zijn naam in de krant gezien.

Marcel was gestorven na dat hij een nieuwe ziekte had gekregen.

Hij was daarvoor ook al lange tijd erg ziek.

Zijn lichaam was zwak en lopen koste veel moeite.

Nora had mij er na onze les over verteld.

Vandaag wilde ze iets met zijn oude stoel doen.

In de krant staan maar een paar regels, zij zeen.

Ze draaiden de pot verf langzaam met beide handen.

Maar mijn broer was natuurlijk veel meer dan dat.

Hij komt bijvoorbeeld helemaal geen mooie foto's maken.

Op elke foto's stond zijn vinger voor de camera.

Luke pakte zijn telefoon en liet mij een voorbeeld zien.

Ik zag een stukje strand en een grote roze vinger.

We schoven de stoel naar het kleine tuinje achter de winkel.

Boven ons hingen witte lakens aan een lange waslijn.

De buurvrouw riep iets over het winkel.

Even tussendoor. Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Eer van morgen.

Ze zegt elke dag dat het gaat regenen, zijn Nora.

Dan heeft ze hier vaak gelijk, antwoorde ik.

We lachten oude kranten onder de poten van de stoel.

Eerst maakten we het houd glat met een stukje schuurpapier.

Luke werkte aan de poten en ik deed er terug.

Nora halde een doek over de brede houdensitting.

Het werk ging langzaam, maar dat vond niemand vervelend.

Vanuit de winkel horen we af en toe het belletje.

Dan liep Nora naar binnen om iemand te helpen.

Tijdens het schilderen vertelde Luke over zijn laatste bezoek aan Frankrijk.

Zijn oom kon toen niet meer mee naar het strand.

Daarom hadden ze thuis een spel met kaarten gespeeld.

Hij wond drie keer vertelde Luke met een kleine glimlaag.

Daarna heb ik gewonnen, maar misschien liet hij me winnen.

Nora stopte even met schilderen en kijk naar haar zoon.

Dat deed hij vroeger bij mij ook, zeizen.

Ik vroeg waarom de stoel juist deze blauwe kleur kreeg.

Nora was naar een foto op de deur van de winkel.

Daar stond Marcel bij een helder blauwe zee in Frankrijk.

Hij droeg een strooienhoed en hield zijn schoenen vast.

Hij stapt hem met zijn socken in het water, vertelde ze.

Zijn schoenen moesten droog blijven, maar zijn socken blijkbaar niet.

Tegen de middag was de stoel klaar en ruimte we op.

Er zat blauwe verf op mijn hand en Luke's neus.

Nora bracht broodjes naar buiten op een groot witbord.

We aaten op drie andere stoelen naast de achter deur.

De blauwe stoel moest nog een hele middag drogen.

Luke legte alvast een platsteentje naast een voorpoot.

Dat is voor zijn koffie, zij hij heel eenvoudig.

In de zomer gaan Nora en Luke naar Frankrijk.

Ze willen het strand van de foto gaan bezoeken.

Vandaag blijven we nog even in de kleine tuim zitten.

Nora vertelde verder te wel de witte lakens zacht bewogen.

Ik luisterde en nam nog een hub van mijn broodje.

Tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert tot de volgende keer.