Einde van een tijdperk

RICK: Jongens, ik zag het net op mijn telefoon.

Het is echt einde tijdperk.

SOPHIE: Waar heb je het over?

Zeg het eens.

DAAN: Ja, kom op.

We zijn net binnen.

RICK: Mijn favoriete snackbar om de hoek gaat dicht.

Na veertig jaar.

SOPHIE: Oh nee.

Die met die enorme porties?

Die waar we altijd na het stappen heen gingen?

Echt?

DAAN: Die waar we altijd na het stappen heen gingen?

Echt?

Die met die kroketten die zo groot waren dat je er twee nodig had?

RICK: Ja, die.

De eigenaar stopt ermee.

Zijn kinderen willen het niet overnemen.

Ze hebben geen interesse in de zaak.

SOPHIE: Dat is wel jammer.

Die kroketten waren legendarisch.

Weet je nog, Daan, die keer dat je er drie bestelde en je bijna niet kon lopen?

DAAN: Haha, ja, dat was na die verjaardag van Mark.

En de friet met pindasaus.

Daar kwam ik voor terug.

Die saus was anders dan overal, een beetje zoet en pittig.

RICK: Precies.

We hebben daar zoveel herinneringen.

Van studententijd tot nu.

Denk aan die keer dat Sophie haar portemonnee vergat en ik moest betalen.

SOPHIE: Oh ja, sorry nog.

Maar ik heb je terugbetaald met een biertje, toch?

Het voelt alsof een stukje van onze jeugd verdwijnt.

Die snackbar was er altijd, in goede en slechte tijden.

DAAN: Ach ja, alles verandert.

Maar het is wel een beetje treurig.

We hebben er zoveel gelachen.

Weet je nog die avond dat we een kapsalon deelden en de eigenaar zei dat we te veel lawaai maakten?

RICK: Ja, en toen gaf hij ons gratis extra kaas.

Wat een goeie man.

Zullen we er vanavond nog een keer langsgaan?

Voor de laatste keer?

Voordat het te laat is?

SOPHIE: Goed idee.

Ik heb wel trek in een frietje.

Maar niet te veel, ik moet morgen werken.

DAAN: Ik ook.

Laten we een kapsalon halen.

Dat is pas nostalgie.

Die combinatie van vlees, kaas en friet, heerlijk.

RICK: Kapsalon!

Dat hebben we in geen jaren gegeten.

Sinds die keer op het station, weet je nog?

SOPHIE: Mijn maag is er nog niet klaar voor, maar kom maar op.

Het is het waard voor de herinneringen.

DAAN: We moeten het wel snel doen.

Voor ze definitief dicht is.

Ik wil niet missen.

RICK: Ze hebben nog tot volgende week vrijdag.

Daarna is het voorbij.

Dan is de deur dicht en de lichten uit.

SOPHIE: Dan moeten we een datum prikken.

Zaterdagavond?

Is dat goed voor iedereen?

DAAN: Zaterdagavond is goed.

Ik ben vrij.

Geen verplichtingen.

RICK: Ik ook.

Zullen we het afspreken?

Ik bel wel even om te checken of ze open zijn.

SOPHIE: Doe maar.

Ik heb nu al zin in de herinneringen.

En in de geur van die snackbar, die is zo vertrouwd.

DAAN: En in de vette hap.

Dat ook.

Maar we moeten gezond blijven, hoor.

RICK: Het is gek hoe zoiets simpels zoveel betekent.

Een snackbar, een plek waar je altijd terechtkon.

SOPHIE: Ja, het zijn de kleine dingetjes.

Een snackbar, een terrasje, een wandeling in het park.

DAAN: Of de NS die weer eens vertraging heeft.

Dat hoort erbij.

Maar deze snackbar, die is speciaal.

RICK: Haha, precies.

De Nederlandse cultuur in een notendop.

Snackbar, fietsen en klagen over het weer.

SOPHIE: Maar zonder die snackbar is het toch anders.

Minder vertrouwd.

Het voelt alsof een deel van de buurt verdwijnt.

DAAN: Gelukkig hebben we de foto's op onze telefoon.

We kunnen altijd terugkijken.

En de smaak, die blijft.

RICK: En de smaak vergeten we nooit.

Die blijft in je geheugen.

Zelfs als de zaak weg is.

SOPHIE: Zullen we een toast uitbrengen?

Op de snackbar?

Op alle goede momenten?

DAAN: Op de snackbar.

En op alle goede tijden die we er hadden.

Van studentenfeesten tot rustige avonden.

RICK: Proost.

En op nieuwe plekken waar we herinneringen maken.

Maar deze blijft speciaal.

SOPHIE: Ja, proost.

Tot zaterdag dan.

Ik heb er zin in.

DAAN: Ik ook.

Zaterdag, laatste kapsalon.

Het wordt een mooie avond.

RICK: Absoluut.

Tot de volgende.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.