Het Grote Gesprek op School

Het is maandagochtend.

De zon schijnt door het raam van het klaslokaal.

Het licht valt op de tafels en maakt de kleuren van de muren wat warmer.

Leerling Joris zit aan zijn tafel.

Hij heeft een kop thee in zijn hand.

De thee is warm en ruikt lekker, een beetje naar honing.

Joris kijkt naar zijn telefoon.

Hij leest iets interessants.

Zijn ogen gaan snel over het scherm.

Zijn vriend Lars komt binnen.

Lars gooit zijn tas op de grond.

Het maakt een hard geluid, maar niemand kijkt op.

Hij trekt zijn jas uit en gaat zitten.

"Hé Joris, wat lees je?" vraagt Lars.

Hij leunt naar voren.

"Ik lees over Trump," zegt Joris.

"Het is best raar." Joris neemt een slok van zijn thee.

De thee is nog warm.

Lars kijkt over zijn schouder.

"Wat zegt Trump dan?" Joris legt zijn telefoon op tafel.

"Trump wil een grote deal sluiten.

Maar hij stelt een eis." "Een eis?" zegt Lars.

"Wat bedoel je?" "Nou," zegt Joris, "Trump zegt: twee landen moeten eerst vrienden worden.

Dan pas krijgen ze hulp van Amerika." Lars fronst zijn wenkbrauwen.

"Welke twee landen?" "Twee landen in het Midden-Oosten," zegt Joris.

"Ze zijn al lang geen vrienden.

Trump wil dat ze stoppen met ruzie maken.

Dan geeft hij ze iets terug." Lars knikt langzaam.

"Dat is een beetje zoals op school.

Meester Jan zegt ook altijd: maak eerst vrede met elkaar.

Dan pas krijg je een snoepje." Joris lacht hard.

"Ja!

Precies!

Trump is net als meester Jan!" De twee vrienden lachen samen.

Het geluid vult het hele lokaal.

Joris voelt zijn thee bijna uit zijn kop schudden.

Dan komt meester Jan zelf binnen.

Hij draagt een blauwe trui en een grote beker koffie.

De koffie ruikt sterk.

"Waarom lachen jullie zo vroeg al?" vraagt hij.

Hij zet zijn beker op de tafel.

"We vergelijken jou met Trump," zegt Lars grijnzend.

Meester Jan kijkt verbaasd.

"Met Trump?

Hoe dan?" Joris legt het uit.

"Trump geeft iets aan twee landen.

Maar alleen als ze stoppen met ruzie.

Net zoals u ons snoep geeft als we aardig zijn." Meester Jan zet zijn koffie neer.

Hij denkt even na.

"Hmm.

Dat is eigenlijk een slim idee.

Maar ik ben geen president, hoor." "Nee," zegt Lars, "maar u heeft wel meer haar dan Trump." Nu lacht meester Jan ook.

Zijn koffie trilt bijna van het lachen.

Joris neemt nog een slok van zijn thee.

De les begint.

Meester Jan schrijft op het bord: "Hoe lossen we problemen op?" De leerlingen denken na.

Joris schrijft in zijn schrift: "Praten helpt.

Ruzie maken helpt niet." Hij kijkt naar Lars en glimlacht.

Na de les loopt Joris naar buiten.

De lucht is fris.

Hij hoort vogels zingen in de bomen.

De wind waait zachtjes.

Hij denkt aan het nieuws van vanochtend.

Twee landen ver weg.

Ze kennen elkaar niet goed.

Ze vertrouwen elkaar niet.

Maar misschien, denkt Joris, is praten altijd beter dan zwijgen.

Dat geldt op school.

Dat geldt ook ver weg.

Lars loopt naast hem.

"Zullen we straks voetballen?" "Ja," zegt Joris.

"Maar alleen als jij stopt met vals spelen." Lars lacht.

"Deal!" Ze lopen samen naar het speelplein.

De zon is nu warmer.

Het is een goede dag.

Tot de volgende keer.