الصوت1x
السرعة
وقفة
تمرّنقراءة
الوضع
Woordenschat
Stel je even een hypermodeer naar kunstmatige intelligentsie voor.
Een zo'n systeem dat met één druk op de knop kan voorspellen wat jij vandaag als lundje wil eten.
Ja, klinkt handig toch?
Zeker, maar het is de gelijktheit voorkomen nutteloos als het gaat om het daadwerkelijk smeren van een knippe-booter op je brood.
Precies.
En stel je daarnaast een pakketbe zorgen voor.
Die wordt middenopstraat in de stromenregelen door de politie geëlektrokuuteerd.
Die zou?
Ja, niet omdat hij een gevaarlijke krimineel is of zo, maar simpelweg omdat hij...
Hij vroeg om 60 seconden de tijd om een doos met een lamp af te leveren.
Twee situaties die op het eerst gezicht echt totaal verschillend lijken.
Maar de onderliggende dynamiek is exact hetzelfde.
We zien hier echt het meegenismen van gigantische onzichtbare systeemen die zeg maar frontal in botting komen met de rommelige...
fisike realiteit van gewone mensen.
Welkom bij deze uitgebreiden analyse.
We gaan het vandaag over jou hebben, over mij, over hoe we allemaal proberen overeind te blijven.
En het mooiste is eigenlijk we halen ons inzichten niet uit zware akademische papers.
Nee, gelukkig niet.
Nee, van die abstracte opini stukken.
We duiken vandaag in een reeks extreme toegankelijke nieuwsvraalen uit Nederland.
Vraalen die, en dat is wel bijzonder, letterlijk op a2-taal niveau geschreven zijn.
Ja, voor mensen die de taal nog aan het leer zijn, heel simpel gehouden.
Ja.
Op een vlakke gezien zijn het gewoon kleine verslagen van alle dag's gebeurtenissen.
Maar als je de meegenismen erachter ontleet, dan biedt is echt een waanzinnig fascinerend raamwerk.
Zeker weten.
Ze laten zien hoe we navigeren door extremerijkdom, de onverbiedelijke logica van computers en protocolergesach.
Dus, oké, laten we dit uitpakken.
Ik ben er klaar voor.
We willen in meenemen op een verdiepende reis waarbij we het macro-niveau ontdekken in de absolute micro-realiteit.
Ja, en laten we die micro-realiteit direct opzoeken.
De setting van ons eerste vrouw is echt prachtig in zijn eentvoud.
Vertof.
We bevinden ons in Rotterdam, het is een draudlure geregenrachtige dag.
We stappen een kleine warg met winkelbinnen waar ze contorpenodigdeden verkopen.
Ja, je ruikt de koffie bijna, weet je wel?
Precies.
Het is een plek vol visieke, tasbare objecten.
En te midden van die pennen en boeken werkt Mila.
Ze is heel rustig bezig om rode pennen in een carton de doos te sorteren.
Visieke arbeid op de vierkanten meter.
Ja, en dan is er haar collega Joost.
Torel Mila, die penne aan het orden is, zit hij achter een beeldscherm.
En hij staart zich helemaal blind op een totaal andere wereld.
De digitale wereld?
Ja, juist. Hij is kolt door de kwot 500, weet je al die lijst met de 500 reiks de Nederlanders.
En Mila vraagt op gegeven met nukter wat een specifieke man
op die lijst eigenlijk voor werkt doet.
En wat zegt Joost?
Nou, het antwoord dat hij hard op voorleest is letterlijk.
Hij kopt en verkopt geld op internet.
Ja, piezar.
Mila snapt er helemaal niet van ze vraagt echt hoe kon je geld kopen met geld.
En Joost, die noot de begin in die lijst bestudeert,
moet toegeven dat hij er eigenlijk ook geen vrouw idee van heeft.
Wat we hier op zeveren, is echt de ultieme abstractie van de moderne economie.
Ja, de financialisering van onze maatschappij betekent eigenlijk dat...
de grootste vermogels niet meer worden opgebouwd door tastbare dingen te maken.
Zo spennen produceren of zo.
Exact, of papier verkopen.
Ze worden opgebouwd door data en kapitaal virtueel hedenweer te schuiven.
Voor mensen zoals Mila en Joost is dit, ja, volstrekt onbegreipelijk.
Ja, omdat een hele realiteit draait om fysieke transacties en opiekt dat van hand tot hand gaat.
Precies.
En dat onbegrip is terecht, want het is ook een gesloten systeem.
Dat compleet losgezongen is van de fysieke werkelijkheid.
Absoluut.
En die kloof tussen de fysieke en abstracte wereld wordt nog scherper als er bij een andere miljardair op de lijst aan komen.
Oh ja, de AI miljardair.
Ja, iemand die dus zijn voor tuinhetvergaart met het ontwikkelen van AI-programma's.
Van die systemen waar je een vraag in diept en direct antwoord krijgt.
Ja, kennen we allemaal inmiddels.
Precies.
En Mila's reactie daarop is werkelijk briljant in haar nuktuurheid.
Ze kijkt naar de kassa en hun winkel en zegt,
onze computer geeft vooral foutmeldingen, misschien moet hij eerst naar school.
Geweldig.
Die opmerking snijdt direct door alle hyperondomtechnologie heen, vind je niet?
Echt wel.
De hele miljarde industrie rondom AI verkoopt ons dat die de i van alweetendheid.
Maar Mila relatheert de computer direct aan de hyperende hardwer op haar eigen toonbank.
Ja, heel nukter.
Maar Jos besluit aan de Theorie toch maar even te testen.
Hij typt een vraag in zo'n AI-systeem.
Gewoon wat kan ik eten in mijn pauze?
Wat kan dat uit?
Nou, de computer raadelt even en segereert een broodje kaas, zoep, een appel en een i.
Jos is helemaal stonverbaas, dan kijk Mila aan en zegt, onze computer kent jou goed.
Mila eten namelijk stevast, elke middag en broodje kaas.
Het systeem heeft de Hollandse lunchkontuur perfect geanalyseerd dus.
Ja, precies.
En dan valt de opmerking deze hele analyse samen wat.
Mila kijkt ernaar en zegt heel droog, maar hij hoeft mijn brood niet te smeren.
Oh wow, dat is echt een typegaan sociologisch inzicht, verpakt in zo'n simpule bijzien.
Ja, toch.
Het ligt de fundamentale tekortkomming van onze obsessie met data bloot.
We verwarren het voor spellen van de werkelijkheid, vaak met het manipuleren van de werkelijkheid.
Ja, dat is een heel goed punt.
Die AI beschikt over miljarden data-punt, patronerkening en norma rekenkracht, maar in de fysieke wereld.
Zeg maar, de wereld van zwaartekracht, honger en materie, is het compleet machteloos.
Het verricht null fysieke arbeid.
Het heeft geen handen?
Nee, exact het heeft geen handen.
Is het niet net als of je een peperdure magische gogenlaar inhurd die als enige truc kan voorspellen dat het luchtblouw is?
Ja, dat is een treffende vergelijking.
Je investeert miljarden in een systeem dat uiteindelijk alleen maar echt hoot wat je zelf al wist en deed,
zonder dat het de data-werkelijke fysieke last van je schouders neemt.
En dat dont echt aan waar de data-werkelijke waarde creatie blijft liggen.
Aan het eind van de dag, ongeacht hoeveel kapital er virtueel wordt rondgepomd,
moet iemand dat brood je kaas fysieks meer.
Ja, iemand moet die penne in de doos stoppen en de koffie zetten.
De fysieke wereld kan gewoon niet automatiseerd worden door een taalmodel.
Dat is zo waar.
En dat breng me bij hun eigenpouzen.
Terwijl die miljardeners op het scherm geldt, heen en weer schuiven,
zitten jouw stemhielen aan tafel, met versity, warm brood, een sterkruikende kaas.
Heerlijk?
Ja, heel knus.
En ze beginnen hard op de dromen over wat zij zouden doen met een miljoen euro.
Je zou verwachten dat ze zich nu al wasselt maar in hun fantasie.
Laat ze meeslepen in die waanzinnen van de kwot 500.
Nou, grote, violaze auto's.
Precies.
Maar jou zegt, ik koop 100 broodjes kaas.
En ons Mila lachend opmerkt dat hij dan wel heel veel geld overhoudt.
Voegd hij er super pragmatisch aan toe.
Goed, dan neem ik er ook zoepijn.
Het klinkt als humor natuurlijk.
Maar de illustriert hoe stevig hun waarde systeem gewoord tot blijft in tasbaar wel zijn.
Ja.
Rijktom wordt er hen niet gedefineerd als accumulatie van abstract kapital.
Maar echt als de overvloed van de basisbehoefte die ze al kennen en waarderen.
Precies.
En Mila's droom is zo mogelijk nog praktischer.
Zo heeft hem nog geen jacht op zo.
Ze wil een nieuwe fiets.
1 zonder rare geluiden, want haar huidige fiets piep nu peinelijk bij elke bocht.
Heel herkenbaar.
Ja, en daarna wil ze een maand naar Spanje, omdat ze de blauwe zei voor zich ziet.
En hier, voor jou als luisteraar, wil ik even stilstand bij Laatse daarna doen.
Want dit is zo fascinerend.
Wat doet ze dan?
Terwijl er buiten luidruchtig een tram door die natte Rotterdamse straaterheid negeren ze dat piltscherm.
Ze pakten veel papier uit haar eigen winkel, een groene pen en ze schrijft bovenaan mijn lijst voor deze maand.
Wat?
Want die miljoenen gewoon kleine doelen.
Ze plint dat ze gaat sparen voor die piep vrij je fiets en dat ze zaterdag met de trainer zegt voor een dag.
Jos mag meetrouwes, met ze zelfs een kaartje betaalt.
Dat is een fantastisch moment.
Wat we hier waar nemen, is eigenlijk een vorm van analoge rebelie.
Maar wacht even.
Analoge rebelie.
Is die handgeschreven groene penleis van Mila eigenlijk niet gewoon een veel gezondere, realistische relatie met de realiteit,
dan alles wat in die hele kwot 500 staat?
Zonder twijfel.
Het voelt bijna als of zij reiker is omdat ze controle heeft over de variabelen.
Ze gaat gewoon zaterdag naar de zee.
Dat is exact het punt.
De schaalgrote van de kwot 500 of een wereldwijd AI-netwerk is voor het menselijk bruin eigenlijk om mogelijk te bevatten.
Nee, het is te groot.
Precies het abstracte ruis die ons een gevoel van machteloosheid kan geven.
En door een velp apier te pakken, iets analooges, iets begrenst,
breng Mila de wereld terug naar een schaal die zij weer kan overzien.
Mooi gezegd.
Het is de kleemd haar autonomie terug om de vierkant te meden.
Dat papieren naar tas is echt haar schild tegen de digitale verstaring van buiten af.
In die warme papierwinkel is die confrontatie met een gigantische systemen nog heel abstract.
Je kunt het schermsimple weg uitzetten.
Het blijft bij een grappig nutteloos AI-advis over een broodje kaas.
Gelukkig wil je.
Maar en hier maken we even een cruciële stap.
Wat gebeurt er als zo'n gigantische system niet op een scherm zit?
Wat als het systeem een fysieke vorm aan neemt?
Een systeem in de echte wereld.
Ja, een onverbedelijk ogericht me in de echte wereld.
En jij kunt niet weglopen omdat je gewoon je werk proberen te doen.
Dit brengt ons bij ons tweede verhaal.
We gaan naar een reegnachtige dinsdagmorgen in Utrecht.
Oké, we verlaten hier dus de onschuldige abstractie en duiken.
Vol in de harde fysieke realiteit van infrastructuur en handhaving.
Klopt.
We vogen nieuws, een pakketbezorger in een blauwe jas.
Hij rijdt moeder ziel alleen in zijn busje door de straten.
Om even de isolatie van zijn bestaan te schetsen,
hij zit letterlijke hart op de praten tegen een appel die naast hem op de stoel ligt.
Ach.
Ja, echt.
Op de radio klagt een stem over de aanhoudende regen en nieuwsknik naar zijn appel.
Hij moet een pakket afleveren bij Sarah.
Sarah woont in een appartement boven een lokale bakkerij.
Hij heeft een nieuwe lampbestelter vervanging van een kapotte.
Dit is eigenlijk de essentie van de moderne e-commerce.
Een keten van duizenden digitale handelingen resulteert dat in een man
in een busje die een fysieke object van A naar B moet verplaatsen.
Precies.
Niels arrevert in de straat van Sarah.
Hij stopt zijn bus voor de deur, maar er staat een bord stilstaan verboden.
Hoi.
Ja, hij parkeert dus fout.
Hij is zicht daarvan bewust, maar met die doos in handen dan tij ik ben zo terug.
Hij stapt uit, probeert in de regen de kleine lettertjes op die 6 deur bellen te ontsijfer om Sarah's naam te vinden.
En dan?
En op dat moment stapt er een agent op hem af.
Die agent vraagt niet wat hij aan het doen is.
Hij wijst gewoon naar het bord en zegt, je mag je niet staan, je moet nu weg.
Oef.
Niels, met de doos, met de lamp, al in bij de handen vraagt of hij deze doos,
voor de bewoner die precies daarboven de baker woont, alleen even mag afgeven.
Ja, wat zich hier vol trekt, is de botzing tussen menselijke context en binärer logica.
Binärer logica?
Ja, protocolen en wetten functioneren in essentie als computerkode.
Het is echt zo'n if-dan-megenisme.
Als voertuig hier staat, is dat illegaal dan verwijderen.
Ja.
Er is in dat protocol geen enkele marge of code ingebouwd voor de nuansen.
De bezorger is al uitgestapt, de doos is in de hand en de bestemming is drie meter verderop.
Nee, de computer zegt, nee.
Exact.
De agent voelt het binärerop protocol uit en herhaaldstucht dat Niels om middelijk moet verdrekken.
Kijk, hier wordt het echt interessant.
Niels vraagt letterlijk om 1 minuut.
Hij verheft een stemmen beetje gewoon puur uit de frustratie van het moment.
Heel menselijk.
Het is zo'n herkendbare onmacht.
Sarah hoort het remoer over een store haar open raam en snel het trap af naar beneden.
Maar om de tussenstapten agent op Niels af en beveeld hem die doos neer te leggen.
Enschalatie?
Ja.
Niels, die voorkomende waar is door de absurditeit van de situatie, deins en stap achteruit.
En wat volgt, het is geen gesprek, geen waarschruwing, maar onmiddellijke, fysieke escalatie.
Het is heel snel.
Heel snel.
De agent trekt een zwaardstroonwadden, een taser en vuurt.
Niels, die alleen maar een landwielde bezorgen, krijgt duizende volststoren in lichaam.
Hij valt kermen op de eiskouden dat te steenen en de doosrolst naast hem.
Dat is intent.
Socialoge bestuderen dit soort incidenten onder de noemer van bureaucratisch geweld of institutionele startheid.
Bureaucratisch geweld.
Ja, het systeem functioneert hier exact zoals een lopen de band in de fabriek.
Die lopen de band stopt niet als er een kwetsbaar op jektop licht.
Hij draait gewoon op één vorige programmeren snelheid door.
Ja, onverbidelijk.
De wetshandhaver fungeert als die lopen de band.
Op het moment dat de mens, Niels, niet direct een foutloos de outputlever die het systeem is,
gehoorzameid en vertrek, kent het systeem maar één escalatiemodel.
Geweldafdwingen.
Fisiek, geweldafdwingen.
Er is geen menselijke foutmersje meer.
Het is als of je tegen een computer praat van bij de enige geprogrammeerde reactie het inzetten van geweld is.
Maar en dit is belangrijk.
Ik moet hier wel even striktompartijden gebleven en advocaat van de duifelspele.
Ja, dat is goed.
Want we moeten natuurlijk wel de hele context bekijken.
Hoe tragisch die uitkomst ook is, Niels over het trot wel de wet.
Hij pakkeerde verkeerd.
En als we elke bezorgen, maar laten staan waar hij wil omdat hij slechts een minuutje nodig heeft,
dan slidt onze steden toch totaal dicht.
Dat zeker.
Veel pinste kunnen er dan niet door, het wordt een gaal.
En hoe balanceren we koude regels met het alle dagse feit dat pakketten fiziek geleverd moeten worden,
is het niet gewoon het taak van die agent om de regels te handhaven, zonder uitzondering.
Je raakt er precies de sociologische zenuwen van onze tijd.
Natuurlijk is er een legetie me reden voor verkeersregels.
Zeker in oude Nederlandse steden die gewoon niet gebouwd zijn voor honderden bestelbusjes per dag.
Precies.
Maar wat we hier op zoveren, is de onvermijdelijke frikssietussen twee onbuigzame krachten.
En de ene kant heb je de consument, die eist dat alles binnen 24 uur tot aan de voordeur wordt geleverd.
Ja, we willen het allemaal morgen in huis hebben.
Dat verijsde niepregel geoptimaliseer agressief logisch dieksysteem.
En aan de andere kant heb je een statische stedelijke infrastructuur met een rigide zero tolleres handhaving.
En nieuws zit er tussen in?
Niels is slechts de menselijke buurver, die tussen die twee gigantische molestelen wordt voor Moorzold.
De kritiek hier rigt zich niet op het bestaan van de regel,
maar op het absoluutige brek aan proposionaliteit en context.
Ja, het slaat door.
Als een systeem ontworp is om man te elektricooteren over een vertraging van 60 seconden,
voor het bezorgen van een huishoudlijke lamp, dan is het systeem zelf de stooning geworden.
Dat illustreert het surrealisme van de hele situatie echt perfect.
Want de naselep op straat is minst en so bizarre.
De brontext beschrijft dit echt genadeloos, de straat versteeld ommiddellijk.
Allergelijk weg.
Ja, en niemand lacht meer.
Een voorbijgangar stopt met wat hij doet en zet zijn viet zo.
Heel traag tegen de muur voor ongelofen over wat hij net heeft gezien.
Een vrouw pakt haar telefoon om helpdien te bellen en het meest schrijnende vervremende detail.
Betoel.
Uit het nog openstaande busje van Niels klinkt onafgebroken heel hard een vrouwelijk liedje op de radio.
Zagen merkte op wat voor bizarre contrast dat was.
Bauw, dat vrouwelijk liedje functioneert bijna als het ultieme bewijs van de onverschilligheid van het systeem.
De radiogeholvertrekken zich niet zaan van de draam op straat.
Nee, die gaan gewoon door.
De algoritmes die de bestellingen verwerken draaien door, de protocolen blijven intact.
Het macro-systeem dendert volstrekt onverstoorbaar door te wel de realiteit van het individue op straat,
letterlijk en figuurlijk in elkaar het gestort.
En dat dwingt ons naar de kernvraag van deze verdiepende reis.
Hoe ga je om met deze waanzin?
Hoe overleven we, wanneer die systemen om ons heen, bineren, onverschillige machines blijken te zijn?
Dat is de vraag.
Want in beide verhalen ligt de oplossing of de redding, overduidelijk niet in de systemen zelf.
De kwotvijverombert gaat het leven van Milen niet beter maken.
Zeker niet.
En de politieprotekollen, of het logistieke proces van de postbedrijf,
gaan Niels niet overreindt helpen op die koudustelen.
De enige ontsnavingsroeten is puuren, analoge, menselijke verbinding, op de vierkanten meter.
We moeten hiervoor echt inzoomen of wat er direct na die stromstoot gebeurt.
Daar zien we namelijk hoe fundamentaal menselijke ingrijpen verschillt van systemlogica.
Laat het terug naar die straat.
Niels ligt op de grond.
Z'n arm klopt van de pijn, zijn benenvoel is waar, verland door die stromschok.
En hij hoort onduidelijke stemmen om zich heen.
Het moment dat Sara aan kon drennen.
Ja.
Sara rent naar buiten en ze knieelt naar stem neer in een rode schoenen op die natte stenen.
En wat doet Niels?
Zelfs op dat moment in shock is hij mentaal nog steeds gegijseld door dat systeem.
Hij preefel dingen over zijn busje, toch?
Exakt.
Hij mondpelt over m'n bus.
Hij maakt zich druk over zijn logistieke taak, maar Sara snijdt dat genadeloos af.
Met zo'n kom menselijke autoriteit zegt ze, denk nu maar even aan jezelf.
Dat is echt het kantelpunt van dit verhaal.
Het roept een heel belarijke vraag op over wat werkelijk waarde heeft op het moment dat een systeem faalt.
Ja.
Kijk naar die kartelende doos met die lamp.
Die doos was de ospronkelijke oorzaak, de catalisator van deze hele kettingreactie.
Voor de e-commer's gegaan was die doos het enige dat telden.
En voor de agent was die fouten parkeerplek voor de bus het enige dat telden.
Precies, maar op het moment dat een beschadig mens op straat ligt,
wordt die doos de Sara voorkomen genegd.
De visieke goederen en de kunstmatige agensie van de levering verdampen helemaal.
Alleen de zorg blijft over.
De bakker komt ook naar buiten gelopen en in plaats van zich te bemoeien met de bus of die agent,
brengt hij simpelweg een papierenbeker met water voor niels.
Heel basaal, heel menselijk.
Ja.
En Sara vindt dat die lamp gewoon kan wachten.
Ze pak daar telefoon niet om de klanten-service te bellen over haar pekket,
maar om iemand voor niels te bellen, iemand die hij kent.
Zodat die gerustgesteld is.
En ze wijgen het van zijn zijde te wijken zodat hij niet alleen is.
Een niel snapt op dat moment niet waarom het nodig was, maar de steun is crucial.
Die doos met de lamp staat verderop in de regen.
Volstrekt om langrijk geworden.
Dat tot echt aan hoe empathie functioneert als de ultieme disrupteur van binäre systeem.
Waar protocol blind is voor pein,
Sinsara en de bakker uit sluiten de pein en negeren ze het protocol.
Ze wijgen ermee te doen met het systeem.
Precies, ze wijgen ermee te gaan in de machinale logica van de straat.
Ze creëren te plekken een micro-systeem van zorg dat wel rekening houdt met de context.
Dus wat betekent dit allemaal voor jou?
Als luisterer.
Zitten we niet allemaal gewoon onze eigen broodje kaasmoment beschermen tegen de waanzin van buitenaf.
Zo kun je het wel zien.
We leven in een maatschappij die geprogrammeerd is op efficiëntie, op schouvergroting,
op protocolen die 0,0 rekeningen houden met of je toevallige slechte dag hebt
of gewoon even een minuteje extra nodig hebt.
Wat deze verhalen zo krachtig illustreren is dat we die spelregels van de grote macro-systeemen
welicht niet in onze eentje kunnen herschrijven.
Nee, dat is de groot voor ons.
We kunnen de financiëleiseering van de economie niet stoppen.
We kunnen de opmaars van de EI niet pauzeeren en we kunnen de kille handhaving op straat niet in onze eentje verzachten.
Maar en dit is crucial.
De macht van deze systeemen stopt exact waar onze persoonlijke fisieke interactie met de ander begint.
Ja, mooi.
Het is tijd om de draaden van deze verkending even samen te binden.
We begonnen in die koffieruikende winkel van Mila in Rotterdam.
Waar het nog onschuldig was?
Ja, maar de overweldigende ruis van olgeridmen zijn de miljarder van de kwot 500 succesvolwerde buiten gesloten.
Door simpelwegen wel papier te pakken.
Een groene pen en de belofte van een treinkaartje naar zee bleek een veel machtiger wapen voor menselijk geluk,
dan welke data bestaan ook.
En de naast onderwin de kou in utrecht?
Ja, waarde onbouugssame, geweldadige logica van een stadstraat, spontaan werd onmanteld.
Niet door een tegengesteld systeem, maar door een buurvrouw in rode schoenen.
En een bakker met een papierenbeker water.
De kernlijs is echt dat menselijkheid schaalt in de wijgering om op te schalen.
Het zit hem in de wijgering om de binäre regels van de buiten wereld zomaar blindlings toeten passen
op de persoon die recht tegenover je staat.
En dat brengen we bij een laatste, provocerende gedachte voor jou.
Echt iets om overnaten te denken zodra je straks je koptelefon afzet, of wat je auto stapt.
Mila voude haar papieren leidje op en stak het veilig in hertas.
Daarmee beschermden ze haar bescheiden, menselijke dromen, tegen de digitale ruiz van de buiten wereld.
En Sara liet de fysieke doos met de lamp in incensie het ultieme symbol van konsumentisme
en logistieke perfectie letterlijk in de regen staan.
Omdat het object elke waarde verloren op het moment dat er een mens in nood voor voetel lag.
Alles voelen naar de achtergrond.
Precies. In een wereld die onafgebroken echt elke seconden van de dag.
Jouw aandacht, jouw geld en jouw absoluutige horenzaamheid aan de regels eist.
Wat is dan de doos in jou leven?
Welk urgent lijkend, door systemen opgedrongen probleem moet jij vandaag simpel weg even op straat laten staan
zodat je je weer kunt focussen op de mensen recht voor je neus.
Lijf scherp, blijf je verwonderen over het kleine in de wereld om je heen en bewaak je eigen vierkantometer.
Een warm goed en we zien er naaruit om de volgende keer weer een nieuwe analyse met je te delen.
الإعدادات
النص
الوضع
الصوت
وقفة