صدا1x
سرعت
مکث
تمرینخواندن
حالت
Woordenschat
Vandaag leggen we een wegwaarde vuin het Bakke Nederland, naast een onoplosbare geopolitieke krisis in de middroost.
Ja, twee volstrekt willen keurigen alle dagse gesprekken eigenlijk?
Precies.
Maar als je goed luistert, onthullen ze dus allebei exact dezelfde waarheid over hoe ons menselijk brein
van hopig proberen te overleven in een compleet geautische wereld.
Welkom bij deze nieuwe dieptuiv trouwens, fijne het je luistert.
En de missie van deze verdiepende sessie van vandaag is ontdekken hoe wij, en daarmee bedoel ik ook echt jij gewoon in je dagelijks leven.
In schijnbaar simpelige spreken grijp proberen te krijgen op krachten die vele malen groters hij dan we zelf.
Omdat nu de brute oorkracht van een flinke herstorm is of de volstrekt ondergronderlijke complexiteit van de wereldpolitiek.
Wat we vandaag doen is luisteren naar hoe mensen taal gebruiken als gereedschap om eigenlijk gewoon niet gek te worden.
Oké, laten we dit even uitpakken.
We duiken direct in het eerst gesprek.
De fysieke storm.
Precies, we luisteren mee met drie personen in onze brontext, Rick Sophie en Daan.
En we vallen eigenlijk mede in de ultieme oer Hollandser Ramsboet.
Ja, de klassieke herstorm.
Echt er is in Nederland bijna niet zo universal als het collectief en heel uitruchtig ondergaan van plotseling extreem slecht weer.
Absoluut.
Het is bijna een cultureel fenomeen op zich toch.
Zeker.
En de tekst leest ook echt als een opzomming van hilarische maar ozoherkenblaren ellende.
Kijk, Rick die trapt af en die meldt vol frustratie dat zijn paraplu Hele Maal naar de knoppen is door de wind.
Ja, klassieker.
En Sophie?
Nou, het is tond dus echt eens bij een trem hadden te vernikkelen, terwijl de regen echt met bakken uit de lucht waren.
En tot overmaat van Ramb realizeren, ze zegt daar pas dat ze net haar schone was buiten had gehangen.
Oh, dat is echt het ergste moment.
Alles zei ik net.
Helemaal doorweekt.
En bij Daan, waar je de simpelweg te wel is, bakom.
Mir op straat.
En weet je, het klinkt al slapstik, maar voor hen is het op dat moment een bloed serieus probleem toch?
Ja, absoluut.
Wat we hier op ze weer, is eigenlijk de menselijke confrontatie met absoluut de machteloosheid.
Maar dan wel veilig verpakt op micro-schaal zeg maar.
Hoe bedoel je dat?
Ja, je moet je voorstellen.
We leven in een maatschappij.
We remmen echt alles dat op de minute proberen te plannen.
En je was machineveeft een timer.
Ja, je trem heeft een app met live locaties, precies.
Exact.
Ik heb voor duurende eluze van totale controle.
Maar als de atmosfeer dan plotseling besluit om op te breken, dan stij je daar met je strak een planning.
En je nat was.
En je tapottebare ploende prullen baken.
Het is gewoon een acute verlies van regie.
Ja.
En als het over verlies van de regie gaat, dan komt het heel snel de ultieme Nederlandse ervaring op tafel in dat gesprek.
De NS.
Uiteraard de NS.
Sophie spreekt in het gesprek de hoop uit dat er niet weer en exciteer bladeren op het spoor liggen.
Waarop daar een direct nogal cynisch inhaakt, neem ik aan.
Heel cynisch ja.
Die zegt dat het elke jaar het zelf liedje is.
Hij stond vorige week gewoon lettelijk een half uur te wachten door dat soort onzin zegt hij.
Rik was daardoor bijna te laat voor een belangrijke vergadering, toch?
Dat zond ook in de bron.
Ja, klopt.
Dus ze bespreken vervolgens de alternatieve.
Want, nee, als de trein niet rijdt, dan pak je de fiets.
In Nederland wel, ja.
Maar dan vertelt dat hij op de fiets helemaal bovenop soms brug door een plotseling en windvlaag ledelijk bijna de gracht in beide.
Levensgevaarlijk.
Kijk, en die hele discussie over de infrastructuur is dus ontzettend interessant.
We klagen over de bladeren.
We kriticeeren hard op de treindienstleiders.
Ja.
We wegen zelfs de risico's af tussen een stilstaande treinen en die dodemansritten op de fiets over die brug.
Ja, best dramatisch allemaal.
Zeker, maar in feite gaat dit gesprek dus helemaal niet over vervoer.
Oh nee, waar er wel over?
Ze praten eigenlijk over hun eigen onvormogen om hun omgeving naar hun hand te zetten.
Kijk, we zoeken van hopig de schuld bij een institut, zoals de NS.
Omdat je niet boos kunt worden op de wind.
Precies.
Bozen worden op de natuur, ja, dat heeft zo weinig zin.
Een institut kun je te mensen nog ergens de schuld vergeven zeg maar.
Ja, dat was waar.
Maar dan heb je dan.
Binnen deze hele groep klagers is hij op instepraachmaticus van het stil.
Ja, dat wil maar ook op.
Terwijl de rest echt steen en bein klagt over die rukwinde en de regen.
Zeg daarna eigenlijk naar kommer op met die storm.
Voor hem is dat weer al aan geloof ik gewoon een heel efficiënt excuses, toch?
Precies, een legitim excuses om lekker binnen op de bank te blijven hangen en einde los veel om te kijken.
Hij stopt eigenlijk met vechten tegen de elementen.
Ja, en dat is dus een heel klassiek psychologisch meegenisme dat we re-framing noemen.
Re-framing, oké.
Ja, dan pak dat acute controle verliezen en buigt het in zijn hoofd om naar een bewuste eigen keuze voor ons spanning.
Hij maakt van die externe dreiging gewoon een interne voordeel.
Wacht even, re-framing.
Dat klinkt als een hele mooie psychologische truc voor in een Theorieboek.
Maar wat gebeurt er op dat moment nou echt in Daans hoofd?
Hoe bedoel je?
Nou, houdt hij zichzelf niet gewoon een beetje voor de gek.
Door eistig nog steeds net zo machteloos als rik met zijn kapotte par een ploe.
Hij is fysiek net zo machteloos ja, dat wel, maar psychologisch gezien absoluut niet.
Wat hier gebeurt, heeft alles te maken met wat we in de psychologie de locus of control noemen.
De locus of control.
Precies, waar ligt de controle?
Kijk, als de storm jouw dwingt om binnen te blijven, dan ligt die controle buiten je zelf.
En dat levert stress op, want het brein haat onverspelbaarheid en tvang.
O, op die manier.
Maar door dus heel actief te zeggen, weet je wat, ik gebruik dit moment lekker om filmst te kijken,
dan verschuift dan die locus of control weer naar binnen.
Hij pakte eigenlijk de regietrug.
Precies.
Hij ligt niet tegen zichzelf.
Hij verandert simpelweg het narratief, waardoor de stressrespons in zijn brein afneemt.
Dat is eigenlijk best brilliant in zijn eenvoud.
En hoe ze dit hele gesprek voor volgens oplossen in de tekst vind ik misschien nog wat het mooiste bewijs van die drank naar gien.
Ja, die afspraak.
Ja.
Om al die fysieke ellende en gaals te confiseren, maken ze op een z'n keiharde afspraak.
Vrijdag, een twaalf u's middags, kof je op het plein, als de minste droog is.
En dat moet direct in de agenda toch?
Precies.
Er wordt heel dwingend tegen rik gezegd.
Zet het nu direct in je agenda, want het vergeet die het weer.
Ze hebben zich echt vast aan een heel concrete, controlerbaar moment in het toekomst.
Midden al die windslag.
Ja, fascinerend.
En wat hier echt fascinerend aan is, is dat die storm fungeert als een hele veilige uitlaatklep.
We klagen allemaal samen over die kapot de parreplu.
We vloek op de trein.
Exact.
En door dat collectief te doen, reguleren we de opgebouwde stress.
Die afspraak voor koffie is de becroning ervan.
Het is een social rituel om de orde te herstellen.
Ik zat hier over na te denken.
En volgens mij is dat hele Nederlandse noodweer eigenlijk gewoon een soort nonstop verplichte teambuilding-oefening.
Een teambuilding-oefening.
Dat is een interessante invalshoek.
Ja, toch.
Iedereen van de CEO tot de student moet simpelweg door diezelfde storm heen.
Het is de ultieme gelijkmaakker.
Dus zou je kunnen zeggen dat ons constante geneusel en geklaag over de regensdieke mensort
evenelutje naar overlevingsmeggen is.
Een manier om ga ons mental te kunnen verwerken, juist door dat we het samen delen.
Vanuit een breder psychologisch perspektief is het zonne meer een social-overlevingsmeggenisme.
Natuurlijk niet om puurvisieke te overleven van een naderend roven die er of zo.
Maar we beschermen er wel absoluut onze mentale in tegeniteit mee.
Door samen te klagen.
Precies.
Door de medogenloze onvorspelbaarheid van de atmosfeer, terug te brengen tot gewoon een gedeeld alle dag's ongemak.
En dat dan op te lossen met een kopkoffie en een agenda notitie.
Daarmee creëren we samen een piepklein eilandje van Orden.
We bevestigen daarmee onze onderlingen verbondenheid.
Het narratief wordt eigenlijk heel simpel wij met zijn alle tegen de storm.
En die behoefte om ga ons klein en behabbaart te maken.
Ja, dat stopt natuurlijk helemaal niet bij een ongewaarde filmensbak of een natte broek.
Zeker niet.
Want als we kijken naar de tweede tekst, de bron over de verkiezing in Israel,
dan zie je exact, maar dan ook exact hetzelfde meegenisme aan het werk.
Maar dan op een veel groter bijna van hopen geschaal.
Ja, een gigantische schaal.
We gaan echt van de storm buiten, waar je er zo'n gevolg kunt schuilen,
naar een politieke storm op het wereld te nemen.
En voor we hier induiken, even een hele heldere disclaimer voor jou als luisteraar thuis,
we gaan niet vandaag geen politieke analysen maken van het conflict in het midden ooster.
Nee, zeker niet.
We kiezen absoluut geen kant.
We zijn niet buur en alleen om te observeren.
Hoe?
De spreekers in deze beëntechst, dus Rick en mijn Lars taal gebruiken om heel zwaar en complex
weer op nieuws te verwerken.
Dat is een heel essentiele rand voorwaarden.
Ja, we analyseren hier echt de menselijke cognitie en de gesprekst dynamiek,
niet de geopolitiek zelf.
Goed, laten we naar de feiten uit hun gesprek kijken.
Ze hebben net het nieuws mee gekregen, ergens via de radio of een poesjebericht van nu.nl.
De conclusie over de verkiezingen is voor hen meteen helden.
Er is simpelweg geen duidelijke winnaar.
Nee, het is volledig versplinterd.
Ja, en de Arabische partijen is er wel blijke groter dan ooit te zijn.
En maar een Lars merken dan heel nuchter op dat dit vroeger anders was, en dat deze partijen
nu logische wijs meer invloed en rechten voor een achterbandwille opwijzen.
En in dat gesprek heerst daar ook echt begrip voor, toch?
Zeker.
Ze benoemen expliciet dat de opkomst heel hoog was.
En zij interpreteren dat als een sterke drang van de kiezes daarom echt verandering af te dwingen.
Precies.
Maar ja, tegelijkertijd concluderen ze dat de politieke verdeeldheid zo extreem is dat het vormen van een
cognitie bijna om mogelijk is.
Daar hangen ze eigenlijk direct alweer nieuwe verkiezing in de lucht.
Dat wordt in de bron tekst letterlijk omschreven als een visieuze cirkel.
Ja, en let hier even op hoe ontzettend snel de tonen in die dialog verschuift.
Oh, hoe bedoel je?
Nou, ze beginnen met een hele droge opzomming van feiten.
Weet je wel, de opkomst, de zetelverdeling.
Ja, heel analytisch nog.
Precies.
Maar Lars spreekt wel heel snel hard op uit dat daar simpelweg moedeloos van wordt.
De enorme gelachtheid en de uitzichtloosheid van de situatie is gewoon zo overwel de grond.
Dat het menselijk brein de data eigenlijk niet meer goed kan structureren.
En precies dan, op dat specifieke moment, gebeurte iets wat ik dus tegelijkertijd fascinerend,
compleet absurd en heel herkenbaar vind.
Ik denk dat ik weet waar je hem wil.
Ja, om die onmetelijke geopolitieke complexiteit in de midden oosten u behaupten kunnen begrijpen,
brinnen ze het gewoon bam uit het niet te spiegelen aan de Nederlandse polde politiek.
Ja, bizarre hè.
Ze trekken echt een directe vergelijking tussen dit typegewoordelde conflictaar
en de stropere geoersaar je Nederlandse kabinetformatie van 2021.
Ze noemen het letterlijk een soap geloof ik.
Ja, ze noemen die formatie een soap.
En het wordt nog erger.
Want Rick stelt dan op eens vol overtuiging dat je het met Marc Rutte maar nooit weet.
Waarop en maar hem een keier had op moet wijzen de Rutte al lang wegjes uit in haar.
Ja, Rick zat met zijn hoofdblijkbaar nog helemaal vast in de politieke werkelijkheid van 2023.
Maar oké, serieus.
Hier moet ik toch even kritische baanhaak als je het goed vindt.
Want is dit stiekem niet gewoon een gigantisch factobot?
Hoe bedoel je?
Nou ja, jij kunt dit wel een heel mooi kochnitieve proces te noemen.
Maar je kunt het er gewoon gewoon politieke luihheid noemen of desinteressen.
Ja.
Waarom is het infreden naam zo moeilijk voor mensen om simpelweg te accepteren
dat sommige explosieve wereldconflikte niet op de Nederlandse poldo lijken?
Magataliseren zit de situatie daar niet enorm door het formatereduiseren tot een van de lokaalde bakje over Marc Rutte?
Nou ik snap helemaal waarom je dat als bagatalisering ziet.
Het voelt bijna respectloos.
Het voelt zeker respectloos naar de ernst van de situatie daar ja.
Maar als we pur en alleen naar de neurologie van dit specifieke gesprek kijken,
dan zien we dus geen luihheid of onverschilligheid.
Wat we zien is wat we in mijn vakgebied kochnitieve verankering noemen.
En als we dit in het grotere plaatje plaatsen.
Oké, leg het.
Je moet begrijpen hoe ons brein eigenlijk functioneert als het zomaar uit het niets wordt geconfronteerd met hyperkomplexe informatie.
Je bedoelt het nieuws uit Israel.
Precies. We zijn evolutioneer gezien totaal niet uitgerust om van die wereldwijde conflicten
met letterlijk duizenden historische religieuse en politieke variabelen in één keer te overzien.
Nee, dat is gewoon te veel data.
Exact. Als we dat wel proberen, ja, dan slaat ons werk geheugen gewoon simpelweg op rol.
Dus wat doet het brein uit pure zelf bescherming?
Het pakt iets kleinds.
Ja, het pakt dat een enorme, onbegreipelijke concept.
En het zoekt echt van hopig naar een herkenbaar chabloon.
Een kapsdok die al in de hersen aanwezig is.
Oh wow.
En in dit geval is die kapsdok voor hem dus de Nederlandse formatie.
Exact. Die formatie van 2021 was eindeloos, rommelig en bloed frustreren.
Die emotie van dat politieke wachten, van stagnatie en onzekheid, die kennen Lars en mijn rik.
Ze hebben dat zelf doorleefd.
Ze hebben dat op tv gezien, jaar in, jaar uit.
Precies.
Door die complexe impassen is er eigenlijk over die bekende Nederlandse malt te leggen,
creëren ze een cognitiefilter, waardoor het nieuws overhoudt mentaal verteerbaar wordt voor ze.
Of vandaag?
Ja, en dat rikt dan prongelijk de jarthalen door elkaar haalt.
En even vergeten dat marker het al lang weg is.
Ja, dat bewijs eigenlijk alleen maar hoe sterk dit meegenismen werkt.
Hoe zo bewijs dat het?
Omdat de feitelijke details van de vergelijking daar helemaal niet toe doen voor zijn brein.
Het gaat een puur om het voelen van die vergelijkbare politieke impassen.
Het is echt absoluut geen gebrek aan empatie, het is een hele harde overlevingstrategie van het brein,
om niet volledig korte sluiten bij zo'n overdosjes aan abstracte ellende.
Dus eigenlijk wijgen het je brein gewoon heel koppig om door te branden en zegt het letterlijk,
weet je wat ik maken woon de tweede kamer van dat snappen te minst.
Precies? Dat is exact wat er gebeurt.
Dat is eigenlijk een ontzettend wonderlijk verdedigingsmegenisme, als je dus over nadenkt.
En dat bezev brengt ons eigenlijk na het loos bij het derde en wat mij betreft misschien wel het meest inzichtelijke deel van deze sessie.
Ja, dit is het mooiste deel.
We hebben gezien hoe we ons zelf proberen vaste houden aan de eluysie van controle met die paraplu.
En hoe we wereldproblemen klein maken.
Maar nu gaan we kijken naar hoe we ons zelfs ons heel actief bijna fysiek afschermen tegen de buitenweerld.
Laat we dit deel maar even een café-diplomatie noemen.
Mooie term.
Hier wordt het pas echt interessant.
Kijk namelijk even naar de ontknoping van deze twee totaal verschillende brontexten.
De ene dialog gaat over stortregen en rukwinden en de ander over een uitzichtlose verkiezing in het meerde oosten.
Twee extremen?
Zeker.
Maar hoe eindigen ze?
Ze eindigen allebei op exact, maar dan ook exact dezelfde manier.
Namelijk met koffie en deegware.
Precies.
In dat eerste gesprek wordt luidend duidelijk besloten vrijdag 12 uur, koffie op het plein of er terst noot in de koffiehoek.
En in tweede gesprek naar al die zware, moedeloze politieke analyse is.
Daar sluit Lars het mooi af.
Ja, Lars sluit er af met de opmerking dat de Nederlandse manier van politiek bedrijven eigenlijk gewoon neerkomt op.
Praten met koffie, een flingsduk appeltair en een grote doos is nuchterheid.
En Rick vocht direct de date bij het woord.
Die gaat naar de kroeg?
Ja, die besluit letelijk om de politieke even te laten voor wat het is.
En dat werkelijk naar de Bart lopen om het nieuws even te vergeten.
Weet je die kroeg is op dat moment eigenlijk een soort van analoge decompressiekamer.
Buitenra's die wereldwijde nieuw storm maar door, maar binnen die 4 muren bepalen zij weer helemaal zelf de regels.
Een decompressiekamer, dat vind ik echt een perfecte omschrijving.
En de noodzakt daarvan wordt in dat tweede gesprek ook nog een stevig onderstrept.
Ze benoemen na namelijk toch een heel pijnlijk, erg moderne fenomeen.
De social media factor.
Ja, ze stellen vast dat de beeld op TV en dan, toch vooral op social media, alles tegenwoordig te persoonlijk.
Dat komt gewoon toe dichtbij.
De filter is helemaal weg.
Ik zacht er is geen veel te meer.
Rik roept in het tekst dan ook met best wel wat uurgenstie even dimmen.
Ja.
En dan vraag ik me toch af.
Kijk, we hebben het heel vaak gepresen die nuchterheid van de kombolopen even naar de Bart.
Maar is dat weglopen van het nieuws?
Dat bewust je oog gesluiten voor wat er in de wereld gebeurt?
Stiek hem toch geen form van je kop in het zandsteken?
Dat is een scherper vraag.
Of is het echt een noodzakelijke grens in een tijdperk waarin we 24 uur per dag ongevraagd blood staan?
Nou, dit roept echt een belangrijke vraag op voor de luisteravond.
En het is een fantastisch moment om ook als luister even bij jezelf te raden te gaan.
Hoe ga jij eigenlijk om met die constanten onophoudelijke stroomen prikkelst die zo genoemde info obesity is?
Ja, we hebben er allemaal last van.
Maar om direct antwoord geven op je vraag?
Nee, dit is absoluut geen loveheid of je kop in het zandsteken.
Dit raakt heel direct aan de biologische limieten van onze menselijke empathie.
Biologische limieten? En wat die hier toch onbeperkt?
Nou, niet bepaald.
Als je kijkt naar onze evolutionaire geschiedenis is ons brein symbolweg gebouwd en bedraad om de sociale dynamiek in de problemen van een lokale stand aan te kunnen.
En dan heb je het over een groep van hoog uit 150 mensen.
Oké, dus een heel klein doorpje.
Precies. We kunnen de pein en het verdriet van onze buuren echt prima begrijpen en verwerken.
Maar social media bwingt dat zelfde eigenlijk prehistorieze brein, ontplotseling de branden, de oorlogen en de trouwmas van 8 miljard mensen in real time te dragen.
Ja, alles stroomt natuurlijk gewoon onversleutel direct je amiektalijn, bewijs ons spreken.
Exact. En het menselijke zenuwstelsel is daar domweg niet voor gebouwd.
Als je je daar niet heel actief tegen wapend, dan brand je emotioneel gewoon volledig op.
Daar ga je er zelf aan onder door.
Zeker.
Ja.
In het tekst benoemen ze heel akurat dat die mediade afstand te wegnemen.
Er is op een scheen bufermeer tussen een raketinslag duizenden kilometers verderop en jouw veilige bankstel thuis.
Dus wat doem ze dan in de kroeg?
Nou, wat Lars, Emma en Rick op dat moment doen door naar de partel open is het trekken van een keiharde neurologische grens.
Ze verleggen hun aandacht heel bewust van die macrorealiteit waar ze echt 0% invloed op hebben...
Nou, de microrealiteit.
Precies, terug naar de microrealiteit waar ze wel sturing aan kunnen geven.
Een echt gesprek met een vriend, een drankje bestellen bij de barman.
Een stuk apeltaart eten.
Ja.
En die apeltaart is in deze context dus geen zwakvluchtgedrag.
Het is echt een harde riset naar onze biologische fabriekseinstellingen.
Het is pure mentale zelf bescherming.
Ja, want je kunt er weer natuurlijk niet dragen als je zelf onder het gewicht bezwijkt.
Zo simpel is het.
Dus zo'n heel simpel stukje apeltaart en een stommokopkoffie vergeren eigenlijk als een fysiek anchor.
Het dwingt al je zintaan om te registreren dat de fysieke ruimte direct om je heen...
op dat specifieke moment nog steeds veilig, voorspelbaar en overzichtlijk is.
Dat is heel mooi verhoord.
Terwijl we online continu blood staan aan wereldbranden die we toch om mogelijk kunnen blussen.
Trekte de geur van koffie in de kroeg met beide benen stevig terug in het veilige hier en nu.
Het is echt de meest effectieve manier van aarde die we hebben.
En let ook even op de rode draat in beide bron teksten.
De personages losden de datwerkelijke problemen geen van alle op.
Nee, ze repareren de paraplu niet.
Precies, ze repareren die kapot de paraplu echt niet ter plekken.
Ze formuleren al helemaal geen sluitend, vrede is akkoord voor het midden oosten, toch?
Zeker niet.
Maar wat ze wel doen is het actief herstellen van hun onderlingen menselijke connectie.
Dat is hun wapen tegen die overweldigende gaus.
De koffie hoek of de kroeg vergeert in beide verhalen als de moderne veilighaven...
waar de boze wereld gewoon even lekker buiten mag blijven.
Het is eigenlijk prachtig om dat zo te zien.
Het laat ons in zien dat wij ondanks al onze geavanceerde smartphones...
en die einde lozen wereldwijde nieuwstrom...
in de basis nog steeds precies dezelfde behoeftes hebben...
als onze voorouders duizenden jaren geleden.
Warmte.
Warmte een luisterend oor van iemand uit onze eigen stam...
en simpelweg calorieën.
Wat een bizarre, maar ongelooflijk verhelderend reis door deze twee teksten.
We begonnen ergens bij een sneuwe nat geregende was op een bakkondetje...
en een gefrustreerde man met een kapotte paraplu.
En we zijn zo juist geëindigd bij de keiharde, bittere, psychologische noodzaak...
van een stukje appeltaart tijdens een geopolitieke crisis.
Dan ze nou gaan.
Zeker weten.
Tijd om al deze draadig samen te binden.
Luisteraar, als je morgen de duur weer uitloopt...
wat neem je dan concrete mee uit deze session?
Ik denk dat het belangrijkste besef is dat...
de manier waarop ons menselijk brijn gaals verwerkt...
voorkomen universalis.
Of het nu een regenbouw is of een verkiezing?
Ja.
Of het u gaat om de akute, fysieke frustratie van de storm...
waardoor de treinen weer stilvallen...
of het diepe abstracte zwaar moedige gevoel bij het lezen over...
eindeloze politieke impassers ergens heel ver weg.
Ons verdedigingsmegenisme veranderd niet.
Nee.
We zijn voorgeprogemeerd om het grote klein te maken.
We zoeken echt koordzachtig naar parallelen...
met ons eigen leven, onze eigen geschiedenis.
Hoe krom of feitelijk onjuist die vergelijkingen...
soms ook zijn...
zoals die deed dat markt Rutte...
vorig jaar nog de dienstuit maakt in Den Haag.
Ja, dat is een pijnlijk momentje.
Heel pijnlijk.
Maar...
we redeceren er weer dat wel succesvol tot een format dat ons werk gehoog aankan.
En als het ons een toch als nog heeft de veel wordt...
als de onvoerspelbaarheid van de natuur of de breedheid van de politiek...
toch door onze filters heen breekt...
ja, dus we zoeken we troost.
We zoeken bij elkaar.
We vluchten de decompressiekamer in.
Precies.
We vinden houdvast in gedeeld mensenle contact...
in kaffeine en in de deeg waren.
Toen onze onbewuste manieren...
ontzelf gewoon gerust te stellen en te zeggen...
luisterde wereldbuiten staat misschien in de fik...
of waaruit compleet weg, maar hier...
deze ene vierkante meter met jou...
is de niveauleven veilig.
Maar zoals je hier met het van ons gewend bent...
laat we je vandaag natuurlijk niet gaan...
zonder je nog iets mee te geven om op te kouwen.
Een laatste gedachte.
Zeker, een laatste gedachte om mee je dag in te nemen.
We hebben in dit afgelopen kwartier uitgebreid geanalyseerd...
ons meest primaire succesvolle overlevingstrategie bij crisis...
is om zin ons hoofd gewoon keihard terug te schalen...
naar het format van een koffie-tavondje in de kroeg.
Zo dat we te veilig over kunnen hebben...
en de illusie van controle nog even behouden.
Klaapt.
Maar wat gebeurt er nou met ons, met onze mentale veerkracht...
en met onze maatsgepij,
wanneer we op een dag worden geconfronteerd...
met een crisis die zo in ment,
zo al om tegenwoordig en zo ondvrichtend is...
dat die onmogelijk nog in dat gezellige kaffeipast...
wat blijft er van ons over?
Als de storm buiten zo ontzettend hardwaard...
dat we het echt niet meer kunnen weg lachen...
we een stuk op het taart.
Denk daar maar zo over na.
Voor nu wil ik je enorm bedanken...
voor je tijd, je focus en je aandacht.
Vals we je geweldig om deze...
diepe menselijke meegenismen samen met jou uit te pluiten.
Pas geloop jezelf, bewaak je grenzen,
blijf nu schierig...
en heel graag tot de volgende keer.
تنظیمات
متن
حالت
صدا
مکث