Begin deze week in Wijk bij Duurstede

Het leek wel als of ik een sprong in de tijd had gemaakt, maar dan 30 jaar terug.

Ik liep rond in de kleine straatjes van het stadje.

In eens begon het te sneeuwen, een flinke sneeuw bui, sneeuw vlocken, vielen op mijn winter, jas en smolten.

Het was een prachtig gezicht.

Ik kon het niet helpen, maar ik moest lachen. Het was een heerlijk avontuur.

Ik was niet de enige die van de sneeuw genoot. Er waren kinderen die sneeuwballen gooiden en sneeuw poppen maakte.

De honden rende vrolijk rond en probeerde de sneeuw vlocken te vangen.

Het was een levendig taffereel. Het was koud, dus ik besloot om naar een bakkerij te gaan.

Ik had zin in warme chocolade melk. Ik ging naar binnen en de warmte omhulden me.

Het was gezellig in de bakkerij. Er waren mensen die praten en lachten.

Ik bestelde een warme chocolade melk en een stukje taart. Het smaakte heerlijk.

Toen ik weer buiten kwam, was de sneeuw bui voorbij.

De straat en waren wit en de lucht was helder.

De sneeuw werkaats te het licht van de zon. Het was prachtig.

Ik besloot een wandeling te maken en te genieten van het uitzicht.

Ik liep door de witte straaten en kijk naar de oude gebouwen.

Het voelde als of ik in een andere wereld was. Ik dacht aan mijn dromen.

Ik had altijd al een avontuur willen beleven en nu was ik er midden in.

Ik voelde me geïnspireerd en besloot om mijn dromen te volgen.

Terwijl ik door de straat en liep, vond ik een klein park. Er was een vijver die bevroeren was.

Er waren kinderen die proberen op het eiste schaatsen.

Het was een vrolijk gezicht.

Het was al laat in de middag toen ik besloot om naar huis te gaan.

Ik was moe maar gelukkig.

Het was een mooie dag.

Ik had genoten van de sneeuw, de warme chocolade melk en de wandeling.

Het was een ervaring die ik nooit zal vergeten.

Het was een avontuur net zoals ik altijd had gedroopt.

Dus soms zijn dromen geen bedrok.