Tekenbeet en Tatoeages

Het is een warme zaterdagmiddag in Den Haag. De zon schijnt fel.

Ik zit op een bankje in het park.

Naast me zit een mevrouw.

Ze heeft een korte broek aan.

Ik zie meteen haar benen.

Haar hele benen zijn bedekt met tatoeages.

Grote bloemen, sterren en letters.

Overal.

De kleuren zijn rood, blauw en groen.

Het is echt veel.

De mevrouw kijkt bezorgd.

Ze zegt tegen mij: "Meneer, ik ben zo bang.

Ik ben zo bang.

Ik heb een tekenbeet.

Ik kijk naar haar benen.

Ik zie een klein rood plekje tussen de tatoeages.

Ziet u dat, vraagt ze?

Dat is een teek.

Ik moet naar de dokter. Maar ik durf niet.

Ik zeg: "Gaat u naar de huisarts.

Een tekenbeet is niet goed.

U moet het laten checken.

De mevrouw schudt haar hoofd.

Nee, nee.

Ik lees op Facebook dat tekenbeten niet gevaarlijk zijn.

Het is een complot van de regering.

De overheid wil ons bang maken.

Ik probeer het nog een keer.

Maar mevrouw, teken kunnen ziektes geven.

De ziekte van Lyme bijvoorbeeld.

Dat is echt.

U moet echt naar de dokter.

Ze lacht.

Onzin.

Ik heb een beter idee.

Ik ga naar de tattoo shop.

Ik laat een mooie nieuwe tatoeage zetten.

Dan zie je de teek niet meer.

Dan is het probleem opgelost.

Ik kijk haar aan.

Ik weet niet wat ik moet zeggen.

Dan zegt ze.

Kijk, ik heb al een afspraak.

Over een uur bij die nieuwe shop op de hoek.

Ze zijn goedkoop.

Dat is toch fijn.

Ik probeer het nog een keer.

Mevrouw, alstublieft. Een tekenbeet kan gevaarlijk zijn.

Ga naar de huisarts.

De tatoeage kan later.

Ze zwaait met haar hand.

Doei, ik ga.

Ze staat op en loopt weg.

Ik zie haar benen met alle tatoeages.

Het rode plekje valt bijna niet op.

Ik zucht.

Ik denk aan mijn eigen moeder.

Zij had ook een tekenbeet.

Ze ging naar de dokter.

Ze kreeg medicijnen.

Nu is ze gezond.

Maar deze mevrouw wil niet luisteren.

Een uur later loopt ik door de stad.

Ik kom langs de tattoo shop.

Ik kijk naar binnen.

Daar zit de mevrouw.

Ze zit in een stoel.

Een jonge vrouw met paars haar staat naast haar.

Even tussen door.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingscode

voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

De jonge vrouw heeft een tattoo apparaat in haar hand.

De mevrouw lacht.

Ze ziet mij niet.

Ik zie het rode plekje.

De jonge vrouw ziet het ook.

Ze stopt met werken.

Ze zegt iets tegen de mevrouw.

De mevrouw schudt haar hoofd.

Ze wijst naar haar been.

De jonge vrouw kijkt bezorgd.

Ze schudt ook haar hoofd.

Dan staat de jonge vrouw op.

Ze loopt naar de deur.

Ze doet de deur open.

Ze zegt tegen de mevrouw:

Mevrouw, u moet nu weggaan.

Ik maak geen tatoeage over een tekenbeet.

Dat is niet veilig.

Ga naar de dokter.

Nu." De mevrouw kijkt boos.

Wat?

Jij bent toch een tattooshop?

Je moet gewoon doen wat ik zeg.

De jonge vrouw zegt: "Nee. Ik werk hier.

Ik zie veel, maar dit is niet goed.

Een teek moet weg.

U heeft een dokter nodig.

Niet een tatoeage.

De mevrouw staat op.

Ze pakt haar tas.

Ze loopt naar buiten.

Ze mompelt: "Belachelijk.

Iedereen is tegen me.

Ik loop verder.

Ik voel me een beetje verdrietig.

Maar ook een beetje blij.

De jonge vrouw deed het goede.

Ze zei, nee.

Soms is nee zeggen beter dan ja zeggen.

Ik hoop dat de mevrouw naar de dokter gaat.

Echt.

Want een tekenbeet is geen klein ding.

Het is serieus.

En een tatoeage lost het niet op.

Maar ja, sommige mensen willen niet luisteren.

Dat is jammer.

Maar ik ben blij dat er nog mensen zijn zoals die jonge vrouw.

Mensen die nee durven zeggen.

Mensen die om andere mensen geven.

Zelfs als die andere mensen boos worden.

Dat is mooi.

De volgende dag lees ik op Facebook een bericht van de mevrouw.

Ze schrijft: "Niemand helpt mij.

De tattooshop weigerde.

De dokter zegt dat ik medicijnen moet.

Wat is er mis met deze wereld?

Ik lees de reacties.

Veel mensen zeggen: "Ga naar de dokter!"

Maar de mevrouw reageert niet.

Ze plaatst een nieuwe foto van haar benen.

Met nog meer tatoeages.

Het rode plekje is nog steeds te zien.

Ik zucht.

Ik sluit Facebook.

Ik kijk naar buiten.

De zon schijnt.

Ik denk: sommige mensen leren het nooit.

Maar ik heb geleerd dat je soms gewoon nee moet zeggen.

En dat is genoeg.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.