De blauwe stoel van Marcel

Hij beweegt nog, zei hij na een laatste poging.

Net als ik tijdens een lange vergadering, antwoordde ik.

Luc lachte en gaf mij de schroevendraaier aan.

De stoel was van Marcel geweest, de broer van Nora.

Hij woonde in Frankrijk en kwam elke zomer langs.

Dan zat hij achter de winkel tussen de planten.

Hij dronk koffie en praatte met iedereen die binnenkwam.

Zijn Nederlandse was niet perfect, maar hij bleef oefenen.

Volgens Nora kende hij vooral woorden voor eten.

Vorige week had Nora zijn naam in de krant gezien.

Marcel was gestorven nadat hij een nieuwe ziekte had gekregen.

Hij was daarvoor ook al lange tijd erg ziek.

Zijn lichaam was zwak en lopen kostte veel moeite.

Nora had mij er na onze les over verteld.

Vandaag wilde ze iets met zijn oude stoel doen.

In de krant staan maar een paar regels, zei ze.

Ze draaide de pot verf langzaam met beide handen.

Maar mijn broer was natuurlijk veel meer dan dat.

Hij kon bijvoorbeeld helemaal geen mooie foto's maken.

Op elke foto stond zijn vinger voor de camera.

Luc pakte zijn telefoon en liet mij een voorbeeld zien.

Ik zag een stukje strand en een grote roze vinger.

We schoven de stoel naar het kleine tuintje achter de winkel.

Boven ons hingen witte lakens aan een lange waslijn.

De buurvrouw riep iets over het weer van morgen.

Even tussendoor. Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Weer van morgen.

Ze zegt elke dag dat het gaat regenen, zei Nora.

Dan heeft ze hier vaak gelijk, antwoordde ik.

We legden oude kranten onder de poten van de stoel.

Eerst maakten we het hout glad met een stukje schuurpapier.

Luc werkte aan de poten en ik deed de rug.

Nora haalde een doek over de brede houten zitting.

Het werk ging langzaam, maar dat vond niemand vervelend.

Vanuit de winkel hoorden we af en toe het belletje.

Dan liep Nora naar binnen om iemand te helpen.

Tijdens het schilderen vertelde Luc over zijn laatste bezoek aan Frankrijk.

Zijn oom kon toen niet meer mee naar het strand.

Daarom hadden ze thuis een spel met kaarten gespeeld.

Hij won drie keer, vertelde Luc met een kleine glimlach.

Daarna heb ik gewonnen, maar misschien liet hij me winnen.

Nora stopte even met schilderen en keek naar haar zoon.

Dat deed hij vroeger bij mij ook, zei ze.

Ik vroeg waarom de stoel juist deze blauwe kleur kreeg.

Nora wees naar een foto op de deur van de winkel.

Daar stond Marcel bij een helder blauwe zee in Frankrijk.

Hij droeg een strooien hoed en hield zijn schoenen vast.

Hij stapte met zijn sokken in het water, vertelde ze.

Zijn schoenen moesten droog blijven, maar zijn sokken blijkbaar niet.

Tegen de middag was de stoel klaar en ruimden we op.

Er zat blauwe verf op mijn hand en Lucs neus.

Nora bracht broodjes naar buiten op een groot wit bord.

We aten op drie andere stoelen naast de achterdeur.

De blauwe stoel moest nog een hele middag drogen.

Luc legde alvast een plat steentje naast een voorpoot.

Dat is voor zijn koffie, zei hij heel eenvoudig.

In de zomer gaan Nora en Luc naar Frankrijk.

Ze willen het strand van de foto gaan bezoeken.

Vandaag bleven we nog even in de kleine tuin zitten.

Nora vertelde verder, terwijl de witte lakens zacht bewogen.

Ik luisterde en nam nog een hap van mijn broodje.

Tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.