Wekdienst 12/4: Verkiezingen in Hongar… (oom)

Nou, vanmorgen was Finn bij een grote sporthal in Barendrecht, niet om te kijken, maar om een vriend

te helpen met een rommelige sportbeurs.

Overal lagen hardloopschoenen in dozen, sportshirts aan rekken en er hing zo'n scherpe geur van

tijgerbalsem in de lucht. Buiten tikte lichte regen op het dak en binnen hoorde je steeds

piep, piep van een kassa en het zachte bonken van ballen in de zaal naast ons.

Finn had een lijstje in zijn handen en dacht, als ik dit overleef, verdien ik een stroopwafel.

Ja, hij voelde zich een beetje zenuwachtig, want er kwamen veel mensen en hij wilde niks kwijtraken.

Joh, en toen kwam er een man binnen met een grote oranje tas en een krant onder zijn arm.

Hij riep, heb je het nieuws al? Vandaag, verkiezingen in Hongarije en de marathon van Rotterdam.

Finn keek op. Rotterdam, dat is vandaag al, vroeg hij, de man lachte. Jazeker, duizenden mensen rennen,

net mieren, maar dan met sporthorloges, Finn grinnikte, maar hij kreeg ook kriebels, want hij had

ooit gezegd dat hij misschien ook een keer een marathon wilde doen. Misschien was dat een iets te

grote mond. Even later stond er een groep lopers bij een tafel met gelletjes en bidons. Een vrouw

zei, ik heb vannacht de Wekdienst gehoord, in Hongarije kiezen mensen vandaag weer een regering.

Een jongen knikte, en zei, mijn oom woont daar, hij appt altijd, ik hoop dat het eerlijk gaat.

Finn luisterde en voelde dat het ineens groter werd dan schoenen en sokken. Hij zei zacht: raar,

dat je hier een startnummer koopt, terwijl iemand anders ver weg nadenkt over stemmen. De vrouw keek

hem aan. Ja, maar mensen willen allebei hetzelfde dat het goed gaat. Dit is het, dacht ik. Want soms zegt

iemand in één zin iets heel simpels en heel waar. Toen ging er plots een alarm af, niet hard, maar scherp,

als een fietsbel die te lang blijft hangen. Iemand had een doos laten vallen en overal rolden veiligheids

spelden over de vloer. Finn schrok, maar hij dook meteen naar beneden en begon ze te verzamelen.

Lekker bezig, zei een vrijwilliger, terwijl hij ook meehielp. Finn voelde zijn hart nog snel gaan, maar hij

moest lachen om de chaos. Aan het einde van de middag kocht Finn toch die stroopwafel en hij stuurde een

bericht naar zijn moeder. Ik hoorde over de marathon en over Hongarije. Vandaag rennen en stemmen mensen

allebei voor hun toekomst. Daarna liep hij naar buiten, inhaleerde de frisse lucht en dacht aan die

sporthal van laatst in Hoorn. En die kleine radiokamer boven een kringloopwinkel. Waar nieuws ook op

eens dichtbij voelde. En eerlijk, Finn besloot dat hij geen marathon hoefde te beloven. Eerst maar

eens 10 kilometer. Stap voor stap, net zo stevig als een Hollandse dijk. Nou, het volledige transcript is

gratis te lezen op Dutchfluency.com. De Tuliptrainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.