De sudderende gedachte

Het was al laat, veel later dan normaal.

De keuken rook nog vaag naar de tomatensoep van die avond.

Een warme, zoete geur die aan de gordijnen hing.

Aan de muur hing een klok die zacht tikte.

Tick, tick, tick, tick.

Als een klein hartslagje in de stille kamer.

Achter de ramen was de straat donker en stil.

Alleen de koelkast bromde af en toe.

Een diep, laag geluid dat je pas hoorde als je goed luisterde.

Ik zat aan de keukentafel met een kop koffie die allang koud was.

Het kopje voelde koud aan mijn vingers.

Mijn hoofd zat vol met een gedachte die al de hele dag in mijn achterhoofd sudderde.

Ik kon hem niet goed pakken, maar hij liet me niet los.

Mijn vriendin Lieke kwam binnen met een theedoek in haar hand.

Ze veegde haar handen af aan de theedoek en keek me aan.

Je zit er al een uur.

Wat is er?

Vroeg ze.

Haar stem klonk zacht maar bezorgd.

Ik zette mijn kop neer.

Weet je nog dat we vorige week de sleutel van de berging kwijt waren?

Vroeg ik?

Ja, natuurlijk.

We hebben alles overhoop gehaald.

Hoe zo?

Ik vond hem vandaag.

In de zak van mijn oude jas.

De jas die ik al maanden niet heb gedragen.

Lieke lachte kort.

Nou, dat is toch goed nieuws.

Waarom kijk je dan zo somber?

Ik wees naar de tafel.

Daar lag een klein briefje.

Een beetje verkreukerd.

Ik had het in dezelfde zak gevonden, tussen een oude bioscoopkaart en een half opgegeten

dropje.

Het dropje was hard geworden en plakte een beetje aan het papier.

Op het briefje stond in mijn eigen handschrift.

Donderdag 20.00.

De sleutel ligt onder de bloempot.

Niet vergeten.

Dat briefje heb ik geschreven, zei ik zacht.

Maar ik weet niet meer wanneer.

En ik weet ook niet voor wie.

Lieke pakte het briefje op en draaide het om.

Er staat geen naam op, alleen die afspraak.

Precies.

En nu vraag ik me af.

Ben ik iets belangrijks vergeten?

Heb ik iemand laten wachten?

Of is het gewoon een oude notitie van mezelf die nergens op slaat?

Ze ging tegenover me zitten.

Je maakt je zorgen om niets.

Even tussendoor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingscode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Iedereen schrijft weleens iets op en vergeet het dan.

Maar het suddert al de hele dag in mijn hoofd, zei ik.

Ik zie steeds een beeld van die bloempot op de stoep.

En dan denk ik, wat als er iemand stond te wachten?

Wat als het belangrijk was?

Lieke schudde haar hoofd.

Je kunt het niet meer terugvinden.

Je moet het loslaten.

Ik zuchtte.

Ze had gelijk, natuurlijk.

Maar toch bleef dat gevoel knagen.

Ik stond op en liep naar het raam.

Buiten was het nog steeds stil.

De straatlantaarn wierp een gele driehoek op de stoep.

Er stond geen bloempot.

Er stond helemaal niets.

Alleen een paar droge bladeren die zachtjes over de tegels schoven.

Plotseling moest ik aan vorige maand denken.

Ik was toen ook iets kwijt, mijn fietslicht.

Ik had overal gezocht en uiteindelijk vond ik het in mijn fietstas.

Soms ben je gewoon iets kwijt en dan vind je het weer.

Maar dit briefje was anders.

Het was een boodschap van mezelf aan iemand anders.

En ik was de sleutel kwijt, de sleutel van de herinnering.

Weet je, zei ik.

Ik denk dat ik het briefje gewoon weggooi.

Het is een raadsel dat ik nooit zal oplossen.

En eigenlijk maakt het ook niet uit.

Lieke glimlachte.

Goed zo.

Kom, ik zet nieuwe koffie.

Ik gooide het briefje in de prullenbak.

Het viel met een zacht geluidje op de bodem.

De gedachte sudderde nog even door, maar langzaam werd het stiller in mijn hoofd.

Ik voelde me een beetje opgelucht.

Ook al bleef er een kleine vraag hangen.

Soms is dat genoeg.

Ik keek nog eens naar buiten, naar de gele driehoek op de stoep.

De straat was nog steeds donker en stil, maar het voelde nu minder zwaar.

De klok tikte door, de koelkast bromde, en Lieke zette twee nieuwe koppen op tafel.

De koffie dampte en rook warm en vertrouwd.

Ik nam een slok en dacht: sommige vragen hoeven geen antwoord.

Ze mogen gewoon blijven hangen als een dropje in een oude jaszak.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.