Ben ik nou gek!

3 jongens liepen rond en verzamelden de afwas. Ze spraken met een zwaar accent als of het hun eerste Nederlandse les was.

Ze droegen trainingsbruken naar hun werk. Ze waren vooral bezig met elkaar te praten en te lachen.

Ze praten ook op een respectloze manier over hun nieuwe vrouwelijke collega. Ze zeiden dingen als ik zou haar wel eventjes doen.

Ze gebruikten ook veel grove taal, zoals kanker dit, kanker dat, vakju dit, vakju dat.

En dit allemaal terwijl de klanten gewoon om hen heen zaten. De man vond dit erg vervelend en sprakte jongens aan op hun gedrag.

Maar in plaats van zich te voor ons schuldigen begonnen de jongens tegen hem te praten en met hem te discusseren.

Ze reageerde precies, zoals je zou verwachten van dit soort jongens. Ze gingen in een soort turbo modus en leken alle logica overboort te gooien.

De man was verbast en een beetje boos. Hij dacht, als ik de baas was, zou ik jullie meteen onslaan.

Maar hij was niet de baas, dus hij kon niet doen. Hij voelde zich niet veilig en beslot hulp te vragen aan de beveiliging van de luchthaven.

Hij ging naar de veiligheid desk en vertelde hen wat er gebeurt was. Ze beloofdden dat ze er iets aan zouden doen.

De man voelde zich een beetje beter en ging terug naar zijn tafeltje.

Hij kek naar de jongens en zag dat ze nog steeds aan het praten en lachen waren.

Maar nu waren ze een beetje stiller en leken ze minder grof te zijn.

Misschien hadden ze eindelijk begrepen dat hun gedrag niet acceptabel was.

Of misschien was het gewoon toevall. De man wist het niet en het maakte hem ook niet uit.

Dat is, hij was blij dat hij iets had gedaan en hopte dat de jongens in de toekomst beter zouden gedragen.

En zo eindigt ons verhaal. De man ging aan boord van zijn vliegtuig en vloog weg,

hopend op een rustige en aangename vlucht. En de jongens? Wie weet wat er met hen gebeurde.

Misschien hebben ze hun lesje geleerd of misschien ook niet.

We kunnen alleen maar hopen dat ze dat wel hebben gedaan.