Een Limburgse wijngaard in de late middag

Het is laat in de middag.

De zon hangt laag en het licht is goud.

Voor je ligt een kleine wijngaard.

De rijen druiven strekken zich rustig uit.

Alles is stil.

De lucht is warm en zacht.

Je ademt langzaam in, je ademt langzaam uit.

Het is een perfecte namiddag.

De wijngaard rust, de heuvel rust, jij rust ook.

Je voelt hoe je schouders zakken, je voelt hoe je adem dieper wordt.

De druiven hangen zwaar aan de ranken.

Ze rijpen in het gouden licht.

Niemand haast zich hier.

Er is tijd, er is ruimte.

Je laat je ogen zacht worden.

Je laat je gedachten wegdrijven.

De wijngaard ademt met je mee.

Het licht blijft hangen.

Alles is warm.

Alles is traag.

Je bent hier.

Je bent veilig.

Je bent stil.

De wijngaard strekt zich over de heuvel.

Rij na rij druiven.

Elke rij loopt recht.

Elke rank hangt vol.

De bladeren zijn groen en groot.

Ze bewegen nauwelijks.

Soms komt er een zuchtje wind.

Dan ritselen de bladeren zacht.

Maar meestal is alles stil.

De druiven zijn paars en rond.

Ze hangen in trossen.

Het licht schijnt erdoorheen.

Je ziet kleine schaduwen op de grond.

Lange, stille schaduwen tussen de rijen.

Het pad loopt tussen de druiven.

Het pad is smal en stoffig.

Niemand loopt er nu.

De grond is warm onder de zon.

Alles wacht.

Alles rust.

De druiven rijpen langzaam.

Ze hebben geen haast.

De zon geeft ze tijd.

De heuvel geeft ze ruimte.

Onder aan de heuvel staat een oude schuur.

De schuur is van hout en steen.

De verf is verweerd.

Het dak is rood.

Voor de schuur staat een tafel.

De tafel is groot en houten.

Ernaast staat een bank.

De bank is breed.

Op de tafel staat een glas.

Het glas is leeg.

Het licht valt op het glas.

Het schittert heel even.

Dan wordt het weer rustig.

Alles is rustig hier.

De schuur ademt mee met de middag.

De muren zijn warm.

Binnen staan tonnen.

Grote houten tonnen.

Ze ruiken naar wijn en hout.

De geuren drijven zacht naar buiten.

Je ruikt de druiven.

Je ruikt het hout.

Je ruikt de warme aarde.

Alles geurt naar zomer.

Alles geurt naar rijpen.

Naar wachten.

Naar tijd.

Onder de tafel ligt een hond.

De hond is oud.

Zijn vacht is grijs en bruin.

Hij ligt op zijn zij.

Zijn ogen zijn dicht.

Hij dommelt.

Z'n adem gaat langzaam.

Z'n poten trillen heel zacht.

Misschien droomt hij.

Misschien droomt hij van de ochtend.

Van het pad door de rijen.

Van de koele schaduw onder de druiven.

Maar nu rust hij.

De hond voelt de warmte van de grond.

Hij voelt de stilte.

Hij hoeft nergens heen.

Niemand roept hem.

De tafel geeft schaduw.

De bank staat stil.

Alles is zoals het moet zijn.

De hond ademt in.

De hond ademt uit.

Zijn ribbenkast gaat zacht op en neer.

Hij is tevreden.

Hij is moe.

Hij laat alles los.

Naast de schuur zit een kat.

De kat zit op het hek.

Het hek is laag en van hout.

De kat is klein en oranje.

Ze zit heel stil.

Haar staart hangt naar beneden.

haar ogen zijn half gesloten.

Ze kijkt naar de wijngaard.

Ze kijkt naar het licht.

Maar ze beweegt niet.

De kat dommelt ook.

De warmte maakt haar slaperig.

haar poten zijn netjes naast elkaar.

Haar oren trillen als er een vlieg voorbijkomt.

Maar ze jaagt niet.

Ze heeft geen zin om te jagen.

Het is te warm.

Het is te mooi.

De kat laat de middag over zich heen glijden.

Het hek kraakt heel zacht onder haar gewicht.

Maar dat hoort erbij.

Alles kraakt hier een beetje.

Alles is oud en zacht en stil.

Het licht begint te veranderen.

Het wordt dieper.

Het wordt goudener.

De zon zakt langzaam achter de heuvel.

Maar hij is er nog.

Het licht blijft hangen tussen de rijen druiven.

Het valt op de ranken.

Het valt op de bladeren.

Het maakt alles glanzend.

De druiven lijken wel lampjes.

Kleine paarse lampjes in het groen.

Je ziet de structuur van elk blad.

Je ziet de textuur van de schors.

Alles wordt scherper en zachter tegelijk.

Het licht heeft iets magisch.

Het heeft iets wat blijft hangen.

Je ademt in.

Je voelt het licht op je gezicht.

Je voelt hoe warm het is.

Maar niet te warm.

Precies goed.

Precies genoeg.

Het pad door de wijngaard nodigt uit.

Het loopt tussen twee rijen druiven.

De rijen staan strak naast elkaar.

De ranken hangen over het pad.

Je kunt bijna de druiven aanraken.

Als je over het pad loopt, ruik je ze. Je ruikt hun zoete geur.

Ze zijn bijna rijp.

Nog een paar weken.

Misschien minder.

De huid van de druiven is glad en strak. Ze glimmen in het licht.

Het pad loopt naar boven naar de top van de heuvel.

Maar niemand loopt er nu.

Het pad rust ook.

Het wacht.

De stenen op het pad zijn warm.

Het stof is fijn en zacht.

Als je hier zou lopen, zou je bijna geen geluid maken.

Alles absorbeert het geluid.

De aarde, de druiven, de stilte.

Boven op de heuvel staat een oude ton.

Hij staat daar maar.

Niemand weet meer waarom.

Misschien was hij kapot.

Misschien werd hij vergeten.

Maar nu hoort hij erbij.

De ton is van hout.

Het hout is grijs geworden door de zon en de regen.

De ijzeren banden zijn roestig.

Maar de ton staat stevig.

Hij beweegt niet.

Vogels komen er soms op zitten.

Soms groeit er een bloem naast.

Nu staat hij daar.

Stil in het licht.

Hij kijkt uit over de wijngaard.

Hij kijkt uit over de rijen druiven.

Hij ziet alles.

Hij heeft alles gezien.

Jaren en jaren.

Zomers en winters.

Oogsten en rust.

De ton is een stille getuige.

Hij vraagt niets.

Hij zegt niets.

Hij is gewoon.

Terug bij de tafel.

Het glas staat er nog.

Iemand heeft er wijn in geschonken.

De wijn is rood.

Diep, rood, bijna zwart.

Het glas staat stil.

De wijn beweegt niet.

Het oppervlak is glad.

Het licht schijnt erop.

Je ziet een kleine weerspiegeling.

De lucht, de druiven, de heuvel.

Alles zit in dat glas.

Niemand drinkt ervan.

Het glas wacht.

De wijn ademt.

Wijn moet ademen.

Dat zeggen ze hier.

Je laat de wijn rusten.

Je laat hem proeven van de lucht.

Je laat hem wakker worden.

Maar langzaam.

Heel, langzaam.

Zoals alles hier langzaam gaat.

Het glas staat op de tafel.

De tafel staat voor de schuur.

Alles heeft zijn plek.

Alles is verbonden.

De hond onder de tafel beweegt.

Niet veel.

Hij zucht.

Een lange, diepe, zucht.

Zijn lichaam ontspant nog meer.

Zijn poten strekken zich uit.

Hij dommelt dieper weg.

Zijn oren liggen plat.

Zijn snuit rust op de grond.

Hij voelt de warmte.

Hij voelt de stilte.

Ergens in zijn droom loopt hij misschien door de rij.

Misschien ruikt hij de druiven.

Misschien hoort hij stemmen.

Zacht en ver weg.

Maar hier?

In de werkelijkheid.

Is hij alleen?

Alleen met de tafel, de bank.

Kat op het hek.

Alleen met de namiddag.

De hond heeft geen zorgen.

Hij heeft geen plannen.

Hij laat alles zijn zoals het is.

De kat op het hek opent haar ogen iets verder.

Ze kijkt naar een vlinder.

De vlinder dwaalt tussen de druiven.

Hij is wit met zwarte stippen.

Hij vliegt langzaam.

Hij landt op een blad.

Hij vouwt zijn vleugels dicht.

De kat kijkt.

Maar ze springt niet.

Ze blijft zitten.

De vlinder is te ver weg.

En het is te warm.

De kat sluit haar ogen weer.

Ze laat de vlinder vliegen.

Ze laat alles gaan.

Het hek kraakt weer.

Heel zacht.

De kat verschuift een beetje.

Ze zoekt de laatste plek met zon.

Ze vindt hem.

Ze dommelt verder.

In de schuur hangt de geur van hout en wijn.

De tonnen staan op een rij.

Grote, oude ton.

Sommige zijn vol.

Sommige zijn leeg.

Je hoort niets.

Alleen misschien een heel zacht gedruppel.

Ergens lekt iets.

Heel langzaam.

Druppel.

Na druppel.

Maar het is geen probleem.

Het hoort erbij.

Het hout ademt.

De wijn ademt.

Alles ademt hier.

De schuur is koel en donker.

Maar buiten is het warm en licht.

Het contrast is fijn.

Je kunt van het een naar het ander gaan.

Van licht naar schaduw.

Van warmte.

Naar koelte.

Alles is beschikbaar.

Alles is dichtbij.

De schuur ruikt naar jaren.

Naar oogsten.

Naar proeven.

En wachten.

Naar geduld.

Het licht wordt nog dieper.

Het goud wordt bijna oranje.

De schaduwen worden langer.

Ze strekken zich tussen de rijen druiven.

Elke rank werpt een schaduw.

Elke tros druiven maakt een donkere vlek op de grond.

Het is alsof de wijngaard tekent.

Alsof het licht schildert.

Je ziet patronen.

Je ziet lijnen.

Alles wordt zachter en warmer.

De lucht kleurt mee.

Boven de heuvel is de lucht nog blauw.

Maar laag bij de horizon wordt hij roze.

Heel zacht roze.

Bijna niet te zien.

Maar het is er.

Het mengt zich met het goud.

Het maakt de middag compleet.

Ergens sist iets.

Heel zacht.

Het is geen eng geluid.

Het is het geluid van warmte.

Van hout dat uitdijt.

Van steen die afkoelt.

De schuur sist een beetje.

De ton op de heuvel sist misschien ook.

Alles reageert op de temperatuur.

Op het licht.

Op de overgang van dag.

Naar avond.

Het sissen is bijna niet te horen.

Maar als je luistert, als je heel stil bent, dan is het er.

Het hoort bij de wijngaard.

Het hoort bij de heuvel.

Het hoort bij dit moment.

Je ademt in.

Je hoort het sissen.

Je ademt uit.

Het wordt stiller.

Alles wordt stiller.

Het pad loopt verder.

Het loopt achter de schuur langs.

Het loopt naar een ander deel van de heuvel.

Daar staan jongere ranken.

Daar zijn de druiven kleiner.

Ze rijpen nog.

Ze hebben meer tijd nodig.

De rijen daar zijn jonger.

De bladeren zijn lichtergroen.

Alles is teerder.

Maar het is net zo stil.

Het pad kronkelt een beetje.

Het volgt de contouren van de heuvel.

Het gaat omhoog en omlaag.

Het is niet recht.

Het is organisch.

Het hoort bij het landschap.

Mensen hebben hier gelopen.

Jaar na jaar.

Het pad is gemaakt door voetstappen.

Door karren.

Door tijd.

Nu ligt het er.

Stil en warm.

Wachtend op de volgende ochtend.

De bank bij de tafel is leeg.

Niemand zit er op.

Maar je kunt je voorstellen dat iemand hier zat.

Iemand die kijkt naar de wijngaard.

Iemand die het glas in zijn hand hield.

Iemand die proefde van de wijn.

Die de druiven proefde in de wijn.

Die de zon proefde.

Die de aarde proefde.

Proeven is belangrijk hier.

Je proeft niet alleen met je mond.

Je proeft met je neus.

Met je ogen.

Met je hele lichaam.

Je proeft de lucht.

Je proeft het licht.

Je proeft de stilte.

De bank weet dat.

De bank heeft veel mensen zien zitten.

Veel glazen zien staan.

Veel gesprekken gehoord.

Maar nu is het stil.

De bank rust.

De tafel rust.

Het glas wacht.

De hond onder de tafel droomt dieper.

Z'n poten bewegen weer.

Heel kort.

Alsof hij rent.

Maar hij rent niet.

Hij ligt stil.

Zijn lichaam doet alsof.

Zijn geest is ergens anders.

Misschien in de ochtend.

Toen de lucht nog koel was.

Misschien in de lente.

Toen de bloemen bloeiden tussen de rijen.

Misschien nergens.

Misschien gewoon in de warmte.

In de geur.

In het gevoel van de grond onder zijn lijf.

De hond dommelt zo vredig.

Zijn adem is diep en regelmatig.

Hij is volledig overgegeven aan de middag.

Hij vecht nergens tegen.

Hij wil nergens heen.

Hij is hier.

Precies hier.

Onder de tafel.

In de schaduw.

In de stilte.

De kat op het hek wordt wakkerder.

Niet veel, maar een beetje.

Ze rekt zich uit.

haar voorpoten strekken naar voren.

haar rug maakt een boog.

Ze gaapt.

Je ziet haar kleine tanden.

Dan ontspant ze weer.

Ze gaat anders zitten.

Ze vouwt haar poten onder haar lichaam.

Ze wordt een bolletje.

Een oranje bolletje op het hek.

haar ogen gaan weer dicht.

haar oren draaien een keer.

Ze luistert.

maar er is niets.

alleen de stilte.

alleen het zachte sissen van het hout.

alleen het ademen van de wijngaard.

De kat accepteert dat.

Ze zinkt terug in haar dommel.

het hek houdt haar.

de warmte houdt haar.

alles is goed.

het licht blijft veranderen.

elke minuut is het anders.

elke minuut is het mooier.

het goud wordt dieper.

het oranje wordt sterker.

de schaduw wordt donkerder.

maar het is niet plotseling.

het is geleidelijk.

het is alsof de heuvel heel langzaam inademt.

alsof de wijngaard heel langzaam loslaat.

de dag zakt weg.

maar niet verdrietig.

niet gespannen.

gewoon.

natuurlijk.

zoals het hoort.

de druiven hangen nog steeds.

de ranken hangen nog steeds.

de rijen staan nog steeds.

alles blijft.

alleen het licht schuift.

alleen de temperatuur daalt.

heel licht.

je voelt het nauwelijks.

maar het is er.

iemand heeft ooit een steen naast het pad gelegd.

een grote platte steen.

misschien om op te zitten.

misschien om op te staan.

en de druiven te plukken.

nu ligt hij daar.

half verscholen onder een rank.

het licht valt erop.

de steen is warm.

hij heeft de hele dag zon gevangen.

nu geeft hij die warmte langzaam terug.

je zou je hand erop kunnen leggen.

je zou de warmte voelen.

de steen vraagt niets.

hij ligt daar.

hij wacht.

hij heeft tijd.

net als de ton op de heuvel.

net als het pad.

net als de wijngaard zelf.

alles hier heeft tijd.

alles hier heeft geduld.

de geuren worden intenser.

dat gebeurt als de dag overgaat in de avond.

de aarde begint te geuren.

de druiven geuren sterker.

het hout van de schuur geurt.

de wijn in het glas geurt.

alles mengt zich.

het is een dikke, warme, zoete geur.

het is de geur van rijpen.

van groeien.

van wachten.

je ademt het in.

het vult je longen.

het vult je hoofd.

het is geen scherpe geur.

het is een zachte geur.

een geur die je meeneemt.

een geur die je laat blijven.

je hoeft niets te doen.

je hoeft alleen maar te zijn.

te ademen.

te ruiken.

te voelen.

de tafel heeft krassen.

oude krassen in het hout.

misschien van messen.

misschien van glazen die verschoven.

misschien van de tand des tijds.

de krassen vertellen verhalen.

maar stille verhalen.

je hoeft ze niet te kennen.

je hoeft alleen te zien dat ze er zijn.

dat de tafel geleefd heeft.

dat de tafel gebruikt is.

dat de tafel erbij hoorde.

het glas staat op een glad stuk.

geen krassen daar.

het licht schijnt door het glas.

door de wijn.

het maakt een rode vlek op het hout.

een kleine rode schaduw.

het is mooi.

het is simpel.

het is genoeg.

de bank heeft ook littekens.

het hout is verweerd.

er zit een scheur in.

maar de bank is sterk.

hij staat stevig.

je kunt er op zitten.

zonder zorgen.

de bank heeft veel gewicht gedragen.

veel mensen.

veel gesprekken.

veel stiltes.

nu draagt hij niets.

alleen het licht.

alleen de warmte.

de bank is tevreden.

hij staat naast de tafel.

hij hoort bij de schuur.

hij hoort bij de wijngaard.

hij hoort bij de heuvel.

alles hoort bij elkaar.

alles is verbonden.

niets staat alleen.

het hek waar de kat op zit,

markeert niets.

het is geen grens.

het houdt niets tegen.

het is er gewoon.

misschien was het ooit een grens.

misschien scheidde het twee stukken grond.

maar nu is alles een.

de wijngaard strekt zich uit aan beide kanten.

het hek is een detail.

een mooi detail.

het geeft de kat een plek.

het geeft het landschap textuur.

het laat zien dat hier mensen zijn.

dat hier gewerkt wordt.

maar rustig.

zonder haast.

het hek is laag.

je kunt er overheen stappen.

of eronderdoor kijken.

het verbergt niets.

het onthult alles.

de rijen druiven zijn eindeloos.

nou ja.

niet echt eindeloos.

maar ze lijken het.

ze lopen over de heuvel.

ze volgen de vorm.

ze gaan omhoog.

en omlaag.

elke rij is recht.

maar samen maken ze een golvend patroon.

het is mooi om naar te kijken.

het is rustgevend.

je ogen glijden langs de rijen.

van de ene naar de andere.

je ziet de herhaling.

maar ook de variatie.

elke rank is anders.

elke tros druiven is uniek.

maar samen zijn ze een.

samen zijn ze de wijngaard.

samen rijpen ze.

samen wachten ze.

samen ademen ze met de heuvel.

de lucht is nu goud oranje.

de zon is bijna weg.

maar zijn licht blijft.

het hangt in de lucht.

het hangt tussen de druiven.

het hangt op de schuur.

alles gloeit.

alles schittert.

dit is het mooiste moment van de dag.

het moment tussen dag en avond.

het moment van overgave.

het moment van loslaten.

de wijngaard laat de dag los.

de heuvel laat de dag los.

jij laat de dag los.

je voelt hoe je lichaam zwaarder wordt.

hoe je adem langzamer wordt.

hoe je gedachten stiller worden.

het is tijd.

het is goed.

het is precies zoals het moet zijn.

de hond onder de tafel ademt diep.

in en uit.

langzaam.

zijn ribbenkast rijst en daalt.

hij is zo ontspannen.

zo volledig aanwezig in zijn rust.

hij voelt de grond.

hij voelt de schaduw.

hij voelt de warmte die langzaam wegebt.

hij maakt zich geen zorgen.

hij weet dat de nacht komt.

hij weet dat het morgen weer dag wordt.

hij weet dat de wijngaard er zal zijn.

dat de tafel er zal zijn.

dat alles er zal zijn.

de hond vertrouwt.

de hond laat los.

de hond dommelt.

dieper en dieper.

tot hij helemaal weg is.

tot hij alleen nog maar adem is.

alleen nog maar warmte.

alleen nog maar zijn.

de kat op het hek heeft haar ogen dicht.

haar ademhaling is nauwelijks te zien.

ze is zo klein.

zo stil.

zo perfect ingepast in het plaatje.

het oranje van haar vacht past bij het licht.

het past bij de druiven.

het past bij de avond.

ze hoort hier.

ze is onderdeel van de wijngaard.

onderdeel van de heuvel.

onderdeel van dit moment.

de kat slaapt misschien.

of ze dommelt.

of ze is ergens tussenin.

het maakt niet uit.

ze is tevreden.

ze is compleet.

ze heeft niets nodig.

het glas op de tafel staat er nog.

de wijn heeft geademd.

de wijn is klaar.

maar niemand drinkt.

niemand praat.

het glas staat daar.

het wacht.

misschien komt er straks iemand.

misschien niet.

het maakt niet uit.

het glas heeft geen haast.

de wijn heeft geen haast.

alles heeft de tijd.

de tijd om te zijn.

de tijd om te rusten.

de tijd om te ademen.

je kijkt naar het glas.

je ziet het licht erop.

je ziet een weerspiegeling.

je voelt de stilte eromheen.

je bent onderdeel van dat moment.

je bent onderdeel van die stilte.

de wijngaard ademt uit.

de heuvel ademt uit.

jij ademt uit.

alles komt tot rust.

de ranken hangen stil.

de druiven hangen zwaar.

het pad ligt leeg.

de schuur staat stevig.

de ton op de heuvel kijkt uit.

het hek houdt de kat.

de tafel houdt het glas.

de bank staat klaar.

de hond ligt stil.

alles is zoals het moet zijn.

alles is verbonden.

alles is één.

je voelt hoe je schouders zakken.

je voelt hoe je kaak ontspant.

je voelt hoe je ogen zwaar worden.

het licht wordt zachter.

de kleuren worden dieper.

de stilte wordt completer.

het sissen is gestopt.

of misschien is het er nog, maar hoor je het niet meer.

je bent te diep.

te stil te ontspannen.

je bent onderdeel van de heuvel geworden.

onderdeel van de wijngaard.

je ademt met de druiven.

je rust met de hond.

je dommelt met de kat.

je staat stil met de tafel.

je bent er precies hier.

precies nu.

en het is genoeg.

het is meer dan genoeg.

het is perfect.

de rijen lopen verder.

ook in het donker.

ook als je ze niet ziet, ze zijn er.

de druiven rijpen verder.

ook als niemand kijkt.

ze groeien.

ze wachten.

ze worden wat ze moeten worden.

zonder haast.

zonder zorgen.

gewoon door te zijn.

gewoon door te ademen.

gewoon door te hangen aan de rank.

aan de heuvel.

aan de aarde.

alles is verbonden.

alles stroomt.

alles is zoals het is.

je laat je ogen dichtvallen.

je laat je lichaam zwaar worden.

je laat je adem dieper worden.

de wijngaard blijft.

de heuvel blijft.

het licht blijft.

ergens.

de warmte blijft.

in de steen.

in de grond.

in de herinnering.

alles blijft.

en jij zakt weg.

zacht.

langzaam.

zonder weerstand.

je zakt weg in de druiven.

in de rijen.

in het gouden licht.

je zakt weg in de stilte.

in de namiddag.

in de wijngaard.

het is goed.

het is stil.

het is tijd.

slaap zacht.

droom zacht.

de wijngaard houdt je vast.

de heuvel draagt je.

het licht blijft bij je.

alles is zoals het moet zijn.

welterusten.