Wat Knaagt Blijft Klinken

[Intro] De ochtend brak met iemand anders' pijn, hoewel de dag daarna gewoon leek zijn.

[Verse 1] Wakker van geschreeuw dat door de muren drong, een stem die knaagde zoals regen op een rots — te jong.

Ik bleef erin hangen, het heeft me beziggehouden, de vraag of mijn zwijgen te duur was om te houden.

Een dag van niets doen, maar van binnen toch iets vouwen.

[Chorus] Het maakt me wat uit, meer dan ik toegeef, hoewel ik deed alsof de wind dat allemaal meeneemt.

Wat knaagt blijft klinken, stil en diep, maar hoop is wat ik zaai terwijl de nacht mij wiegde en sliep.

[Verse 2] Ik vroeg me af wat woorden hadden kunnen doen, een zin, een hand, een teken in de ochtendgloed.

De dag rolde voort op een pianolijn van twijfel, desondanks bleef ik staan — geen vlucht, geen mijl.

Schuldig voelt als stof op glas, je wrijft maar het blijft stijf.

[Chorus] Het maakt me wat uit, meer dan ik toegeef, hoewel ik deed alsof de wind dat allemaal meeneemt.

Wat knaagt blijft klinken, stil en diep, maar hoop is wat ik zaai terwijl de nacht mij wiegde en sliep.

[Bridge] Volgende keer spreek ik — geen stilte meer als schild, want wat van binnen knaagt wordt groter als het spilt.

Ik was er, en morgen ben ik meer.

[Outro] Hoewel vandaag niet perfect was — het was genoeg.

En wat mij raakt, maakt mij niet zwak, maar diep en stug.