Een regel op school waar jij het als kind echt niet mee eens...

Die regel ging over het schoolkamp.

We moesten gezamenlijk vanaf school naar het schoolkamp fietsen.

Het probleem was dat ik ver van school wonden.

In een dorp 22 kilometer verderop.

En raten eens waar het schoolkamp was.

Juist, in mijn dorp.

Elke dag fietsde ik al 22 kilometer naar school.

En 22 kilometer terug naar huis.

Maar voor het schoolkamp moest ik twee keer die afstand fietsen.

Eerst naar school en dan weer terug naar het dorp.

En als ik niet mee zou fietsen mocht ik niet mee op schoolkamp.

Wat een regel, he?

De leraren ziden dat we onderweg naar het kamp nog dingen zouden doen.

Ik was benieuwd welke dingen dat waren.

Het bleek een pauze en een bezoek aan een hunne bed.

En je raat het nooit dat hunne bed lag maar 800 meter van mijn huis.

Ik was zo boos en voelde me machteloos.

Het leek zo uneerlijk.

Waarom moest ik die extra kilometer fietsen?

Terwijl het kamp in mijn eigen dorp was?

Ik had het gevoel dat niemand mij begreep.

Nu, als ik er aan terug denk, voel ik mij nog steeds een beetje kwad.

Maar ik heb er ook van geleerd.

Want soms moet je dingen doen die je niet leuk vindt.

En soms zijn regels gewoon regels.

Maar dat betekent niet dat je het er mee eens moet zijn.

En weet je wat het grappigste is?

Nu ik volwassen ben, mis ik het fietsen soms.

Niet de 44 kilometer op één dag natuurlijk.

Maar gewoon het gevoel van vrijheid.

Het gevoel van de wind in mijn haren en de zon op mijn gezicht.

Het gevoel van avontuur.

Dus misschien was die regel zo slecht nog niet.

Maar dat zal ik nooit hard op zeggen.