The Art of Unfunny Humor

Het is zaterdagmiddag.

Ik zit op de bank met een kop koffie.

Buiten schijnt de zon.

De koffie ruikt sterk en warm.

Ik hoor de vogels fluiten. Mijn telefoon trilt.

Een bericht van mijn neef Mark.

Hij stuurt een link naar een filmpje.

Ik open het.

Op het scherm zie ik een man.

Hij staat in een keuken.

De keuken is oud.

Er hangt een gele lamp.

De lamp geeft weinig licht.

De man draagt een trainingspak.

Het trainingspak is paars met witte strepen.

Hij kijkt in de camera.

Dan zegt hij, mijn vrouw vroeg, wat wil je eten?

Ik zei, verrassing.

Nu heb ik een boterham met hagelslag.

Ik kijk nog een keer.

Ik snap de grap niet.

Ik wacht op de lach.

Die komt niet.

De man lacht zelf wel.

Hij lacht hard.

Ha ha ha!

Roept hij.

Dan stopt het filmpje.

Ik leg mijn telefoon neer.

Ik neem een slok koffie.

De koffie is lauw.

Ik denk, dit is niet grappig.

Maar waarom kijk ik het toch?

Ik kijk nog een filmpje.

Dezelfde man.

Nu zit hij in een auto.

Een oude auto.

De auto is blauw.

Hij zegt, mijn baas zei, je moet harder werken.

Ik zei, ik werk al hard.

Toen moest ik de hele dag nadenken over harder werken.

Weer geen grap.

Alleen een man die iets zegt.

Maar hij lacht zo hard.

Ik moet bijna lachen om zijn lach.

Bijna.

Ik stuur een bericht naar Mark.

Wat is dit?

Vraag ik.

Mark antwoordt.

Tokkies humor.

Pijnlijk toch?

Ik typ.

Het is zo slecht dat het kunst is.

Mark stuurt een lachend poppetje terug.

Ik denk aan mijn oom Willem.

Hij vertelt ook altijd zulke grappen.

Grappen die niet grappig zijn.

Maar hij vertelt ze met zoveel plezier.

Iedereen zucht.

Maar Stiekem vinden we het gezellig.

Oom Willem lacht dan ook zo hard.

Net als die man in het filmpje.

Ik kijk nog een filmpje.

De man.

Even tussendoor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciaal kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

De man staat in een tuin.

De tuin heeft een heg.

De heg is niet recht.

De man zegt.

Mijn buurman zei.

Je heg is scheef.

Ik zei dat is kunst.

Nu wil hij mijn heg niet meer zien.

Nu moet ik echt lachen.

Niet om de grap.

Maar om de man.

Hij gelooft in zijn eigen grap.

Hij is zo serieus.

En tegelijk zo blij.

Het is pijnlijk en grappig tegelijk.

Ik bel Mark.

Hey Mark.

Die filmpjes.

Zeg ik.

Ja.

Zeg Mark.

Wat vind je ervan?

Ik weet het niet.

Zeg ik.

Het is zo slecht.

Maar ik blijf kijken.

Mark lacht.

Dat is het geheim.

Zegt hij.

Tokkies humor is als een ongeluk.

Je wilt niet kijken.

Maar je doet het toch.

Ik lach.

Precies.

Zeg ik.

Het is kunst.

Pijnlijke kunst.

Mark zegt.

Nou, ik ga verder kijken.

Er zijn er nog honderd.

Ik zucht.

Ik ook.

Zeg ik.

Ik ook.

Ik leg mijn telefoon weg.

De koffie is koud.

Ik kijk naar buiten.

De zon schijnt nog.

De lucht is blauw.

Ik hoor een auto voorbij rijden.

Ik denk aan de man in het filmpje.

Hij is vast een aardige man.

Hij maakt grappen.

Ze zijn niet grappig.

Maar hij probeert het.

En dat is iets.

Ik pak mijn telefoon weer.

Ik open het filmpje.

Ik kijk nog een keer.

En ik glimlach.

Niet om de grap.

Maar om de man.

En om mezelf.

Want ik kijk.

En ik blijf kijken.

Dat is de kunst.

Ik denk na over deze middag.

Waarom vind ik deze filmpjes zo bijzonder?

Ze zijn niet grappig.

Maar ze maken me toch blij.

Misschien is dat de kunst.

Niet perfect zijn.

Maar jezelf zijn.

En blijven proberen.

Net als de man.

Net als oom Willem.

Net als ik.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands.

Zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.