In de bergen van Nepal

Dutch!

Fluent!

Het was een donkere en stormachtige nacht in het kleine dorpje Kalapani, gelegen in de bergen

van Neepal.

De regen viel met bakken uit de lucht en de wind gierde door de nauwe straatjes.

In een bescheiden huisje aan de Rand van het dorp zat een jonge vrouw, Laksmi, bij het

flakkerende licht van een olielamp.

haar ogen waren rood van het huilen en haar handen trilde terwijl ze een oude foto vast hield.

Waar ben je, Arun?

Vluisterde ze zachtjes, haar stem gebroken door de angst en de wanhoop.

haar broer, Arun, was drie dagen geleden vertrokken om noodhulp te bieden in een

nabijgelege dorp, dat zwaar was getroffen door de overstromingen en art verschuifingen.

Sindsdien had niemand iets van hem gehoord.

De deur van het huisje vloog open.

En een kletznatte man stapt er naar binnen.

Het was Ravie, de beste vriend van Arun.

Hij schudde het water van zijn jas en kijk Laksmi bezorgd aan.

Laksmi, ik heb nieuws, zij hij terwijl hij dichterbij kwam.

Laksmi's hart begon sneller te kloppen.

Heb je iets gehoord van Arun, vroeg ze hoop vol.

Ravie knikten.

De autoritijten hebben een spootberad gehouden om de situatie in kaart te brengen.

Ze zeggen dat er veel dode en vermisten zijn, maar Arun's naam stond niet op de lijst van slachtoffers.

Laksmi voelde een mengeling van opluchting en angst.

Dus er is nog hoop, vroeg ze, haar ogen glinstruint van tranen.

Ja, er is hoop, antwoorde Ravie, terwijl hij naast haar ging zitten.

Maar we moeten hem nu vinden, de tijd drinkt.

Samen verlieten ze het huisje en begonnen aan een gevaarlijke tocht door de bergen.

De paden waren modderig en glibberig, en de regen maakte het moeilijk om iets te zien.

Maar Laksmi en Ravie gaven niet op.

Ze vochten het spoor van de hulpverleners hun voetstappen in de modder als baken van hoop.

Na uren van klimmen en zoeken bereikten ze eindelijk het dorp waar Arun voor het laatst was gezien.

Het was een triste aanblik, huizen waren verwoest, boomen ontworteld en overal lagen puin en modder.

Maar Laksmi's ogen zogte slechts naar een ding, haar broer.

Plotseling hoorde ze een zwakkerroep.

Laksmi, Ravie, het geluid kwam van onder een ingestorten hud.

Ravie en Laksmi renden er naartoe en begonnen koorts achter te graven.

Na een paar minuten zagen ze een hand uitsteken.

Het was Arun, hij was gewond, maar levend met tranen van vreugde omhelst de Laksmi haar broer.

Ik dacht dat ik je kwijt was, snikten ze.

Arun glimlachten zwakjes.

Ik wist dat je me zou vinden, vluisterde hij.

Samen hielpen ze aan en over eind en brachten hem naar een veilige plek.

De regen viel nog steeds, maar voor Laksmi voelde het als of de zon eindelijk weer scheen.

Ze hadden elkaar weer gevonden.

En in dat moment van hereniging wisten ze dat ze ongeacht de stormen die ze zouden moeten doorstaan.

Alltijd op elkaar kon de rekenen.

En zo terwijl de regen langzaam weg trok en de eerste stralen van de ochtend zon door de wolken braken,

liepen Laksmi, Arun en Rafi hand in hand terug naar huis.

Ze wisten dat er nog veel werk te doen was, maar Samen zouden ze elke uitdaging aankunnen.

Dit was het weer.

Je hebt geluisterd naar een kort gesprek in het Nederlands over het meest recente nieuws.

We hopen dat je weer wat hebt geleerd.

Bedankt voor het luisteren.

Vergeet trouwens niet te subscribe en we zijn benieuwd naar wat jij denkt over het laatste nieuws.

Laat het ons weten in de comments of contact ons via Dutchfluency.com

Dutch Fluency