Staking bij Binnenhof (Isa aan de balie)

In die map zaten photos, een formulier en een pen die het net wel deed. Ze had een simpel plan.

Even langs een balie bij het binnenhof om iets te regelen. Niks spannend, dacht ze.

Onderweg roken ze versgebakken poffertjes van een kraam en horen ze een straat muzikant. Het is een nacht spelen. Maar dan een beetje vals. Isa moest lachen.

Ze voelden zich best zeker, want ze had alles bij zich.

Als dit mis gaat, zij ze zacht, dan ligt het niet aan mij. Ze kijk naar de map als of hij haar kon helpen.

Bij het binnenhof zag ze meteen dat er iets aan de hand was. Er stonden hecken en mensen hielden boorden omhoog.

Iemand had een meegafoon en die piepte steeds net als een oude wekker. Isa liep dichterbij en horde.

Nullijn, genoeg is genoeg. Ze kijk om zich heen en vluisterde. Nullijn, wat is dat nou weer?

Een vrouw met een vel groene schaal horde haar en zij. Dat betekent geen loonsverhooging al jaren bijna niks.

Ze wees naar een man in een blauwe jas. Hij is schoonmaker en daar die vrouw, zij, is Cipier, Isa knikten.

Maar waarom hier? De vrouw haalde haar schouders op. Omdat ze willen dat iemand luistert.

Toen kwam de man in de blauwe jas naar Isa toe. Hij hield een thermos flest vast en schonk koffie in kleine bekertjes.

Wil je? Vroeg hij. Isa pakte een bekertje. Dank je. Ik ben Isa.

Samir, zij, hij. Ik maak gebouwen schoon. Mensen zien mij pas als ik iets niet heb gedaan. Isa, zij, daar is ook wat. Samir lagt de kort.

Ja, yo. En die Cipiers? Die hebben het ook zwaar. Je ziet ze nooit, maar ze houden alles veilig.

Op dat moment ging Isa stelen van een melding van NOS. Amtenaren staken om Nullijn en schoonmakers en Cipiers hebben een zware baan.

Isa kek naar het scherm en zij, kijk, het staat gewoon in het nieuws. De Cipier, een vrouw met stevige schoenen, stopte naar voren.

Mooi, zij ze. Maar morgen moeten wij weer door. En we willen gewoon eerlijk behandeld worden. Isa vroeg.

En mijn afspraak gaat dat door? De Cipier kek naar de gesloten door en zij, vandaag niet, sorry.

Jo, Isa stond daar met haar map en haar koffie en ze voelde zich eerst te leurgesteld.

Maar toen kek ze naar Samir, die bekerdjes uitdeelde als of hij een klein café runde, midden op straat.

Isa zei, ik kan nu niks regelen, dus wat kan ik wel doen? Samir knikten naar de borden.

Misschien even blijven, even luisteren, dat helpt al. Isa bleef nog een half uurtje.

Ze klaapte mee toen iemand begon te zingen. Heel simpel, maar samen klonken het sterk.

Later liep Isa weg en kocht ze een haarring. Ze dacht, sommige mensen maken alles gewoon, sommige mensen bewaren de orde.

En soms moeten ze hard praten om gezien te worden. Dit is het, zij ze zacht. En ze meende het.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tulip trainer heeft het klaar staan voor interactief oefenen. Tot morgen.