Chiptekort bij ASML (Julia in bibliotheek)

tram en tikte haar OV-chipkaart nog één keer tegen de pal. Omdat ze altijd bang was, dat ze het

fout deed. Ze liep het zei held een kwartier in met een schrift onder haar arm. Vanavond had ze een

lesje programmeren in de buurtbibliotheek en ze wilde op tijd zijn. In haar tas zat ook een klein pakje

hagelslag. Want ze ging later bij haar tante logeren en die zei altijd, zonder hagelslag begint

ik niet aan morgen. Binnen roken het naar papier en naar nieuwe plastic kofften. Julia zorgt een tafel

bij het raam. Ze lachten haar telefoon neer, maar het scherm bleef zwart. Nee he, vluisterdessen.

Ze drukte nog een keer. Niks. Ze voelde haar wangen heet worden van schaamte. Als of iedereen keek,

terwijl niemand echt keek. Jo, en toen kwam de bibliothekaris langs. Een man met ronde bril en een

kiekort voor pasjes. Gaat het Julia? Mijn telefoon doet niks meer. Zij zei ze. Ik heb straks die les. En

ik heb mijn notities op mijn telefoon. De man knikte als of hij dit al honderd keer had gehoord. Ik las net

het nieuws. A-S-M-L zegt dat er meer vraag naar chips is dan er nu gemaakt kan worden. Daas ook

wat. Alles heeft een chip. Zelfs je bibliothek pas bijna. Julia lachte klein. Maar dat betekent toch niet

dat mijn telefoon nu geen chip meer heeft. Nou, luister, zij hij. Je telefoon heeft hem wel. Maar als er

weinig chips zijn, dan is reparatie lastig. Een nieuwe toestellen? Ja. Naast Julia ging een jonge

zitten met een laptop die een beetje zoomde. Hij kijk op. Ik horde het ook, zij hij. Mijn spel

computer thuis wacht al maanden op een nieuw onderdeel. Mijn moeder zegt, ga maar een boek lezen. Dat is

hier geen straf. Zij de bibliothekaris droog. Julia moest nu echt lachen. Toen begon de programmeer less. De

docent vroeg, wie kan een QR-code laten zien voor de opdracht? Julia stak haar hand op. Maar zij eerlijk,

ik kan het niet. Mijn telefoon is dood. De jongens gof zijn laptop iets naar haar toe. We doen het

samen. Jij typt, ik klik. Dit is het. Hij grijnsde. Julia typte voorzichtig. Het werkte. Ze voelde trots

in haar buik, als of ze net een ingewikkelde knoop had losgemaakt. Na de les liep ze langs het binnenhoof

en halde een haarring bij een kraam. Ze wilde met haar telefoon betalen, maar ja. Bijna, ze zijn

eigenlijk, kan het met pin, de verkoper zuchten. Alleen, contact vandaag, mijn apparaat wacht ook op

een chip. Julia betaalde met muntjes uit haar jassak en gaf de jongen een stukje haarring. Dank je,

zij ze. Zonder telefoon kan ik toch verder. En zo eindig de haar avond. Geen perfect scherm,

wel een echt gesprek. En een hoofd vol nieuwe woorden. Lekker bezig. Nou, het volledige transcript is

gratis te lezen op Dutchfluency.com. De tuliptrainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.