The Kibbeling Crisis

Een grote bak, vol met stukjes vis in een dikke, krokante korst. Soms een beetje te zout, soms een beetje te vet, maar altijd lekker. Gewoon, simpele, eerlijke kibbeling.

Ik hoor het geluid van de kassas, het rinkelen van munten, het gepraat van mensen om me heen, maar ik hoor ook iets anders, het sissen van de frituur, heel in de verte.

Ik stond voor de visafdeling en keek naar de bak. Mijn hart zakte. De bak was klein. Niet groot. Niet vol. Nee, het was een kleine, miezerige bak met een paar stukjes vis erin.

De stukjes waren klein, dun en zagen er bleek uit. Geen dikke krokante korst. Geen grote stukken vis. Ik voelde me verraden. Ik dacht: wat is dit?

Dit is niet de kibbeling die ik ken. Dit is een soort miniatuurversie. Een soort kibbeling voor poppen. Ik stond daar en staarde naar de bak.

De vis lag er maar een beetje treurig bij, onder een fel tl-licht.

Een medewerker zag me kijken. Hij had een wit schort voor en een vriendelijke glimlach.

"Kan ik u helpen?" vroeg hij vriendelijk. Ik wees naar de bak. "Is dit de nieuwe kibbeling?" vroeg ik. "Ja," zei hij.

"We hebben het assortiment vernieuwd. De kibbeling is nu van betere kwaliteit." Ik keek hem aan.

"Betere kwaliteit?" zei ik. "Maar het is kleiner. En minder. En het ziet er niet uit als kibbeling." Hij haalde zijn schouders op. "Het spijt me, mevrouw."

"Maar de klanten vragen om gezondere opties." Ik zuchtte diep. Gezond? Ik wil geen gezonde kibbeling. Ik wil een grote bak vol met twijfelachtige kwaliteit vis. Dat is het hele punt.

Ik wil even tussen door, bedankt voor het luisteren, reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram, dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

De bak die je deelde met vrienden. De bak die je met je vingers at, met een beetje mayonaise en een beetje azijn.

De bak die je deed denken aan een dagje naar het strand. Ook al was je gewoon in de stad, ik voelde me boos, maar ook een beetje verdrietig.

Dit is niet zo maar een verandering, dit is een ramp, een kibbeling ramp.

Ik kocht niets. Ik liep weg. Buiten ademde ik de frisse lucht in. De zon scheen.

Ik hoorde vogels fluiten en fietsers voorbijgaan. Maar ik voelde me somber.

Ik dacht terug aan vorige zomer, toen stond ik hier ook met mijn vriendin.

We kochten een grote bak kibbeling en deelden die op een bankje in het park.

De stukjes vis waren warm en knapperig. We lachten en praatten.

Het was een simpel geluk, nu lijkt dat ver weg, ik belde mijn vriendin.

"Je raadt het nooit," zei ik.

De kibbeling bij de AH is verpest.

Wat?

Zei ze.

Nee toch?

Ja, zei ik.

Het is nu klein en gezond.

Ik ben er kapot van. Ze lachte.

Kom op, het is maar kibbeling.

Nee, zei ik.

Het is niet zo maar kibbeling.

Het is een symbool.

Een symbool van een tijd waarin we nog gewoon konden genieten van een grote bak vet.

Ze zuchtte.

Je hebt gelijk.

Ik mis die grote bak ook.

Ik hing op.

Ik liep naar huis.

Ik dacht aan alle keren dat ik die kibbeling had gegeten op een bankje in het park.

Op een terras, gewoon thuis voor de tv.

Het was altijd een klein feestje.

Nu is dat feestje voorbij.

Ik hoop dat ze snel terugkomen.

Die grote bak, die twijfelachtige kwaliteit, die simpele vreugde.

Tot die tijd zal ik moeten leven met deze nieuwe kleine gezonde kibbeling.

Maar ik zal nooit vergeten hoe het was.

De grote bak kibbeling.

Mijn grote bak kibbeling.

Mijn hart is gebroken.

Maar ergens hoop ik dat de AH terugkomt op hun beslissing.

Geef ons onze grote bak terug.

Geef ons onze kibbeling. Alsjeblieft.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.