De Broodjes van Buurman Bram

Het was een rustige zaterdagochtend in de wijk.

De zon scheen door de gordijnen van Lisa's keuken.

Lisa, een vrouw van achter in de dertig, zat met een kop koffie aan de keukentafel.

De koffie was warm en geurde fris.

Ze keek naar buiten en zag haar buurman, Bram, in zijn tuin werken.

Bram was een man van ongeveer vijftig jaar, met grijs haar en een vriendelijke lach.

Hij was altijd bezig met zijn tuin of met klusjes in huis.

Lisa hoorde het geluid van zijn schep die in de aarde stak.

Een zacht, ritmisch geluid dat bij de ochtend hoorde.

Ze nam een slok van haar koffie en voelde de warmte door haar lichaam gaan.

Plotseling ging de bel.

Lisa stond op en liep naar de deur.

Tot haar verbazing stond Bram daar, met een grote glimlach en een dienblad vol broodjes.

De broodjes zagen er goudbruin uit.

En er hing een heerlijke geur van kaneel en boter in de lucht.

Goedemorgen, Lisa.

Ik heb verse broodjes gebakken.

Wil je er een paar?

Vroeg hij?

Lisa vond het vreemd, want Bram bakte nooit brood, maar ze zei vriendelijk:

Wat leuk, Bram! Kom binnen.

Bram zette het dienblad op de keukentafel.

De broodjes zagen er heerlijk uit.

Ze waren warm en ze roken naar kaneel en boter.

Lisa pakte er een en nam een hap.

Het smaakte verrukkelijk.

De boter smolt op haar tong en de kaneel gaf een zoete, warme smaak.

Wat zijn deze broodjes lekker, Bram!

Waarom bak je opeens?

Vroeg ze?

Bram lachte en zei:

Nou, ik had een nieuw recept gevonden op internet.

Ik dacht, ik probeer het eens.

Lisa vond het nog steeds raar, want Bram was niet iemand die zomaar dingen deed.

Maar ze genoot van de broodjes en het gezelschap.

Ze dronken samen koffie en praatten over van alles.

De koffie was sterk en warm en vulde de keuken met een rijke geur.

Bram vertelde over zijn nieuwe hobby.

Hij was begonnen met het bakken van brood en taarten.

Ik vind het heerlijk om te doen," zei hij.

Het geeft me rust." Lisa knikte en zei:

Dat kan ik me voorstellen.

Het ruikt ook altijd zo lekker.

Bram glimlachte en zei:

Ja, dat is een van de beste dingen.

De geur van vers brood.

Na een half uur stond Bram op.

Ik moet weer verder," zei hij.

Ik heb nog meer broodjes te bakken.

Lisa bedankte hem en hij vertrok.

Lisa voelde zich blij.

Wat een aardige buurman dacht ze.

Ze keek naar buiten en zag hem door de straat lopen.

Zijn schouders een beetje gebogen.

Alsof hij iets droeg dat zwaar was.

Die middag ging Lisa naar de supermarkt.

De supermarkt was druk en lawaaiig.

Mensen liepen met karretjes vol boodschappen.

Toen ze bij de kassa stond, zag ze een poster hangen.

Er stond.

Vermist: Bram de Vries, 52 jaar.

Laatst gezien op vrijdagavond.

Even tussendoor bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Lisa's hart stond stil.

Ze keek nog eens goed.

Ja, het was Bram.

Maar Bram was toch net bij haar geweest?

Hoe kon dat?

Ze voelde een koude rilling over haar rug lopen.

Ze rende naar huis en belde de politie.

De politie kwam snel.

Twee agenten in uniform stapten uit een auto.

Lisa vertelde alles.

De agenten keken verbaasd.

Mevrouw, meneer De Vries is al twee dagen vermist.

Zijn familie maakt zich grote zorgen.

Lisa's handen trilden.

Maar hij was hier vanochtend.

Hij bracht broodjes.

Zei ze.

De agenten keken elkaar aan.

Weet u het zeker?

Vroeg een van hen.

Ja, natuurlijk, zei Lisa.

Hij zat hier aan tafel.

We dronken koffie.

De politie onderzocht het huis van Bram.

Er was niemand.

Maar in de keuken vonden ze een dienblad met broodjes.

Precies zoals Lisa had beschreven.

En er lag een briefje.

Er stond.

Lieve Lisa.

Het spijt me.

Ik moest even weg.

De broodjes zijn voor jou.

Bram.

Lisa begreep er niets van.

Waarom zou Bram weggaan zonder iets te zeggen?

En waarom deed hij zo geheimzinnig?

De politie startte een zoektocht.

Lisa kon niet slapen die nacht.

Ze dacht aan Bram en aan de broodjes.

Ze voelde zich schuldig.

Had ze iets gemist.

Ze dacht terug aan die ochtend.

Bram had er moe uitgezien.

Met donkere kringen onder zijn ogen.

En zijn handen trilden een beetje toen hij de koffie inschonk.

Had ze het moeten vragen?

De volgende dag belde de politie.

Bram was gevonden.

Hij was bij zijn zus in een dorp verderop.

Hij was niet ontvoerd.

Hij was gewoon weggegaan.

Toen Lisa hem aan de telefoon sprak zei hij.

Het spijt me Lisa.

Ik wilde even alleen zijn.

Mijn vrouw is vorig jaar overleden.

En ik voelde me zo alleen.

Bakken helpt me.

Lisa voelde een brok in haar keel.

Bram.

Je had het me kunnen vertellen.

Ik ben je buurvrouw.

Ik wil je helpen.

Bram zuchtte.

Ik weet het.

Ik was bang dat ik lastig zou zijn.

Een paar dagen later kwam Bram terug.

Lisa had een taart gebakken.

De taart stond op tafel en geurde naar appels en kaneel.

Ze zette hem op tafel en zei.

Bram?

Deze is voor jou.

En je bent altijd welkom.

Bram glimlachte en zijn ogen werden vochtig.

Dank je, Lisa.

Zei hij zacht.

Hij nam een hap en zijn gezicht klaarde op.

Deze is nog lekkerder dan die van mij.

Zei hij.

Lisa lachte.

Dat komt omdat ik er liefde in heb gedaan.

Zei ze.

Vanaf die dag kwamen ze vaker bij elkaar.

Soms bakten ze samen.

Soms dronken ze gewoon koffie.

Lisa leerde dat je nooit te snel moet oordelen.

En Bram leerde dat hij niet alleen hoefde te zijn.

Lisa dacht vaak terug aan die ochtend.

De geur van kaneel en boter zou ze nooit vergeten.

Het was een les in vriendelijkheid.

En in het feit dat iedereen soms een beetje hulp nodig heeft.

Tot de volgende keer.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com slash transcripts.

Tik op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.