Een Rustige Ochtend op het Plein

Het is zaterdagochtend in de stad Groningen.

Johan wordt vroeg wakker in zijn bed.

Hij kijkt door het raam naar buiten.

De lucht is grijs en koud.

Vandaag is een belangrijke dag.

Veel mensen zijn boos op de regering.

Ze zijn boos over de nieuwe regels.

De regels gaan over mensen uit andere landen.

Johan wil graag gaan kijken in de stad.

Hij leest het nieuws op zijn telefoon.

Er is een grote actie gepland vandaag.

Mensen gaan samen op het grote plein staan.

Ze willen laten zien dat ze boos zijn.

Johan trekt zijn dikke, warme jas aan.

Hij pakt ook zijn sjaal en handschoenen.

Het waait hard buiten op straat.

Hij fietst snel naar het centrum.

Johan fietst over de hoge brug.

Hij verwacht echt heel veel mensen te zien.

Hij denkt aan een vol plein.

Hij hoort vast veel lawaai, denkt hij.

Maar het is eigenlijk erg stil op straat.

Hij ziet alleen een paar snelle fietsers.

Johan parkeert zijn fiets veilig bij het station.

Hij loopt rustig naar het grote plein.

Hij kijkt goed om zich heen.

Waar zijn alle boze mensen vandaag?

Hij ziet de hoge toren van de kerk.

Hij ziet de bakker en de slager.

Maar hij ziet helemaal geen grote groep mensen.

Het plein is bijna helemaal leeg.

Er vliegen alleen een paar vogels rond.

Dan ziet Johan ineens een klein groepje.

Ze staan samen bij de oude boom.

Het zijn maar ongeveer tien mensen.

Ze hebben dikke jassen en warme mutsen aan.

Ze houden grote borden van karton vast.

Op de borden staan grote teksten geschreven.

De teksten gaan over de nieuwe regels.

Johan loopt langzaam naar de groep toe.

Hij ziet plotseling een bekend gezicht.

Het is zijn aardige buurman Peter.

Peter heeft een rood bord in zijn handen.

Hoi Peter, zegt Johan verrast.

Ben jij vandaag ook hier?

Peter knikt en lacht een beetje.

Ja, ik ben hier, zegt Peter zacht.

Maar het is wel erg rustig vandaag.

Johan kijkt naar de tien koude mensen.

Ik dacht dat het heel druk zou zijn.

Zegt Johan.

Ik las gisteren over een grote actie.

Peter haalt zijn schouders langzaam op.

Misschien is het gewoon te koud.

Zegt Peter.

Of misschien slapen de meeste mensen nog.

De mensen met de borden kijken erg koud.

Ze praten zachtjes met elkaar in een kring.

Niemand roept harde woorden over het plein.

Er is helemaal geen hard lawaai.

Het is eigenlijk een heel rustige ochtend.

Johan voelt de koude wind in zijn gezicht.

Hij stopt zijn handen in zijn diepe zakken.

Hebben jullie het niet koud?

Vraagt Johan.

Peter knikt weer naar zijn buurman.

Ja, mijn voeten voelen als ijs, zegt hij.

Johan kijkt naar de bakker op de hoek.

Hij ruikt heerlijk vers brood en warme koffie.

Zullen we samen koffie drinken?

Vraagt Johan.

Binnen in de winkel is het lekker warm.

Peter kijkt even naar zijn rode bord.

Hij kijkt daarna naar de andere negen mensen.

Dat is een heel goed idee, zegt Peter.

Hij legt zijn bord plat op de grond.

Twee andere mensen horen het plan ook.

Mogen wij misschien ook mee?

Vraagt een vrouw.

Natuurlijk.

Heel graag.

Zegt Johan met een glimlach.

De kleine groep loopt samen naar de bakker.

Ze gaan aan een grote houten tafel zitten.

Ze bestellen warme koffie en zoete thee.

Ze eten allemaal een stuk verse appeltaart.

Ze praten gezellig over het weer.

Ze praten niet meer over de regering.

De actie op het plein is nu voorbij.

Het was klein en ook heel kort.

Maar de warme koffie is erg lekker.

Johan is blij dat hij gegaan is.

Hij heeft een gezellige ochtend met zijn buren.

Tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.