Verdieping: 9 t/m 11 november

Wat heeft een man die in een Hollandse supermarkt in dit manek echt 20 minuten staat te

pekken over een stuk kaas, gemeen met een boerin die onder constant de dreiging haar oogspel

weer binnen te halen op het westelijke Jordaan over?

Ja, op het eerst gezicht helemaal niks natuurlijk.

Nee precies.

Maar vandaag duiken we dus in een fenomeen dat we allemaal wel herkennen, maar eigenlijk

zelfde echt begrijpen.

Wat een kijk, we bekijken de wereld heel vaak voor je ons schermen.

En daar lijkt alles helder, toch?

Zeker, alles is heel overzichtelijk.

Ja, de kaarden zijn strak, fraale zijn opgedeeld in van die overzichtelijke blokjes van,

maar goed en fout, links en rechts, zijn gewoon een soort van verslaafd aan polarisatie, omdat

het ons brein simpelweg heel veel energie bespaard.

Dat is inderdaad een heel cruciaal psychologisch-megenismen, wat je daar eigenlijk beschrijft heet

kochnitieve belasting.

Oké, kochnitieve belasting.

Ja, ons brein is even loetje naar gewoon zo geprogrammeerd om complexen, genuwantseerde

situaties echt razend snel platten slaan tot een binaire wij tegen zijn model.

Zodat we niet over verhetraken?

Exakt.

Als je bij elk wil keurig nieuwsberichten, volledige menselijke complexiteit moet toelaten,

dan brand je mentale proces er gewoon door.

Dus kiezen we massaal voor de gerustel en veiligheid van het zwartwit denken?

Maar goed, wat gebeurt er dan als je wordt gedwongen om die mentale filter uit te zetten?

Wat gebeurt als je echt inzoemd op de mensen van vlees en bloed die zich midden in die zo genaamde

zwartwit situaties bevinden?

Nou, dan maakt de realiteit ineens om te zetten om er nog te zijn.

Ja, rommelig, onvoerspelbaar en vooral heel diep menselijk.

Welkom bij deze diepgaande verkening.

En echt heel fijn dat jij die nu luistert als medeniefschierige weer bij het aangeschoof om samen met ons even flink te diep te in te gaan.

We hebben vandaag echt bijzonderbronmateriel.

Zeker, we buigen ons over een aantal waar gebeurde verslagen van 12 november 2026.

En onze missie voor deze analyse is om te onderzoeken hoe abstracte polarisatie eigenlijk onvermijlijk sneuvot

zodra het in aanraken komt met de allerdagse werkelijkheid.

En dat gebeurt op de meeste onverwachtte momenten?

Precis, oké, laten we dit eens even uitpakken.

We beginnen op een plek die veiliger en Hollandse eigenlijk niet kan voelen.

Een lokaal café.

Oh ja, een setting die we allemaal echt blind kunnen uitweken.

Zij maar de geur van Versa Appeltaard, het geluid van zo'n zoemende koffie machine op de achtergrond.

Exact dat.

En de deur zwaait open en een vrouw genaam Nora staat naar binnen uit de kou.

Ha bril beslaat ook meteen.

En daarbij het ram zit haar vader, Wim.

En Wim is er niet zo best aan het toe toch?

Nou nee, Wim staat zo ernstig en gefocus na zijn telefoon dat Nora serieus heel even de aarde min houdt.

Ze denkt echt even dat er een medisch noodgevallig is met z'n hond, Boris.

Oh jeetje.

Maar gelukkig ligt Boris gewoon lekker thuis op Wim's favoriete stoel te slapen.

Maar Wim maakt zich dus op dat moment extreem druk om de interne politiek van zijn partij, de VVD.

Waarom staat deze man op het punt van implodeeren boven een kopje koffie?

Nou ja, om Wim's paniek echt goed te snappen moeten we even kijken naar wat er op dat moment in de fundamenten van zijn partij gebeurt.

Er is namelijk een ontzettend bittere leiderschapstrijd gehad voor de eerste kamer.

Oké, achter de schermen dus.

Ja, de partij top had de boel eigenlijk al helemaal dichtgetimmerd.

Out Minister Adriaanse's was gewoon de gedootwerfte veilige koozen.

Maar dan stapt ene Frans Weaker's daar ene in.

En hij doet iets wat ja, in de politiek echt levensgevaarlijk is.

Ja, dankelijk.

Hij daagde de heerse identiteit uit.

Weaker schooit de deuren open en zegt heel steller van, we moeten een nieuwe koersvaren.

Eerst praten, dan pas beoordelen.

We moeten gewoon bereid zijn om met elke partij aan het aantal te zitten.

Oké, wacht, ik lopen hier wel een beetje vast.

Want één zets klinkt dat als de ultieme Nederlandse politie cultuur toch, gewoon lekker teedring en overleggen.

Dat klinkt inderdaad heel redelijk.

Maar anderzijds snap ik de kort sluiting bij Wim ook echt heel goed.

Want kijk, Wim is een man en dit dataitebron vindt u dus zoveel fantastisch.

Die in de supermarkt lettelijk 20 minuten nodig heeft om te beslissen welke kaas hij gaat kopen.

20 minuten voor kaas.

20 minuten.

Deze man heeft gewoon heel erg behoefte aan kaarders, aan zekerheid.

En nu worden we gevraagd om interstemmen met een partijstrategie, die feitelijk zegt, we hebben geen vaste grenzen meer.

We praten wel met iedereen en we zien wel waar het schip strand.

Ja, dat is voor zo iemand echt de nachtmerrie.

Hij verzucht zelfs tegen norra dat hij op één avond al vier verschillende mening heeft gehad over de situatie.

Dat is dus geen onschuldige twijfel, dat is een regelrechte identiteit crisis.

In de politieke sociologie noemen ze dit het spanningsveld tussen prachtmatisme aan de ene kant en ideologische zuiverheid aan de andere kant.

Ja.

Want als je partijplotseling verkondigd dat ze met absoluut iedereen willen praten, dus ook met tekstremen op het politieke sprektrum waar het echt vundamenteel mee ongeïns bent,

dan los de grens van jouw eigen politieke identiteit op.

Je weet niet meer wie je bent ons partij.

Exakt.

Het roept de Existen-sjeelenvraag op van als we met iedereen maar een compromis kunnen sluiten, waar staan we dan zelf eigenlijk nog voor?

Precies.

Ik moet hierbij ook direct denken aan een zakelijke fuzie of zo.

Oog hoe bedoel je?

Nou, stel je voor je weg bij een bedrijf met een heel duidelijke visie, een bepaald merk.

En de nieuwe CEO, een soort van Frans Wekers figuren, zegt opeen eens van, oké jongens, we gaan onze visie loslaten en we proberen elementen van al onze concurrenten in ons planten integreren.

Ja, dan ontstaat er paniek.

Nou, natuurlijk.

Dan zou je als werk neemertig ook een opstand komen.

Je beloof je kiezers, of in dit geval je klanten, toch een bepaald product met bepaalde waarde's, hoe weten ze dan nog waar de grenzen van jouw merk liggen?

Wat hier fascinerend is, is dat je het exact raakt.

Een merk, net als een politieke partijteroons, is gebouwd op exclusie.

Exclusie?

Ja, je bent aantrekkelijk om wat je bent, maar vaak nog meer om wat je niet bent.

En Wekers stelt eigenlijk voor om die uitsluiting los te laten.

En dat brengt ons weer bij die ontmoeting in dat café.

Oh ja, de lokale VVD bij Inkomst.

Klopt, Nora en Wim schrijven onverwacht aan bij zo'n maandelijks bij Inkomst van de lokale afdeling.

En Hanneke, een vrouw met een heel opvallende groene bril, nodig ze uit om erbij te komen zitten.

Ja, ze zitten raam met een groepje door gewinten de leden en de dynamiek aan die table is echt een perfecte bijna pijnelijke microcosmos van het nationale debat dat op dat mens speelt.

Het is echt om te snijden.

Die setting is beliant.

Ze zitten rond een schaadje met koekjes, toch?

Lige zes droge besquietjes en precies één, één enkel, eenzaam chocoladekoekje.

Het lekkerste koekje.

En de spanning is zo enorm in die groep dat niemand, werkelijk niemand van die aanwezigere politici, dat een lekkere koekje durft te pakken.

Ze lopen allemaal onwijs op eieren.

Niemand wil de eerste stap zetten.

Nee, precies.

Hanneke verdedigde koers van Wekers, zegt dat de partij ruimte moet bieden aan verschillende ideeën, maar een man tegenover haar.

Dus speegeld Wims eerder paniek, hij wijgt gewoon pertinent accenteren dat er over alles te onderhandelen valt.

De impasse daar is echt compleet.

Ze zitten helemaal vast in abstracties.

Het zijn praten de stondpunten geworden, dus nog weer een plaats van echt de mensen die met elkaar gesprek zijn.

En de oplossing voor die polarisatie aan dat tableje komt ook niet van een of andere sterk politiek argument.

Het komt van buitenaf.

Het is Nora, de totaal niet politiek betrokken dochter, die met één simpelennuchtere opmerking de hele boekant op.

Ah, dit moment is zo goed.

Ze kijk naar haar vader en ze zegt heel rustig.

Misschien is luisteren wel iets heel anders dan toegeven.

Die zijn...

Die veranderd werkelijk alles in ieruimte.

Het geeft wimmensort, mentaal ontstappingsroute uit die cognitieve kortsluiting van hem.

Ja, want Wim, die normaal gesproken thuis voor de televisie altijd veilig en luidruchtig z'n oordoklaar heeft,

valt nu plotseling heelen maal stil.

Hij beseeft ineens dat hij in leven en leven tegenover mensen zit met wie hij de gemeenschap deel te zijn geen poppetjes op tv.

Het zijn buuren in zekerzien.

En er geeft dan ook ruidelijk toe dat die de situatie gewoon niet in één zin kan samenvatten.

En dan doet Nora iets wat bijna teertral is, maar echt zo effectief.

Ze pakt eindelijk dat veel begeerde chocoladekoekje, ze brekte twaarsdommidden en geeft haar vader de grootste helft.

Dat is letterlijk het brekijzer in deze situatie.

Vizit contact en het delen van voedsel is antropologisch gezien, echt een van de oudste manieren om tribale spanning te dee escaleren.

Oh wow, dat zit dus heel deep.

En op het moment dat dat koekje breekt en gedeeld wordt, verdwijnt die abstracte ideologische strijd als snel voor de zon.

Wim gaat ineens recht op zitten, hij stopt met alleen maar zenden van zijn eigen mening en begint er eens oprecht te vragen te stellen aan dat andere mensen aan tafel.

Hij gaat echt ingesprek.

Ja, hij leert op dat moment dat nieuwschierigheid en het handhaven van je eigen principe is, eigenlijk heel goed naast elkaar kunnen bestaan.

Zeker. Hij zegt op een gegeven moment met de helft van het koekje in z'n hand.

Kijk, nu hebben we t'n minste één probleem opgelost, prachtig.

Maar goed, die dynamiek dat de fysieke menselijke realiteit twaarsdom op strakte politieke muur heem breekt, dat natuurlijk niet alleen voorbehouden aan Nederlandse teekrantjes en poltepolitiek.

Nee, zeker niet.

Het is een fundamentel menselijk meegenisme.

En wat was echt confronteerend is voor ons is vanaf we dit exactzelfde psychologische meegenisme oppakken en het loslaten in een van de meest geweldadige hoogoplopende geopolitieke conflictgebieden ter wereld.

In der daad.

Een plek waar de inzet absoluut niet ruidt om het behoud van een abstracte politieke identiteit, maar gewoon om puurere fysieke veiligheid en economische overleving.

Ja, daar wordt de Theorieplotseling keiharde praktijk.

Precies.

We verlaten dus de grueur van de Hollandse apeltaart even en we verplaatsen ons naar de bezettenwestelijke jordaanhoeven.

We zijn in de bron in Boerien, een palesteinsdorp dat is om ringt door stoffige heuvels en enorme olijfbomen gaar.

En hier ontmoeten we Eva.

En joh, ze studenten uit Nederland.

Ja, ze bestudeert hoe ze mensen kan begrijden bij vragen of haar geloof, maar ze wijgen het gewoon pertinent om vanuit het comfortabelen, veilige Nederland alleen maar academisch over vrede te fielen, weet je wel.

Ze reist af naar Boerien om de date bij het woorden te voegen en de palesteinsborden daar fysiek te helpen bij de jarlijkse olijfogest.

Meteen bij Aankomsten wordt het verwachtingspatroon van Eva en waarschijnlijk ook dat van ons als westerse buitenstaaners echt volledig ontregelt.

Hoe bedoel je precies?

Je verwachtde zo'n gebied, een zetting die echt straksstaat van de spanning, een soort permanente oorlogsjournistiek vibe, zeg maar.

Maar de realiteit begint met puurrebanenliteit.

Eva staat daar, waarschijnlijk mentaal helemaal schrap gezet voor zware geopolitieke gesprekken en er komt hand aan naar buiten.

Dat is een palesteinsenvrouw, ze draagt een veel blauwe jas en ze heeft gewoon twee beekens in de hand.

Ja, ze komt gewoon koffie brengen.

Precies, ze kijk naar de boomen, kijk naar Eva, een zegt heel nuchter, eerst koffie.

De boomen kunnen nog een vijf minuten wachten.

Waarop Eva zonder blikken of bloze reageert dat de kamerplante in Nederland precies zo overdenken, wil hij meestal veel te laten krijgen.

Een gapje over kamerplanten midden in een conflictgebied.

Ja, die raad een snelle overgang van hogeplatzeerd conflict naar grappjes over dode kamerplantes echt zo desorienterend.

Het twinkje omiddelig uit je vaste nieuwsmodus.

En toch?

En toch sluimerte dreiging natuurlijk constant onder die laag van humor en gasfrijheid.

Dat is de bizarre paradox van leven in een conflictgebied.

Ja, je kunt het gevaar niet uitzetten.

Noem.

Psychologisch gezien kunnen mensen gewoon niet permanent in de vecht of vluchtmodus blijven.

Het zenuwstel zo eist op gegeven met normaaliteit.

Maar ja, die normaaliteit is daar natuurlijk wel flint.

Ja, want zodra ze instappen bij Hananssoon, Joseph, wordt dus weer direct heel grimmig.

De weg naar de booghaart zit volgaten.

Terwijl ze rijden wij staan nam heel te loopt naar een reekshuizen bovenop een heuvel.

Daar wonen mensen die ons soms aanvallen, zegt het dan, eigenlijk best nontje land.

Vorig jaar hebben we een broer geslagen toen hij hier werkte.

Sindsdien gaan we liever niet alleen.

Wat daar vooral opvalt is hoe klinische dat brengt.

Het is voor haar geen groot politiek manifest tegen de camera.

Het is gewoon een hele droge risico-analyse voor haar werkdag.

Ja, zorg.

Arrow beleid, maar dan extreem.

Precies.

En dat risico materialiseert zich daar ook al heel snel.

Ze staan tussen de bomen, het werk is een volle gang, en potseling horen ze motornateren.

Ja, een auto stopt boven aan het zandpad.

Twee mannen stappen uit, een van hen roept iets heel dwingend, iets wat even niet kan verstaan.

En wat dan met die groep gebeurt, dat verteld echt het hele verhaal.

De hele sfeer slaat om.

Voorledig.

De humor verdwijnt als nieuw voor de zon.

Hanand grijpt directe arm van Joseph en sist blijf hier.

De stilte die dan over de boom gaat valt, is echt werkelijk overdofend.

Een andere vrijwillige paktrazen snel een telefoon om een veiligheidscontact te bellen.

En daar een paar terregend lang een minute stoppen de mannen weer in en rijden weg.

Kijk, je beschrijft nu exact de fysieke manifestatie van angst.

Het bevriesen.

Het je zelf onzichtbaar proberen te maken.

Eva staat daar en realiseert zich dat ze werkelijk geen vrouw idee heeft of die mannen kwamen om te intimideren,

om de oogste vernietigen of misschien wel erger.

De lucht in die boom gaat is op dat mens zo zwanger van de mogelijkheid opgeveeld.

Maar hier loopt dus wel aan tegen iets wat ik heel moeilijk te rijmen vind.

Want ze hebben net minuten lang echt doods angst uitgestaan.

De dreiging was letelijk tasbaar aanwezig.

En dan echt nog geen uur later tijdens de lunch.

Zit eens weer in het schouduw van de olijf boom.

De tijd te drinken.

Ja, Jossef teelt meer zoete te uit.

Er goudt dus ook wel suiker in dat even de opmerking maakt dat er dan nog wat planen hebben voor de recht van haar leven.

En wordt weer gelakken.

En dan denk ik, hoe kun je zo snel schakelen tussen puren terreur en een lachere geteepoze?

Waarom is het voor ons westerse toerschaozen ondenkbaar dat die twee emoties naast elkaar bestaan?

Nou, als we dit in een breder perspectief plaatsen, dan zegt dat eigenlijk alles over hoe onze media werken.

Nieuws heeft de heel ergde neiging om mensen in conflictgebieden volledig te reduceren tot hun trauma.

We maken ze plat.

Ja, we maken er één die mensjeunale slachtoffers van.

Simple, omdat het makkelijker te behapen is voor onze eigen consumptie.

We vergeten heel vaak dat slachtofferschap geen identiteit is.

Het is een ontstandighoud.

Oh, slachtofferschap is geen identiteit. Die kon voorbinnen.

Ja, maar het is wel zo.

En wat even daar heel duidelijk leert is dat Hanan en Jusef gewoon een volwaardig 360 graden leven leiden.

Ze voelen zeker angst, ja.

Maar ze maken ook grappig, ze hebben planen, ze plaag elkaar, ze zijn gewoon mens.

En hier wordt het echt interessant.

Want Eva ziet die olijven.

Ja, jettels wijferschijnlijk door een best wel geromantiseren bril.

Zo'n prachtig flasje extra vierge Audi met rustiek etiquette dat hij je keuken staat.

Maar als Eva enthousiast aan een tak begin te trekken, wordt ze echt omiddelig terecht geweest in de Jusef.

Ja, je kunt niet zo maar trekken.

Nee, hij waarschuwt niet te hard.

Die tak moet volgend jaar ook nog werken.

Waarna Eva het ijs probeert te breken en zegt een vaste baan zonder vakantie dus.

Waarop Jusef dan weer gorddroog antwoord en zonder flades.

Maar dan slaat Hanan echt de spijker op zijn kop, met een zin die alles in perspectief laatst.

Ze kijk naar de Emmers met olijven en zegt, mensen zien een flasolie.

Ik zie de rekening van de tandarts.

Dat is echt de absolute kern van dit hele verhaal.

Hanan schloopt daar in één klapt het hele abstracte geopolitieke vreem.

Haar beslissing om daar elke dag, ondanks de constante dreiging van die auto's op de heuvel,

die boomen te komen oogsten, dat is helemaal geen groot steepend voor de camera's.

Het is gewoon een rauwe, economische noodzaak.

Gewoon overleven.

Ja, als er wordt gezegereerd om misschien maar te vertrekken, na dat incident met die mannen,

zegt Hanan simpelweg.

Als we elke keer vertrekken, zodra we bang worden, blijft straks alles hangen.

En de boomen kunnen niet wachten.

Dat is overleving de strang puur gereduiseerd tot de basis van Maasel of Spiramide.

Die onleven betalen haar medicijnen, ze betalen de schollspullen voor haar kinderen.

Terwijl Eva en dat bezeft ze zelf ook donder schoothor, echt het priviletje heeft om deze realiteit

te bezoeken als een soort conflictuur is.

Zij kan, als de angst er allemaal even te veel wordt, morgen wonen het vliegtuig terug naar Schiphol stappen.

Ze heeft een uitweg.

Precies.

Voor Hanan is deze boomgaard haar kantoor, haar hypotheek en haar veiligheid in één.

En dat duidelijk triomfeert de arbeidzetels gelukkig over de angst.

Want aan het einde van die zenuwslopende dag staan er gewoon negen volle emmers met olijverklaar.

En dat is echt een tasbare overwinning om te ontstaande gelen.

Dus laat we even de balans opmaken.

Als we deze twee werelden nu over elkaar hangen leggen, dus de benoude vormelensweer in dat Hollandse VVD-café

en de heete gevaarlijke olijfbongaard in Brieen.

Wat zien we dan eigenlijk gebeuren met onze teorie over polarisatie?

Ik denk dat we je echt getuigen zijn van wat ze de contacthipportese noemen in de psychologie.

Maar dan in de echte wereld, zowel Wim ons Eva stappen een situatie binnen

met een hoofd dat vol zit met aannamers en abstracte concepten.

Ja, Wim met zijn partijregels en Eva met het oorlog speelt.

Exact. Wim denkt echt dat hij zijn politieke ziel moet verkopen.

En Eva denkt dat ze terechtkomt in de soort permanenten adembenemende staat van oorlog.

Maar die abstractie overleefte fysieke realiteit gewoon niet.

Zodra Wim tegenover echt de mensen zit.

Brokkelt zijn stugge veroordeling af en begin die vraag te stellen.

Hij wijgt zich nog lang het laten gijselen door een soort teoretisch conflicten over partijgenzen.

En voor Eva snowfelt het beeld van de passieve zwaar moedige palestijnse boer in nood.

Dat ze het waarschijnlijk uit haar nieuwsviet had gehad.

Ze onder de gelaagde ontzettend complexe vrouw die de regie in handen heeft.

Die gapjes maakten over haar planten, maar die tegelijkertijd met een soort eisere wil wijgerd haar oogst

en daarmee de toekomst van haar kinderen te laten dekteren door de reiging en geweld.

In beide gevallen is de vijand of de crisis in eens een mens.

Een mens met een tandarsrekening of een volkje voor chocoladekoekjes.

En het zijn echt die kleine fysieke objecten aan het einde van bij de situaties die deze mentale verschuiving lijken te verankeren.

En dat Hollandse café is het dat gehalveerde chocoladekoekje.

Nora breekt het, zet deelt het, en de zuurstof komt ineens terug in de ruimte.

Het is echt een fysiek bewijs dat er zelfs in een ideologische strijd ruimte is voor menselijke zachtheid.

Een hele krachtige meter voor.

En in de heuvels van Burin is het dat kleine flasje olijfolie.

Dat Hanan aan het einde van de stoffige werkdag in de handen van Eva drukt.

Eva die zich natuurlijk die bewust is van haar westerse priviletie en de economische waarde van die olie voor Hanan

die probeert het eerst beleef te weigeren.

Wat heel logisch is vanuit haar perspektief.

Zeker, maar dan kijk ze in de ogen van Hanan en dan snap ze ineens de waarde van die uitwisteling.

Het wijgeren zou gewoon een belediging van Hanan's waardigheid zijn.

Dus ze neemt het flasje aan en ze beloofd het voor iets goed te zullen gebruiken.

Het zijn ontroerende, tasbare bewijzen van konexie.

En dat is echt de fundamentele les van ons aan de liezen vandaag.

De religiteit achter elk conflict of het nu een verhittig strijd is om de koers van een lokale politieke partij in de polder

of een keiharde strijd om rond en overleven in het midden oosten is altijd weerbarstiger, rommeliger

en om eindig veel genuanceerder dan de krantkoppel ons willen doen geloven.

Het is nooit alleen maar zwarte wit.

Nee.

Dus word wit denken is een luxe.

En die luxe verdwijnt meteen zodra je dat werkelijk aan tafel schuift of samen de aarde induigt.

Je kunt de wereld om ons heen simpelweg niet begrijpen als je de menselijke complexiteit er systematief uitveelt.

Daar kan ik het werkelijk alleen maar hartgrondig mee eens zijn.

En we willen jou de luisteraar eigenlijk niet achter laten, zonder dat dit gaat schuren in je eigen leven.

Want we hebben nu gezien hoe Wim in het café en even onder de olijfbomen,

hun comfortabelen harde ordeelen die te varen door de moete hebben om fysiek bij de ander te gaan zitten.

Dat vergaat best wat moedt in er dat?

Zeker.

Ze kozen voor om te luisteren, inclusief al het ongemak, de kort sluiting en de angst die daarbij kom kijken.

En dat roekt een hele directe vraag op voor ons allemaal.

Ja.

Wat is jouw eigen olijfbomen gehart of jouw café tafel?

Welke sprek of welke ontmoeting ga jij in je eigen leven systematisch uitweeg?

Omdat het zoveel makkelijker en veiliger voelt, om van een afstandje een hele sterke mening te hebben,

dan om daar werkelijk aan te schuiven.

En de rommelige, ongemakkelijke nuances van die ander aan te horen.

Dat is een vraag die we onszelf allemaal weleens mogen stellen.

Iets om over na te denken terwijl je je dag vervolgt.

Bedankt dat je weer de tijd en de mentale energie hebt genomen om samen met ons in deze complexe materie te duiken.

Blijf de gaten in je eigen denkpatronen bevragen, blijf nieuwsgierig.

En bespreek je heel graag weer bij een volgende analyse.

Tot dan.