Verdieping: 2 t/m 5 oktober

Je kent het wel. Je hebt je dag echt naja, helemaal tot in de puntjes geplend.

Je koopt zoiets waar je al de hele week op verheugd,

of je staat gewoon te blauwberk op je vaste vervoer naar je werk.

En dan padstboem, alles loopt op eens helemaal anders.

Ja, een onverwachte wending.

Precies, een teleurstelling.

En op dat exacte moment stij je dus op een kruispunt.

Je hersende registreerde dat je plan in duige valt,

en je hebt echt een fractie van een second om te palen, ja, hoe reager ik hier op.

Laat je je hele dag verpesten of kies je een andere afslag.

Wat daar gebeurt is neurologisch gezien heel verklaarbaar.

Onze hersenen zijn eigenlijk naja, gigantische voorspellingsmachines.

Oké.

We houden van routines, simpelweg, omdat voorspeelbaarheid gewoon enorm veel energiebespaard.

Zodra de realiteit is afwijkt van wat we verwachten,

registreerd ons brein dat letterlijk als een foutmelding.

En dat voel je?

Ja, absoluut de trekken directe lichten, of soms een zware stressreaktie.

De interessant is vooral hoe we vervolgens met die foutmelding omgaan.

En dat is exact waarom we hier van de Achtsitten.

Welkom bij deze nieuwe diep gaan de analyse,

waarin we, ja, speciaal voor jou als luisteraar, een stapelbronnen doornemen,

die op het eerst gezicht uit drie hele simpelen alle dagese verhalen bestaan.

Heel herkenbaar, maar ook.

Securator.

Ze spelen zich allemaal af in en rondom Den Haag.

En de teksten zelf zijn in best wel een voudig Nederlandse schreef,

bijna als of het van die anecdote zijn die in de kroeghoort weet je wel.

Ja, maar vrisje niet.

Als je er met een analytische blik naar kijkt,

vormen ze echt een prachtige microcosmos van de menselijke psychologie.

En we gaan dus kijken naar de meegenisme achter ons reacties, toch?

Hoe we navigeren tussen onze strakkenverwachtingen en die nogal rommelige realiteit.

Precies.

We gaan in deze duik in de materie vooral op zoek naar het waarom en het hoe.

Dus we bekijken niet alleen wat deze mensen doen,

wanneer ze met tegenslag of een verrassing te maken krijgen,

maar we bellen de psychologische teoriën erachter af.

Waarom neigen de ene personen bijvoorbeeld boos te worden bij oplichting?

Ja.

Of hoe zorgt digitale afhankelijkheid voor tunnelviesie als je in de regen staat?

En wat gebeurt er in ons brein als we collectieve verwonderingen en valen?

Laten we direct diep erin duiken.

We beginnen op een zonnige vrijdagmiddag op de haagse markt, echt een iconische plek.

Ah, fantastisch daar ja.

Je moet je even die zintuigelijke explosie voorstellen.

De geur van verse vis, romige kaas, de walm van gebakken uien die echt over die kramen waait.

Het is super druk, mensen dringen door die gangpade, het geruzen moest dus overal.

Maar hoop prikkels.

En onze hoofdpersoon loopt daar dus heel ontspannen met een vriendin.

Lisa, hun oog valt ineens op een kraam met een gigantisch bord.

Er staat echt in koeienletters: broodje Portugal, specialiteit uit Lissabon.

En de prijs, slechts 4 euro.

Kijk, dat is dus een klassieke psychologische hoek van de marktkopman.

Verkoopt natuurlijk geen broodje, maar verkoopt een ervaring.

Ja, hij doet er nog een schepje bovenop.

Door een traditioneel broodje met worst kaas en een soort misterieuze, speciale saus te beloven.

Precies, voor de koper is het de blofte van een autentieke culinaire mini vakantie.

Dat is voor de prijs van een simpel kopje koffie.

Die belofte trekt hen dus over de streep.

Dus kopen er twee van en gaan naar een parkje in de buurt.

De setting is echt idyllisch, blauwe lucht, strak gemijden, gasvelden, bloemenjes, spelen de kinderen.

Ze gaan zitten, echt vol verwachting, nemen een hap.

En dan slaat de realiteit echt keihard in.

Het was geen Lissabon.

Nee, verre van.

Het is het meest treurige, doodgewone supermarktbroodje dat je je maar kunt voorstellen.

Echt gewoon een standaard plak worst, zo'n zweetplakje kaas.

En die speciale saus, nergens te bekennen.

Echt iets wat je thuis in 30 seconden in elkaar flans, zeg maar.

En precies op dat moment ontstaat dus die cognitieve foutmelding waar we het over hadden.

Ze kijken terug naar die markt, zien de kraam in de verte staan.

En realiseren zich dat de zogenaamde portugese magie gewoon de complete eluze is.

Ja, en je hebt dus.

Ja, en wat deze situatie zo fascinerend maakt, is hun observatie dat andere mensen nog steeds in de rijstaan voor dat broodje.

Volledig overtuigd dat ze zometeen iets authentiek gaan proeven.

Maar hier snap ik de reactie van de hoofdpersonen, dus oprecht niet.

Kijk, als mij dit overkomt, dan voelt dat toch gewoon als keiharde oplichting.

Ja, hoe bedoel je dat precies?

Nou, ik vergelijk het met het kopen van een paperduur, zo genaamt,

dat exclusief vintage shirt in zo'n obscure boetiekje, je komt thuis, je kijkt in de nek en je ziet dat die eigenlijk gewoon een labeltje van de H&M heeft.

Dat voel je toch ontzettend bedrogen?

Dat is zeker zo.

Dus waarom wordt deze hoofdpersoon dan niet woest op die verkoper?

Hij voelt zich wel even dom, tuurlijk, maar in plaats van terug te marseren en z'n vier euro op de ijzen, kies die ervoor om het geheim gewoon voorzicht te houden.

Ze beginnen er gewoon om te lachen.

Waarom weigert hij die boosheid toe te laten?

Nou, die vergelijking met dat vintage shirt is heel begrijpelijk, maar daar ga je eigenlijk net iets te kort door de bocht.

Oh.

Bij dat shirt verlies je niet alleen aanzienlijk meer geld, maar je bent waarschijnlijk ook in je eentje thuis op het moment dat je het ontdekt.

Er is geen publiek.

Oké, ja.

Wat de hoofdpersoon met dat broodje ervaart wordt in de psychologie verzacht door een fenomeen dat heel erg lijkt op het halo-effect.

De totale context waarin dat broodje wordt gegeten, dus de stralende wereld, dat prachtige park, het gezelschap van Lisa,

dat straalt allemaal een enorme positieve gloed af op de situatie.

De teleurstelling van dat broodje botst eigenlijk tegen de overdaad en positiviteit van de omgeving.

Dus omdat de bloemen mooi zijn en hij in goed gezelschap is, pikt hij het maar gewoon.

Hoe werkt dat dan in je hoofd?

Want die eerste impuls moet gewoon irritatie zijn?

Absoluut.

De amygdala, het emotiecentrum in ons brein, voert in eerste instantie echt wel een signaal van onrechtvaardigheid af.

Maar dan grijpt de prefrontale cortex in het rationele deel van onze hersenen.

Oké.

De hoofdperson past hier razend snel iets toe wat we cognitieve herwaardering noemen.

Hij maakt, zonder dat hij het zich bewust is, een vliegensvlugge kosten-batenanalyse.

Als hij woedend terugloopt, gaat schreeuwen en ruzie gaat maken met die marktkoopman om 4 euro.

Krijgt hij misschien zijn geld wel terug?

Ja.

Maar de prijs die die daarvoor betaalt, is de fijne sfeer van die hele vrijdagmiddag.

Wow, hij zou dan gewoon zelf de rest van zijn dag saboteren.

Juist.

Door het om te draaien, door te accepteren dat zeer met open ogen in zijn gezicht,

deactiveert hij een stressreactie.

Het verliest van 4 euro wordt geherkaderd als, nou ja, de toegangspreis voor een uitstekende grap.

Een mooi verhaal voor later.

Precies, het wordt een gedeeld geheim tussen hem en Lisa.

Wat social gezien ook heel sterk werkt.

Een gedeelde lichte tegenslag versterkt onderling de band.

Ze glimlachen naar de verkoper, in de wetenschap dat zij de illusie doorzien.

En gaan in plaats van ruziezoeken vrolijk op zoek naar, nou ja, echt Italiaans ijs.

Ze claimen dus de regie over hun eigen emoties terug.

Dat is best een hele krachtige vorm van zelfcontrole.

Maar goed, het weglachen van een miskoop op een zonnige vrijdag is natuurlijk één ding.

De inzet is daar relatief laag.

Die theorie van cognitieve herwaardering wordt pas echt op de proef gesteld

als de fout zich geen onschuldig grapje is.

Dat ben ik niet eens.

Wat als een onverwachte wending je werk, of je reputatie en je fysieke comfort serieus bedreigt.

Ja, dan schalen we op van een lichte ergernis naar een daadwerkelijke acute stressrespons.

En dan worden het reguleren van die emoties op een stuk complexer.

Laten we die complexiteit opzoeken in de tweede bron uit de stapel.

We laten de lente achter ons en we staan nu echt midden in een gure, winderige,

ijskoude maandagochtend.

Dus achter die zondagse regen klettert neer op de straten van Den Haag.

Geen pretje.

Nee, en vervolgens Emma.

Ze staat te blauwbekken bij een volstrekt onbeschutte bushalte.

De regen slaat in haar gezicht, er sijpelt langzaam ijswater in de schoenen.

En ze moet naar haar werk, waar de baas dus absoluut geen laatkomers tolereert.

Heel veel druk.

En Emma's ogen zijn vastgekleefd aan haar telefoon.

haar OV-app is op dit moment echt haar enige houvast.

En de app belooft: bus 16 is er over twee minuten.

Een enorm typerend moderne tafereel.

Ze heeft eigenlijk al haar vertrouwen uitbesteed aan dat stukje technologie in haar hand.

Naast haar staat meneer Jansen, een oudere man in zo'n bruine winterjas met een pet op.

Hij straalt echt een soort stoïcijnse rust uit.

Wachtend op de bus om zijn vaste visje op de markt te gaan halen.

En dan gebeurt het.

Die twee minuten tikken weg en de bus komt.

Er verschijnt inderdaad een bus, maar het is niet bus 16.

Het is bus 23.

De deuren sissen open en de chauffeur deelt echt zo droogjes mee.

Bus 16 staat met pech.

Dat gaat nog wel een half uur duren.

Hi.

Emma's wereld stort in.

Volledige paniek.

De app loog.

Ze komt te laat.

Heerlijk, het koffiemoment op kantoor is weg.

Maar terwijl Emma echt een pure wanhoop naar dat schermpje blijft staren.

Tikt meneer Jansen haar heel rustig aan en zegt,

jo, we kunnen ook gewoon de tram pakken.

Die stopt hier net om de hoek.

Geweldig.

Emma volgt hem.

Ze stapt in een warme tram, kan meerd.

En ze is eindelijk maar 10 minuten te laat.

Haar baas kijkt niet eens op van zijn scherm.

Dit fragment is fantastisch.

Het herbergt echt een fascinerende sociologische en psychologische gelaagdheid.

Het gaat hier fundamenteel over hoe we problemen oplossen

en waar we op vertrouwen als de wereld om ons heen even hapert.

Maar wat ik hier oprecht echt niet aanprijs?

Emma is toch een slimme vrouw die gewoon in Den Haag woont.

Waarom staat ze daar nou als verlamd naar een falende app te kijken?

Als ze gewoon even over de schouder had gekeken,

of logisch had nagedacht,

had ze toch zelf ook wel geweten dat er een tram om de hoek reed.

Waarom heeft ze meneer Jansen daar een hemelsnaam voor nodig?

Dat is een heel terechte vraag.

Het antwoord ligt eigenlijk in wat we onder stress met onze aandacht doen.

Als we acute stress ervaren en geloof me,

ijs, koude regen, water in schoenen,

gecombineerd met de angst voor een boze baas is acute stress,

dan vernauwt onze cognitieve bandbreedte zich dramatisch.

Hoe moet ik me dat voorstellen?

Nou, het is alsof je in een aardedonkere kamer staat

en iemand drukt je een zaklamp in je hand.

Je schijnt die zaklamp dan alleen maar op dat gene

wat je op dat exacte moment als de redding ziet.

En in Emma's geval is dat bus 16.

Op haar app, alles buiten de lichtbundel van die zaklamp,

zoals een tramhalte 50 meter verderop,

registreert het brein letterlijk niet meer.

Wow.

We noemen dit fenomeen tunnelvisie.

Het is een evolutionair overlevingsmechanisme dat heel handig is

als je voor een wild roofdier vlucht,

maar het is bijzonder onhandig als je een simpel logisch puzzeltje

in de stad moet oplossen.

Ze is dus op dat moment biologisch niet in staat om breed te denken.

Dat is echt bizar.

Maar het gaat wel verder dan alleen die tunnelvisie,

het is ook echt een botsing tussen digitaal en analoog.

Precies.

Wat we hier zien is het effect van wat we cognitieve offloading noemen.

Wij besteden ongemerkt ons bewustzijn en onze problemen

oplossen, het vermogen steeds vaker volledig uit aan onze smartphones.

Ja, wie weet de weg nog uit zijn hoofd tegenwoordig?

Precies.

Emma heeft de plattegrond van de stad en de dienstregeling helemaal niet meer

in haar hoofd zitten.

Dat heeft ze uitbesteed aan de software.

Als dat digitale systeem vervolgens faalt,

ervaart ze in een totale blackout.

Ze heeft gewoon geen cognitieve weg meer.

En meneer Jansen wel?

Ja, meneer Jansen daarentegen.

Die vertegenwoordigt een generatie of in ieder geval een mentaliteit.

Die leunt op analoge, opgebouwde lokale kennis.

Hij heeft die fysieke plattegrond nog wel eens in een hoofd zitten.

Zijn uitspraak dat er altijd een oplossing is,

toont een flexibiliteit die Emma door haar blinde vertrouwen in de app

volledig was kwijt geraakt.

En dit raakt eigenlijk aan een heel breed maatschappelijk ding.

We zijn tegenwoordig zo extreem gefocust op onafhankelijkheid.

We willen alles zelf kunnen fixen met een app op onze telefoon.

Een taxi bestellen, eten laten bezorgen, de route plannen.

En dat allemaal, het liefst zonder dat we daar werkelijk met een ander mens over hoeven te praten.

Ja, dat noemen sociologen wel eens hyperonafhankelijkheid.

We bouwen een soort digitale bubbel om ons heen,

puur om frictie met de buitenwereld te vermijden.

Maar het paradoxale aan dit verhaal is...

het falen van dat naadloze digitale systeem dus, die kapotte bus,

is hier exact de voorwaarde voor menselijke connectie.

Wacht, dus als die bus 16 wel gewoon was gekomen...

dan was ze helemaal ingestapt, had zij haar oordopjes ingedaan...

en had ze meneer Jansen letterlijk geen blik waardig gekeurd.

Dat is honderd procent waar.

Het wijst erop dat het systeem instort...

dwingt haar om uit haar hyperonafhankelijke bubbel te stappen...

en weer terug te vallen op een veel oudere menselijke overlevingsstrategie.

Namelijk gemeenschapszin.

Ze moet nu wel leunen op de kennis van de stam...

in dit geval een verslaggeefster of reiziger bij de bushalte.

En die interactie, die menselijkheid, daar in die warme tram zorgt ervoor...

dat haar stressniveau veel en veel sneller daalt...

dan wanneer ze in haar eentje gefrustreerd had zitten wachten.

Dus eigenlijk moet dat systeem even gewoon even goed crashen...

om ons eraan te herinneren dat we elkaar nog nodig hebben.

Dat vind ik echt een waanzinnige insight.

Absoluut.

Maar goed, we hebben nu besproken hoe een cognitieve herwaardering...

een oplichtingstruc op de markt onschadelijk maakt...

en hoe een kapot systeem een moment van verbinding kan forceren in de stromende regen.

Beide situaties begonnen met een obstakel.

Soms is de onderbreking van je routine echt er helemaal geen probleem...

dat opgelost hoeft te worden.

Nee, zeker niet altijd.

Soms is het gewoon pure, onverdunde absurditeit.

En op dat moment betreden we het domein van de psychologie van verwondering.

Of zoals het in het mooie Engels heet, awe, dat is exact wat we in de...

derde bron uit de stapel terug zien.

Laten we die setting dan eens schetsen, want het contrast kan bijna niet groter...

met die regenachtige ochtend.

We zijn nu midden in juli.

Een loeihete zaterdag op het strand van Scheveningen.

Je kent het wel, de zinderende hitte hangt boven het zand, krijsen de meeuwen...

en overal om je heen de geur van zoute zeewater gemengd met van die zoete zonnebrandcrème.

Heerlijk.

De hoofdpersoon is daar simpelweg om even lekker uit te waaien.

Hij zoekt een rustig plekje op het zand om zijn handdoek neer te leggen.

Maar dan ziet hij ineens recht tussen al die standaard Nederlandse strandtenten...

een immense rood-wit-groene Italiaanse vlag wapperen bij een paviljoen genaamd La Dolce Vita.

Het is de dag van de Italiaanse keuken georganiseerd door de eigenaar van de strandtent.

Een man die nog opvallend gekleed is in een spierwit overhemd...

met een zwierige rode sjaal om zijn nek, die naar eigen zeggen al 20 jaar in Nederland woont.

Hij deelt daar gewoon grote schalen vol huisgemaakte lasagne uit.

Precies bereid volgens het familie recept van zijn oma.

Zomaar gratis aan de badgasten.

En alsof dat nog niet genoeg is, volgt er een moment dat je echt even voor je moet zien.

Vanuit het absoluut niets komt er een gigantisch militair vliegtuig van de Italiaanse luchtmacht...

maar vast, heel laag over het strand van Scheveningen scheert.

Bizar beeld.

Met een donderend geraas trekt dat ding op.

Het spuit dikke pluimen groen, wit en rood rook uit.

Waarmee die Italiaanse vlag reusachtig over de hele strakblauwe lucht wordt geschilderd.

Het hele strand...

vol met Nederlanders, Duitsers en toeristen stopt letterlijk met wat ze aan het doen zijn...

en begint massaal te juichen en te klappen.

Het is werkelijk een bizarre taferelen.

Ja, het is een extreem hoog energetisch moment dat echt enorm contrasteert met zo'n doorsnee lauwe dag naar het strand.

Maar wat ik me hierbij afvraag, hè? Normaal gesproken als je lekker op je handdoekje ligt en er raast ineens een militair straalvliegtuig met gekleurde rook recht over je hoofd.

Dat schrik je je rot. Ja, dan zou op z'n minst het hoofd van die strandgast in blinde paniek opspringen. En afgezien daarvan, er was toch geen noodzaak. Het strand was al zacht, dit was allemaal toch helemaal niet nodig om een leuke stranddag te hebben.

Waarom raakt dit specifieke zwaar over de top moment een hoofdpersoon dan zo diep? We lezen in de bron dat hij uren later, als hij in zijn eentje op de boulevard op een bankje zit te staren naar de golven, nog steeds de subtiele geur van knoflook in de lucht meent op te snuiven. Waarom blijft het zo hangen?

Wat de hoofdpersoon hier ervaart en wat hem zo bijblijft, is de pure psychologische kracht van ontzag en verwondering. In de cognitieve psychologie weten we dat awe, dus verwondering,

een hele unieke uitwerking heeft op ons menselijk brein. Oh, op welke manier? Als we iets meemaken dat zo ver buiten onze dagelijkse verwachtingspatronen valt, iets dat gewoon te groot of te bizar is om direct rationeel te bevatten.

Zoals dus zo'n militaire luchtshow ter ere van een bord lasagne op een doordeweeks Nederlands strand, dan stopt de hersenactiviteit in het default mode network.

Wat is dat netwerk precies? Dat is het deel van ons brein dat constant, maar dan ook constant bezig is met ons eigen ego.

Onze eigen to-do-lijstjes, onze eigen kleine zorgen. Verwondering schakelt je ego letterlijk even uit. Oh, wow. Je vergeet gewoon even helemaal jezelf en je eigen agenda.

Exact. En dat heeft een bijzonder belangrijk sociaal neveneffect.

Wanneer we collectief zoiets absurds en prachtigs aanschouwen, komt er ook oxytocine vrij in de hersenen. Dat staat ook wel bekend als het knuffelhormoon.

Die gedeelde verwondering smeedt groep vreemden, mensen die echt toevallig allemaal op dat stukje zand lagen, in één klap samen tot een tijdelijke ingroep.

Ze ervaren echt met ze alle een gedeelde emotie.

Klopt. En dat is de neurologische kant. Maar er zit hier ook een hele mooie sociologische laag onder. Die eigenaar met zo'n rode sjaal deelt er natuurlijk niet simpelweg calorieën uit op het strand.

Hij is fundamenteel bezig met het creëren van een thuis, ver van huis.

Hij woont hier inmiddels al 20 jaar, Nederland is zijn thuis, maar hij is daar letterlijk een enorm stuk van de lucht in voor zijn afkomst.

Door zijn eigen cultuur zo uitbundig en volstrekt onbeschaamd te vieren, geeft hij een stukje van zijn diepste identiteit bloot aan volslagen vreemden.

Hij nodigt al die badgasten eigenlijk uit in zijn wereld. Het geluk dat de hoofdpersoon later op dat bankje ervaart is, de realisatie dat het leven zo ontzettend veel kleurrijker, verrassender en

Ja, muzikaler is dan de strakke efficiënte routine die we daar dagelijks maar op proberen te projecteren.

Het is echt een vreugde van het kunnen loslaten van controle. Het vermogen om je gewoon te laten verrassen, zonder direct cynisch te worden over waarom er ineens een vliegtuig overvliegt.

Als we deze drie verhalen nu als een soort mosaik naast elkaar leggen.

Ja, mooi gezegd.

Of het nu gaat om de anticlimax van zo'n broodje worst in een park dat gered wordt door een simpele lach.

De stress van de vallende stadsbus die opgelost wordt door de lokale kennis van meneer Jansen of de absoluut de pan uitrijzende absurditeit van dat Italiaanse spektakel op het Scheveningse strand.

Deze bronnen vertellen ons in de kern eigenlijk allemaal precies hetzelfde verhaal.

Over hoe we navigeren door een wereld die zich, eerlijk is eerlijk, nooit helemaal aan onze planning houdt.

De fundamentele theorie die al deze ogenschijnlijk heel simpele gebeurtenissen met elkaar verbindt is dat je ervaren realiteit vrijwel nooit wordt bepaald door de naakte feiten.

De realiteit wordt vormgegeven door hoe je besluit er naar te kijken en natuurlijk hoe je besluit reageren.

Dat is inherent een plek van vrijheid.

Je kunt je schrapzetten tegen echt elke kleine verstoring.

Je kunt woest worden om een miskoop en in de stromende regen boos blijven vloeken op een schermpje of je kunt meebewegen.

Je kunt het kader veranderen.

Dus accepteren dat het broodje gewoon een broodje was en in plaats daarvan genieten van de zon en het goede gezelschap.

Accepteren dat de techniek faalt en je openstellen voor dat ene mens dat toevallig naast je staat.

Precies.

Die cognitieve flexibiliteit.

Dat is de echte sleutel.

Als je krampachtig vasthoudt aan hoe de wereld volgens jou zou moeten zijn, zie je alleen maar obstakels.

Als je durft los te laten, zoals we heel mooi zagen bij de reactie op de Italiaanse vlag,

zie je plotseling overal ruimte voor oprechte menselijke verbindingen en verwondering.

En dat inzicht dat is eigenlijk wat we je als luisteraar heel graag mee willen geven aan het einde van deze diepgaande analyse.

Ik wil uiteindelijk uitnodigen voor een klein, heel alledaags gedachte-experiment.

Neem de theorieën die we net besproken hebben eens in gedachten.

Van de cognitieve herwaardering op de markt tot aan de tunnelvisie van de stressgespannen in de regen.

De eerstvolgende keer dat je eigen strakke dagelijkse routine op het klip-en loopt,

de trein-app kleurt plotseling donkerrood, de barista daar geeft gewoon je havermelk cappuccino over de toonbank.

Of je komt precies in een wolkbreuk terecht op het moment dat je de voordeur achter je dicht trekt.

En wat nou als je op dat beslissende moment echt die fractie van een seconde voordat de frustratie het volledig overneemt,

simpelweg weigert om het als een foutmelding te zien.

Een heel mooi perspectief om mee te nemen.

Wat als je die specifieke haperingen gewoon behandelt als de onverwachte openingen van een compleet nieuw verhaal?

Welke onverwachte warme traktatie zou er dan voor je klaar kunnen staan of welke kleurrijke vlag zou zich zomaar ineens in de verte kunnen ontvouwen

als je je zaklamp gewoon even uit doet en besluit om met een open blik om het hoekje te kijken.

Denk daar maar eens over na.

Bedankt dat je met ons mee bent gegaan in deze duik in de materie.

En we spreken je heel graag de volgende keer.