Veertig Penselen Vol Goud

Stille ochten, verf aan mijn handen

het afgelopen weekend nog vers in mijn hoofd.

Twee en een halve week lang, borstel voor borstel,

lakken tot mijn vingers zweeg van vermoeidheid.

Daarom liet ik de les even los,

want veertig kleine kunstwerkjes vroegen om mij,

stil aan tafel, één voor één voorbereiden.

Ik heb mijn doel gehaald, zacht maar zeker,

mijn handen weten wat mijn hart nu zegt.

De markt was druk, maar ik stond er rustig,

zag mensen kiezen, voelen, thuisbrengen.

Afgelopen zondag, de tafels leeg tegen de avond,

een blij gevoel dat nergens anders past,

stiller dan geluk, maar dieper ook.

en afgelopen weekend bewees dat het zo was.