Leeuwen, heksen en kasten: tijdloos of toch gedateerd?

Oké, ik ga met de deur in huis vallen.

The Lion, the Witch and the Wardrobe is waarschijnlijk het meest invloedrijke kinderboek ooit geschreven.

Dat is een behoorlijk grote uitspraak.

Ik dacht dat Harry Potter die prijs had gewonnen.

Harry Potter bouwt op wat Lewis heeft neergelegd.

Narnia is het fundament van de moderne fantasy literatuur voor kinderen.

Dat kun je echt niet ontkennen.

Ik heb het als kind gelezen, maar eerlijk gezegd herinner ik me vooral de kast en de leeuw.

De rest is een beetje wazig.

Dat is precies het punt.

Die beelden blijven je bij.

De kast als doorgang naar een andere wereld.

Dat is zo'n krachtige metafoor dat hij in je geheugen gegrift staat.

Maar is het ook een goed boek?

Of werkt het alleen door nostalgie?

Want ik kijk nu meer series dan dat ik boeken lees.

Dus ik moet echt overtuigd worden.

Het is een goed boek en het werkt ook door nostalgie.

die twee sluiten elkaar niet uit.

Het verhaal is compact, het tempo zit goed.

En de spanning bouwt heel natuurlijk op.

Vertel eens wat meer over het verhaal.

Voor de mensen die het echt niet meer weten of nooit gelezen hebben.

Vier kinderen, Peter, Susan, Edmund en Lucy, worden tijdens de oorlog naar het platteland gestuurd.

In een groot huis vinden ze een kast die leidt naar Narnia.

Een magisch land dat al honderd jaar in de greep is van een eeuwige winter.

Altijd winter maar nooit Kerst,

Toch? Dat is zo'n zin die ik me wel herinner.

en die klinkt nog steeds behoorlijk dreigend.

Precies die zin.

Lewis wist hoe hij iets angstaanjagends moest uitdrukken

met heel weinig woorden. De Witte Heks is de schurk,

en ze is echt ijzingwekkend als personage.

En Aslan is de leeuw, de held van het verhaal.

Maar hij is toch ook een beetje een symbool voor iets groters?

Ja, dit is het punt waar het gesprek altijd interessant wordt.

Aslan is een allegorie voor Christus:

hij offert zichzelf op voor Edmund, die verraad heeft gepleegd, en staat daarna op uit de dood.

Dat wist ik als kind totaal niet.

Ik dacht gewoon dat het een coole leeuw was die dingen oploste.

En dat is het mooie: het werkt op beide niveaus.

Als kind geniet je van het avontuur, als volwassene zie je de lagen eronder.

Dat is het kenmerk van goede literatuur.

Maar vind jij die religieuze laag niet een beetje opdringerig?

Of merkt een gewone lezer daar niets van?

Ik snap die kritiek.

Even tussendoor bedankt voor het luisteren,

reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram,

dan stuur ik je een speciaal kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Ik snap die kritiek, maar Lewis dwingt je nergens toe.

Hij vertelt gewoon een verhaal, en als je de symboliek herkent, is dat mooi meegenomen.

Het voelt nooit als een preek.

Oké, dat is eerlijk.

Maar er zijn ook dingen die minder goed hebben standgehouden, toch?

Ik heb weleens gelezen dat het boek een beetje seksistisch is.

Dat klopt en dat valt me ook op.

Susan en Lucy mogen niet meevechten in de grote slag,

want dat is niets voor meisjes.

Dat is gewoon een product van zijn tijd, maar het wringt wel.

En Edmund, de verrader van het stel,

krijgt uiteindelijk gewoon vergiffenis

En alles is oké.

Dat vond ik als kind ook al een beetje makkelijk.

Maar dat is juist het thema van het boek:

vergeving en verlossing zijn mogelijk,

ook als je grote fouten hebt gemaakt.

Edmund groeit daarna echt als personage.

Hij wordt zelfs de wijste van de vier.

Dat had ik niet onthouden, maar dat verandert inderdaad veel.

Welke scène vind jij het sterkst?

Als ik je een pistool op de borst zet.

De offerdood van Aslan op de stenen tafel.

Lewis beschrijft hoe de heks en haar volgelingen hem bespotten en vernederen,

en dat lezen is echt pijnlijk, zelfs als volwassene.

Dat klinkt zwaar voor een kinderboek.

Ik weet nog dat ik als kind echt van streek was door die scène.

En dat is ook prima.

Goede kinderboeken beschermen kinderen niet van verdriet.

Ze leren kinderen ermee omgaan.

Lewis neemt zijn jonge lezers serieus.

Dat is een mooi punt.

Zou je zeggen dat het boek ook de moeite waard is als je het al als kind hebt gelezen?

En je het nu opnieuw zou pakken?

Absoluut. Het is zo kort, een uurtje of drie lezen.

En je ziet zoveel meer dan als kind.

De schrijfstijl van Lewis is ook gewoon prettig: direct, helder en toch poëtisch.

Is er ook iets voor mensen die helemaal niet van fantasy houden?

Want dat ben ik eerlijk gezegd ook een beetje.

Ja, want het gaat uiteindelijk niet over draken en magie.

Het gaat over broers en zussen die het niet altijd eens zijn.

Over moed en verraad en vertrouwen.

Dat is universeel.

Oké, ik ben overtuigd.

Wie zou jij dit boek aanraden?

Geef me een duidelijk advies.

Iedereen die kinderen heeft of ooit kind is geweest.

Maar serieus: lees het met iemand samen.

Een kind, een neefje, een nichtje, want het is het mooist als je het deelt.

Ik ga het vanavond meteen zoeken.

Of eigenlijk eerst een serie kijken.

Maar daarna zeker.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.