B1 Dutch - SS162 - ✨ gaat's Rush - Learn Dutch

op een warme manier verkennen. Dien zat in een klein gezellig eetcafé in Nijmegen,

net buiten het drukke centrum. De geur van versgebakken appeltaart met een vleugje

kanel, vuelde de ruimte. Het was een regenachtige middag en de druppels tickte zachtjes tegen de

ramen. Dien had zich genesteld in een hoekje met een warme kapucino voor zich. Hij was verdiept in zijn

krant, een zeldzaam moment van rust in zijn ander zo hektische leven. Terwijl hij de pagina's

omsloeg, veel zijn oog op een artico over Trump en de ICE migratie Dienst. Het stond bovenaan de

pagina. Met vet gedrukte letters. Dien vronsten even zijn wenkbrouwen terwijl hij de kop las. Het leek

als of de wereld steeds geaotisch er werd. Iets waar hij zich soms zorgen overmaakte. Maar de

gelijkertijd voelde hij zich ook een buitenstaander, een toeschouwer van gebeurtenissen die zich aan de

andere kant van de Oceaan afspeelde. Op dat moment kwam Emma een oude vriendin van Dien binnen. Ze

droeg een velrode regenjas en schudde de druppels uit haar haar terwijl ze naar zijn tafel liep. He Dien,

wat leest je daar? Vroeg ze nieuwsgierig terwijl ze naast een plaatsnam. Het gaat over Trump en de

gratis Dienst antwoorden Dien. Blijkbaar is er weer een rechtzaak. Het lijkt nooit te eindigen toch? Emma

zuchte en nam een slok van haar koffie die ze net had besteld. Ja, het is altijd wat met die man. Maar

weet je? Soms vraag ik me af. Waarom we ons zo druk maken over wat daar gebeurt? Dien knikten bedacht

samen. Dat begrijp ik, maar het heeft wel invloed, ook hier in Europa. Het zet me aan het denken over hoe wij

omgaan met migratie en rechtvaardigheid. Je hebt gelijk, zij Emma, terwijl ze een stukje appeltaart van zijn

bordpikten. Het is een ingewikkelde kwestie, maar soms denk ik dat we gewoon menselijker moeten zijn. Je

weet wel wat meer begriptonen. Het gesprek nam een andere wending toen een man aan de tafel naast

hen zich naar hen toeboog. Sorry dat ik me ermee bemoei, zij hij voor ons schuldigend. Maar ik

hoorde jullie praten. Ik ben net terug uit Amerika en het is daar echt een zoietje. Maar ik moet zeggen,

hier in Nederland maken we er soms ook een potje van. Dien en Emma lachten. Ja, dat is waar.

Maar dat maakt het ook wel weer interessant, toch? Zij dien met een glimlag. De rest van de middag

praten ze over van alles en nog wat, van politiek tot de beste plekken om in Nijmegen te wandelen.

Hoe wel het nieuws hen even had geraakt, was het vooral de connectie en deelen van ideeën die

hen dichter bij elkaar brachten. Achteraf gezien had die niet verwacht dat een simpelkrantenartikel

zo'n levendig gesprek zou ontketenen. Ja, terwijl hij zijn jas aantrok en afscheid nam van Emma,

besloten hij dat hij vaker tijd zou maken voor dit soort ontmoetingen. Zoals zo vaak kwam

het erop neer dat het de kleine momenten zijn die het leven zo waardevol maken. Dank je wel voor je

tijd vandaag. En morgen maken we er samen weer iets bijzonders van.