🎊 loopt en de Magic Challenge

Maar Loes start uit het raam van haar kleine appartement in Leo Warden.

Het is een koude grijze ochtend en de wind rammeld zachtjes aan de ramen.

Ze heeft net haar ochtend koffie gezet en bladert door de nieuwsapp op haar telefoon terwijl ze geniet van de geur van vers gemalen bonen.

Vandaag heeft ze een vrije dag en ze besluit rustig te beginnen.

Terwijl ze nipt van haar koffie ziet ze de kop van een artikel dat haar aandacht trekt.

Belgaren veroordeeld voor bekladding, parijs holocaust monument, rustische inmenging.

Maar Loes fronst en klikt op het artikel.

Ze leest hoe een groep Belgaren een monument heeft beklad in parijs en dat er vermoedend zijn van rustische inmenging.

Het nieuws voelt als of het ver weg is van haar dagelijks leven, maar het raakt haar toch diep.

Ze denkt aan haar groot ouders die de tweede wereldoorlog hebben meegemaakt en voelt een gol van verdriet en boosheid.

Een uur later zit ze met haar vriendin Eva in een klein gezellig café aan de rand van de stad.

Het café is warm en vol met de geur van vers gebakken appeltaart.

Maar Loes vertelt Eva over het nieuws dat ze heeft gelezen.

Het is toch verschrikkelijk, zegt ze, terwijl ze de laatste slok van haar koffie neemt.

Hoe kunnen mensen zo iets doen? Eva knikt in stemmend.

Ja, het is echt vreselijk, maar wat kunnen we er aan doen?

Het is zo'n grote wereld. Ze zucht en haalt haar schouders op.

Maar Loes denkt even na.

Misschien kunnen we iets kleins doen, zegt ze plotseling.

Een herinneringsavond organiseren in de lokale bibliotheek.

Mensen uitnodigen om verhalen te delen.

Misschien wat muziek spelen, iets positiefs, iets wat mensen samen brengt.

Eva glimlaagd. Dat is een goed idee, maar Loes, laten we dat doen.

We kunnen vleiers maken en mensen uitnodigen.

Het enthousiasme groeit en hun plannen worden concreter terwijl ze praten.

Aan het einde van de dag, als Marloes weer naar huis loopt, voelt ze zich opgelegd en vast beraden.

Ze heeft misschien niet de macht om de wereld te veranderen.

Maar ze kan iets betekenen in haar eigen gemeenschap.

Terwijl de avond daalt over leewarden, weet Marloes dat ze iets begonnen is wat belangrijk kan zijn.

Ze glimlaagd en denkt, ja, dit is de juiste stap.

Bedankt voor het luisteren.

Morgen zetten we samen weer en stap vooruit.

Tot dan.