De pest Rusland: Dode laborante, quarantaine

Die woorden zoek je nu op, en dat snap ik.

Een vrouw sterft, zes ziekenhuizen gaan op slot, en niemand zegt wat er echt is.

Vandaag kijken we naar Irkoetsk.

Wat is daar aan de hand? En waarom doet Rusland zo geheimzinnig?

Pest?

Mijn goede heer.

Dat woord ken ik maar al te goed.

In mijn tijd, in 1850, was de pest een schrikbeeld.

Vertelt gij mij:

Is dat nu weer terug in Rusland?

Dat klinkt als een slechte droom uit de middeleeuwen.

Klopt, Pieter.

Een laboratoriummedewerkster, Darja Sjipilova, 28 jaar, werkte in een pestbestrijdingscentrum

in Irkoetsk, Siberië.

Ze kreeg een longontsteking, werd opgenomen, en twee dagen later overleed ze.

Eerst zeiden de autoriteiten: onbekende oorzaak.

Later bleek pest.

Onbekende oorzaak?

Dat is alsof een koopman zegt:

Het schip is vergaan, maar ik weet niet waarom.

En dan later blijkt, het was de pest.

Waarom zou men dat verzwijgen?

Dat wekt wantrouwen, beste Tim.

Precies.

Zes ziekenhuizen gingen drie weken in quarantaine.

En zo'n tweehonderd collega's van Sjipilova werden opgesloten in het instituut.

Sommigen sliepen op stoelen.

De autoriteiten zeggen bijna niets meer.

Het woord pest valt niet meer officieel.

In mijn tijd zou de kerk zeggen: bid en hoop.

Maar de overheid?

Die zei ook niet alles.

Toch, als een laborante sterft en men sluit een instituut, dan is er meer aan de hand dan een longontsteking.

Dat voelt de mens aan zijn water.

En dat is het punt.

De autoriteiten willen geen paniek.

Een woordvoerder van het Kremlin zegt: luister niet naar geruchten, alleen naar officiële verklaringen.

Maar ondertussen vliegt het hoofd van de gezondheidsinspectie naar Irkoetsk.

Dat is uitzonderlijk.

Dus men zegt: blijf kalm, maar stuurt wel de hoogste baas.

Dat is als een kapitein die roept: er is niets aan de hand, terwijl hij zelf de reddingsboot inspringt.

Mijn goede heer, dat maakt de mensen juist bang.

Klopt.

En mensen slaan antibiotica in en dragen mondkapjes.

Op Instagram maken ze grappen.

Maar de journaliste Jelena Trifonova zegt: dit is een schadelijk informatiebeleid.

Mensen worden onrustig door het gebrek aan nieuws.

Wat is dat? Antibiotica?

In mijn tijd kennen wij dat niet.

Wij hebben kwakzalvers en wondermiddelen.

Legt gij mij dat eens uit, Tim?

Zeker.

Antibiotica zijn medicijnen die bacteriën doden.

De pest wordt veroorzaakt door een bacterie.

Dus als je het vroeg genoeg ontdekt, kun je het behandelen.

Maar er is geen vaccin.

En longpest is de gevaarlijkste vorm.

Die zit in de longen.

Dus de ziekte is niet meer zo dodelijk als in de Middeleeuwen.

Dat is een troost.

Maar waarom dan al die geheimzinnigheid?

Als men weet hoe men moet genezen, waarom niet gewoon zeggen: het is pest, wij behandelen het?

Dat heeft met reputatie te maken.

Rusland wil niet zwak lijken.

Alles moet normaal en rustig zijn.

Geen zware maatregelen, geen paniek.

Maar juist daardoor gaan mensen twijfelen.

En dan krijg je geruchten.

Hm-hm. Reputatie boven waarheid.

Dat is van alle tijden.

In mijn tijd zou een gilde ook zwijgen als een schip besmet was.

Maar de waarheid komt altijd boven water.

Als een drenkeling die toch blijft drijven.

Mooi gezegd.

Laten we even stilstaan bij een woord:

Quarantaine.

Dat betekent: verplicht apart blijven om te voorkomen dat een ziekte zich verspreidt.

In 2250 doen we dat met digitale muren, maar het idee is hetzelfde.

Je houdt mensen gescheiden.

Dus zes ziekenhuizen in quarantaine.

Dat zijn duizenden mensen die niet naar buiten mogen.

En tweehonderd collega's opgesloten in een instituut.

Dat is geen klein nieuws.

Dat is een stad die op slot gaat.

En toch zegt de gezondheidsinspectie: geen reden tot zorg.

Hoogleraar Chantal Rovers zegt,

een geval van longpest is te bestrijden.

Maar ze twijfelt ook, omdat er meerdere ziekenhuizen in quarantaine zijn.

Dat past niet bij één geval.

Dus de deskundige zegt, ik weet het niet zeker.

Dat is eerlijk.

Beter dan een overheid die zwijgt.

Want zwijgen maakt een mens bang.

En angst is een slechte raadgever.

Of het nu 1850 is of 2250.

Precies.

En nu het leerpunt van vandaag.

We horen vaak: in quarantaine gaan.

Dat betekent verplicht thuis blijven of apart blijven.

Simpele zin.

Ik ga in quarantaine.

Betere zin: omdat ik besmet ben, moet ik tien dagen in quarantaine.

Dus in quarantaine gaan, in quarantaine zitten, in quarantaine zijn.

Dat is een vaste combinatie.

In mijn tijd zou men zeggen: men houdt mij afgezonderd.

Maar ik begrijp het.

Gij zegt hetzelfde, maar korter.

Exact.

En let op.

Je zegt niet 'op quarantaine'.

Het is altijd 'in quarantaine'.

Dat is een kleine maar belangrijke regel.

Probeer het maar.

Ik zit in quarantaine.

Wij gaan in quarantaine.

De ziekenhuizen zijn in quarantaine.

Ik zal het onthouden.

Maar laten wij teruggaan naar Irkoetsk.

Een vrouw is dood.

Dat is geen abstract nieuws.

Dat is een mensenleven.

En haar collega's zaten dagenlang opgesloten.

Dat verdient respect.

Geen grappen.

Helemaal mee eens.

En dat is ook de kern.

De pest is geen middeleeuwse ziekte die verdwenen is.

Elk jaar komen er nog duizenden gevallen voor, vooral in landen met slechtere gezondheidszorg.

Maar met snelle diagnose en antibiotica is het te behandelen.

Dus de ziekte is oud, maar de kennis is nieuw.

Dat is hoopvol.

Toch blijft de vraag, waarom doet Rusland zo schimmig?

Als er niets aan de hand is, waarom dan geen openheid?

Dat is de vraag die mij niet loslaat.

En die vraag houdt ook de inwoners van Irkoetsk bezig.

Ze krijgen weinig officiële informatie, dus verspreiden ze geruchten.

Dat is het gevaar.

Als de overheid zwijgt, vult het volk de leegte met angst.

En angst verspreidt zich sneller dan de pest.

Zo is het.

In mijn tijd zeiden wij: een lege maag en een lege geest zijn gevaarlijk.

Mensen willen weten.

Zwijgen is als een dijk die lekt.

Het houdt even, maar dan breekt hij door.

Mooi beeld.

Laten we daarom in deel twee verder praten over wat er echt aan de hand kan zijn.

En wat wij hiervan kunnen leren over nieuws, angst en vertrouwen.

Blijf luisteren, want het verhaal is nog niet klaar.

Welkom terug.

We hebben het over de pest Rusland.

Een laborante in Irkoetsk overleed aan longpest.

Zes ziekenhuizen gingen in quarantaine.

En juist dat laatste maakt mensen ongerust.

Want waarom zoveel maatregelen als het maar één geval is?

Die vraag blijft hangen.

Inderdaad.

In mijn tijd zou een stadsbestuur onmiddellijk een verklaring uitvaardigen.

Niet omdat het leuk is, maar omdat zwijgen de duivel is.

Mijn goede heer, als de overheid niets zegt, gaan mensen zelf invullen.

En zo vult het volk de leegte met angst.

Precies.

En dat is wat er nu gebeurt.

Mensen in Irkoetsk slaan antibiotica in en dragen mondkapjes.

Niet omdat de autoriteiten dat zeggen,

maar omdat ze geen officiële informatie krijgen.

Geruchten verspreiden zich sneller dan de bacterie zelf.

Dat doet mij denken aan de cholera-uitbraken in Amsterdam.

De dokters zeiden niets, de kranten schreven weinig.

En het volk dacht, het is erger dan men zegt.

Wantrouwen is als een schaduw die groeit als je geen licht laat schijnen.

Mooi gezegd.

En in 2250 hebben we geleerd dat transparantie het beste medicijn is tegen paniek.

Maar laten we eerlijk zijn.

Ook in mijn tijd zijn er overheden die informatie achterhouden.

Het patroon is oud.

Mensen willen zekerheid.

En als ze die niet krijgen, verzinnen ze hun eigen verhaal.

Zeker.

En dat verhaal is vaak erger dan de waarheid.

Ik heb in mijn tijd geleerd: een lege maag en een lege geest zijn gevaarlijk.

Mensen willen weten.

Zwijgen is als een dijk die lekt.

Het houdt even, maar dan breekt hij door.

Helemaal mee eens.

Maar laten we ook naar de wetenschap kijken.

Hoogleraar Chantal Rovers zegt: de pest is niet weg.

Elk jaar zijn er duizenden gevallen, vooral in landen met slechtere gezondheidszorg.

Maar met snelle diagnose en antibiotica is het te behandelen.

Dat is hoopvol.

Dus de ziekte is oud, maar de kennis is nieuw.

Dat is een groot verschil met de middeleeuwen.

Toen was de pest een doodvonnis.

Nu is het een ziekte die je kunt bestrijden.

Dat stemt mij dankbaar.

Maar het blijft een ernstige zaak.

Vooral longpest.

Ja, longpest is de gevaarlijkste vorm.

De bacterie zit in de longen.

Mensen krijgen koorts, hoesten, kortademigheid en ophoesten van slijm, vaak met bloed.

Zonder behandeling overlijden mensen snel.

Soms binnen een paar dagen.

Dat maakt het zo belangrijk om er snel bij te zijn.

En dat is precies waarom de quarantaine van zes ziekenhuizen zo opvallend is.

Als het maar één geval is, waarom dan zulke zware maatregelen?

Dat zaait twijfel.

En twijfel is een vruchtbare bodem voor geruchten.

De autoriteiten zeggen luister niet naar geruchten,

maar mensen luisteren naar geruchten als er geen officiële informatie is.

Dat is de kern.

Het Kremlin zegt vertrouw op de gezondheidsinspectie.

Maar de inspectie zegt weinig.

En ondertussen vliegt het hoofd van de inspectie naar Irkoetsk.

Dat is een uitzonderlijke maatregel.

Dat zegt iets over de ernst.

Als er niets aan de hand was, zou hij niet komen.

Inderdaad.

In mijn tijd zou een burgemeester ook niet naar een dorp afreizen voor een simpele verkoudheid.

Nee, dan blijft hij thuis.

Dus de komst van die hoge ambtenaar is een teken.

Maar het is geen bewijs.

Het blijft gissen en gissen is geen weten.

Precies.

En dat brengt ons bij een belangrijk leerpunt.

In het nieuws zie je vaak de constructie er wordt gezegd dat of er wordt gedacht dat.

Dat is de lijdende vorm.

In het Nederlands gebruik je dan worden plus voltooid deelwoord.

Bijvoorbeeld er wordt veel gespeculeerd.

Ah, de lijdende vorm.

In mijn tijd zeiden wij: men zegt dat of het wordt gezegd dat.

Dat is hetzelfde.

Geef eens een simpel voorbeeld voor onze luisteraar.

De deur wordt gesloten.

Dat betekent iemand sluit de deur, maar we zeggen niet wie.

En een betere zin met nieuws: er wordt beweerd dat de autoriteiten informatie achterhouden.

Dat betekent: mensen beweren dat, maar het is niet bewezen.

Zo blijft de zin neutraal.

Uitstekend.

Dus als je hoort er wordt gezegd weet je, het is niet zeker.

Dat is een nuttige uitdrukking, want houd haar goed.

En nu terug naar Irkutsk.

Wat kunnen wij hiervan leren?

Ik denk drie dingen, ten eerste.

De pest bestaat nog, maar is behandelbaar.

Ten tweede, als een overheid zwijgt, groeit wantrouwen.

En ten derde, angst is besmettelijker dan welke bacterie ook.

Dat zagen we in 2020 met Covid en nu weer.

En ik voeg daar een vierde aan toe.

Eerlijkheid is een daad van beschaving.

In mijn tijd was dat niet altijd vanzelfsprekend.

Maar juist in tijden van ziekte moet een overheid helder zijn.

Anders verliest zij het vertrouwen van het volk.

En vertrouwen, mijn goede heer, is als een brug.

Als hij breekt, kun je er niet meer over.

Mooi.

En toch moeten we ook niet overdrijven.

Hoogleraar Rovers zegt,

een geval van longpest is geen reden tot grote zorg, als er adequaat wordt gereageerd.

Maar de geluiden over meerdere ziekenhuizen in quarantaine doen twijfelen.

Dus we moeten voorzichtig blijven.

Voorzichtigheid is wijsheid.

Maar paniek is een slechte raadgever.

Laten wij dus niet zeggen dat het einde der tijden is.

Laten wij zeggen, er is een geval, er zijn maatregelen en er is onduidelijkheid.

Dat is de waarheid.

Meer weten wij niet.

Precies.

En dat is ook de last voor jou als luisteraar.

Als je nieuws hoort over een uitbraak, vraagt dan altijd wat weten we zeker,

wat is nog onzeker en wie zegt wat?

Dat helpt om niet meegezogen te worden in angst.

Ja, en onthoud.

De pest is geen straf van God, zoals men in mijn tijd soms dacht.

Het is een bacterie, een ziekte.

En ziektes bestrijd je met kennis, niet met geruchten.

Dat is de vooruitgang.

Daar mogen wij dankbaar voor zijn.

Helemaal mee eens.

En daarmee sluiten we dit verhaal af.

De pest in Rusland.

Eén doden, veel vragen en een overheid die zwijgt.

Wij kunnen niet zeggen wat er precies gebeurt, maar we kunnen wel zeggen, blijven nuchter,

blijf nieuwsgierig en blijf vragen stellen.

En als je meer wilt horen of wilt napraten over dit onderwerp, ga dan naar nieuwsdoordetijd.com.

Daar kun je verder praten met ons en met andere luisteraars.

Want nieuws is geen eenrichtingsverkeer.

Het is een gesprek.

En jij bent welkom aan tafel.

Dank je wel, Pieter.

En dank jullie voor het luisteren.

Tot de volgende keer bij nieuws door de tijd.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert. Tot de volgende keer.