Goed Nieuws in het Ziekenhuis

Emma loopt door de lange gang van het ziekenhuis in Nijmegen.

Het is vroeg in de ochtend.

De felle lampen aan het plafond branden al.

Ze hoort alleen het geluid van haar eigen schoenen op de vloer.

Emma werkt hier al vijf jaar als verpleegkundige.

Ze houdt heel veel van haar werk.

Vandaag is echter een bijzondere dag.

Er is veel spanning op haar afdeling.

Gisteren is er een nieuwe patiënt binnengebracht.

Deze man kwam net terug van een verre reis.

Hij had hoge koorts en voelde zich erg ziek.

De artsen namen direct strenge maatregelen.

Ze brachten hem naar een speciale, afgesloten kamer.

Niemand mocht zomaar naar binnen.

De artsen dachten aan een gevaarlijk virus.

Ze noemden gisteren zelfs de naam ebola.

Dat woord zorgde voor veel onrust onder het personeel.

Iedereen kent de verhalen over deze ziekte.

Het is heel besmettelijk en erg gevaarlijk.

Daarom droegen de verpleegkundigen speciale pakken.

Deze pakken waren warm en oncomfortabel.

Ze moesten heel voorzichtig zijn met de patiënt.

Emma vond dat best moeilijk.

Ze wilde de man graag helpen.

Maar ze moest ook aan haar eigen veiligheid denken.

Ze had gisteren bloed afgenomen bij de patiënt.

Dat bloed is direct naar het laboratorium gestuurd.

Nu wachten ze allemaal op de belangrijke uitslag.

Emma loopt de kleine pauzekamer in.

Ze heeft even vijf minuten rust.

Ze pakt een plastic bekertje uit de kast.

Ze drukt op de knop van de koffiemachine.

De machine maakt een hard, ratelend geluid.

Even later stroomt de hete, zwarte koffie in haar beker.

Ze ruikt de sterke geur van de koffie.

Dat heeft ze nu echt nodig.

Ze gaat aan de grote tafel zitten.

Ze kijkt naar buiten door het grote raam.

Het regent zachtjes in Nijmegen.

De lucht is grijs en donker.

Emma denkt aan de patiënt in de isolatiekamer.

Hij was erg bang gisteren.

Dat is natuurlijk heel logisch.

Hij was ver weg van zijn familie.

Hij lag helemaal alleen in een vreemde kamer.

Hij sprak ook niet veel Nederlands.

Dat maakte het extra lastig voor hem.

Plotseling gaat de deur van de pauzekamer open.

Mark stapt naar binnen.

Hij is de hoofdarts van de afdeling.

Hij ziet er erg moe uit.

Hij heeft vannacht bijna niet geslapen.

Mark heeft een tablet in zijn handen.

Hij kijkt Emma aan met een kleine glimlach.

"Ik heb goed nieuws," zegt Mark rustig.

Emma gaat direct rechtop zitten.

Ze zet haar beker koffie snel op tafel.

"Hebben we de uitslag van het laboratorium?" vraagt ze.

Mark knikt en loopt naar de tafel.

"Ja, de uitslag is net binnen," zegt hij.

"De patiënt test negatief op het ebola-virus." Emma ademt diep in en uit.

Ze voelt zich meteen een stuk beter.

"Dat is echt fantastisch nieuws," zegt ze blij.

"Wat heeft de man dan wel?" vraagt ze daarna.

Mark kijkt op het scherm van zijn tablet.

"Hij heeft waarschijnlijk een zware vorm van malaria," legt hij uit.

"Dat is ook ernstig, maar we kunnen het goed behandelen." Emma knikt begrijpend.

Malaria zien ze wel vaker in het ziekenhuis.

Daar hebben ze goede medicijnen voor.

Het is in ieder geval niet besmettelijk voor het personeel.

Ze hoeven die zware, warme pakken niet meer aan.

Dat maakt het werk veel makkelijker.

Mark pakt nu ook een kopje koffie.

Hij gaat naast Emma op een stoel zitten.

"Ik ga het de patiënt zo vertellen," zegt Mark.

"Hij zal heel blij zijn met dit nieuws." Emma neemt een slok van haar koffie.

De koffie smaakt ineens veel beter.

De sfeer in de kamer is helemaal veranderd.

De zware druk is eindelijk weg.

Ze praten nog even over de behandeling van malaria.

Daarna staan ze allebei op.

De korte pauze is voorbij.

Ze moeten weer aan het werk.

Emma loopt terug naar de gang.

Ze heeft weer energie voor de rest van de dag.

Ze gaat de patiënt straks een extra deken brengen.

Hij hoeft niet meer bang te zijn.

Tot de volgende keer.