Bank of America schikt voor 72,5 miljo… (Marja)

Nou, Liv zat op een donderdagmiddag in de leeszaal van de koninklijke bibliotheek in Den Haag.

Ze had een grote tafel voor zich, een schrift met blauwe strepen en een potloot dat steeds wegrollde.

In de lucht hing die geur van papier en schoemaakmiddel, zo'n geur die je meteen zachter laat praten.

Liv kwam hier vaak, omdat haar hoofd dan minder vol voelde.

ze kijkt even naar buiten, naar de hoge gebouwen verderop.

En dacht aan die dinsdag dat Jure in dat techniek lokaal in het zeeheld en kwartiers stond te prudsen, met schoeverdraiers.

En laatst vertelde iemand nog over Kijan in een volkstuin bij Kijkduin, met zand aan zijn schoenen, Liv glimlachten.

Iedereen heeft zo'n plek.

Toen hoorde ze achter haar een stoelschuiven, een vrouw met een nette schaal ging zitten en zuchte diep als of ze een zware tas in haar borst droeg.

De vrouw ligt de haar telefoon op tafel, scherm naar boven, Liv zacht het woord NOS en een kop die bleef hangen in haar hoofd, bank of Amerika, schikt voor 72,5 miljoen dollar met slachtoffers in Epsteinzaak.

Sorry, zij de vrouw zacht, maar dit is toch bizarre, zo veel geld en toch voelt het nooit genoeg Liv knikten.

Ik begrijp het niet helemaal, zij ze.

Wat betekent schikken, precies, dat ze betalen om het af te sluiten, zij de vrouw, zonder langer strijd verder, maar de pijn van mensen, die gaat niet zo maar weg, Liv voelde kippen veel op haar armen, ze keek naar haar eigen handen en toen naar het scherm.

Dus het gaat om slachtoffers, zij ze, en een bank die iets verkeerd deed, ja zij de vrouw, zij hebben te lang weggekeken dat zeggen mensen, Liv slikte.

Ze dacht aan macht, aan rijke mensen, aan deuren die dicht gaan als je geen geld hebt, da's ook wat, vluisterde ze, de vrouw keek Liv aan, ik heet Marja, zij ze.

En jij? Liv, ze schudden Marja's hand, die hand was koud, maar stevig, wat doe jij hier? Vroeg Marja, ik probeer te leren, zij Liv, niet alleen worden, ook hoe de wereld werkt, Marja glimlachten een klein beetje, dit is het, zij ze, dat je vragen stelt.

Lekker bezig, Liv bleef nog even zitten, ze schreef in haar schrift één zin, geld kan iets afsluiten, maar niet alles goed maken, daarna pakten ze een stroopwafel uit haar tas en brak hem door midden.

Ze gaf de helft aan Marja, gewoon, omdat delen soms het enige is dat meteen kan, later liep Liv naar buiten en belden ze een vriendin.

Zullen we morgen samen naar het plein, vroeg ze, niet om te praten over sensatie, maar om echt te praten.

En terwijl ze opheng, dachten, je kunt de grote wereld niet dragen, maar je kunt wel naast iemand gaan staan.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutch Fluency.com, de tuleptreiner heeft het klaar staan voor interactief oefenen, tot morgen.