De Prioriteit van een Schone Toekomst

Op een grijze dinsdagmiddag zat ik in mijn favoriete café in Den Haag, vlak bij het Plein.

Buiten regende het zachtjes, en het geluid van de druppels op de ramen mengde zich met het gerinkel van kopjes en het zachte geroezemoes van de gasten.

Ik had mijn laptop open, maar mijn aandacht werd getrokken door een groepje studenten aan de tafel naast me.

Ze praatten luid over het nieuws van die dag, en één zin bleef hangen in mijn hoofd: "Ik kan racisme wel excuseren, maar industriële vervuiling absoluut niet!" Ik moest bijna mijn koffie uitspugen.

Even dacht ik dat ik het verkeerd had gehoord, dus ik draaide me om en keek naar de groep.

Een meisje met een paarse bril en een gele regenjas schudde haar hoofd.

"Nee, serieus," zei ze, "kijk naar wat er gebeurt bij Tata Steel.

Die fabriek stoot giftige stoffen uit, en duizenden mensen worden er ziek van.

Dat is hier en nu.

Dat raakt ons allemaal." Haar vriend, een jongen met een groene pet, reageerde verbaasd: "Maar racisme is toch ook verschrikkelijk?

Denk aan de geschiedenis, aan Zuid-Afrika, aan Donald Pols die werd ontslagen bij Tata Steel vanwege zijn extreemrechtse verleden." Het meisje zuchtte.

"Ja, natuurlijk is racisme erg.

Maar het is iets van vroeger, iets abstracts.

Vervuiling, dat is iets tastbaars.

We ademen het in, we drinken het water met microplastics.

En kijk naar de bomen die kaal worden, de vissen die sterven.

Dat kunnen we nu oplossen, maar niemand doet het." Ik nam een slok van mijn cappuccino en keek naar buiten.

De regen maakte de straten glanzend, en ik zag een oude man met een wandelstok langzaam voorbijlopen.

Zijn gezicht was gerimpeld, en hij keek bezorgd naar de lucht.

Misschien dacht hij wel aan zijn kleinkinderen, aan de wereld die hij achterliet.

Een andere student, een meisje met een rood vest, mengde zich in het gesprek: "Maar het is toch vreemd?

We hebben een man die racistische ideeën had, en hij wordt ontslagen.

Maar de fabriek die al jarenlang vervuiling veroorzaakt, die mag blijven draaien.

Soms denk ik dat we de verkeerde prioriteiten stellen." De jongen met de groene pet knikte langzaam.

"Misschien is het wel zo: we kunnen slechte mensen ontslaan, maar we kunnen geen fabrieken zomaar sluiten.

Economie, banen, aandeelhouders...

Het is allemaal zo ingewikkeld." Het meisje met de paarse bril keek hem aan.

"Maar is het niet juist onze verantwoordelijkheid om te kiezen wat echt belangrijk is?

Ik bedoel, als we nu niet ingrijpen, dan is er straks geen wereld meer om in te leven.

Racisme kunnen we bestrijden met onderwijs en dialoog, maar vervuiling vraagt om actie op groot niveau." Even was het stil aan de tafel.

Ik voelde een mengeling van ongeloof en bewondering.

De studenten hadden een punt, maar het voelde ook raar.

Hoe kon iemand zoiets zeggen?

Ik dacht aan de woorden van de post, die ik eerder op Reddit had gelezen: "Ik kan racisme excuseren, maar ik kan industriële vervuiling niet excuseren!" Het klonk als een grap, maar hier werd het serieus besproken.

Ik pakte mijn telefoon en zocht het nieuws op over Donald Pols.

Hij was directeur geweest van Milieudefensie, maar bij Tata Steel werd hij ontslagen omdat hij in zijn jonge jaren extreemrechtse sympathieën had gehad in Zuid-Afrika.

De Raad van Toezicht van Milieudefensie wist dit al jaren, maar had het stilgehouden.

Het was een schandaal, maar ondertussen bleef de fabriek in IJmuiden gewoon doorstoten met haar uitstoot.

De regen werd heviger, en ik zag de druppels als kleine parels op het raam.

Ik vroeg me af wat ik zelf zou kiezen als ik voor de keuze stond.

Natuurlijk was racisme verschrikkelijk, maar was het niet ook een vorm van vervuiling?

Een vervuiling van de geest, van de samenleving?

En toch, de lucht die we inademen, die kunnen we niet even weigeren.

Ik besloot naar het toilet te gaan, en onderweg hoorde ik nog een stukje van het gesprek.

"We moeten niet kiezen," zei het meisje met het rode vest, "we moeten beide aanpakken.

Maar als het erop aankomt, dan is mijn buik misschien wel belangrijker dan mijn gedachten.

Ik wil gewoon ademen zonder angst." Terug aan mijn tafel voelde ik een zekere warmte.

Deze jonge mensen waren betrokken, ze dachten na over de toekomst.

En misschien hadden ze gelijk: sommige dingen hebben nu eenmaal prioriteit, al is het maar voor even.

Ik nam mijn laatste slok koffie, sloot mijn laptop en liep naar buiten.

De lucht rook fris, maar ik wist dat er ergens ver weg een fabriek draaide die alles veranderde.

Ik hoop dat we ooit een wereld hebben waarin we geen excuses hoeven te maken voor vervuiling, of het nu in de lucht is of in onze woorden.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.