🚊 Siem: Druppel-Drama Revelatie

Sim stond op het peron van het kleine treinstation in Dribberge-Zeist.

Zijn rugzak nonchalant over 1 schouder.

Het was een frisse herfstochtend en de lucht roek naar natte bladeren.

Hij wachten op de trein naar zijn werk in Utrecht.

Terwijl hij zijn telefoon uit zijn zak halde, voelde hij een lichte trilling.

Een nieuw nieuws bericht, verscheen op zijn scherm.

Explosie golf in Nederland houdt aan.

Sim fronsten zijn wijkbrouwen en klikten op het artikel.

Hij las over de recente explosies en het maakte hem ongemakkelijk.

Wat een toestand, Montpel de Hij tegen zichzelf.

Om hem heen stonden andere reisigers.

Een ouder man naast hem kijk op van zijn krant en vroeg.

Heb je het gehoord alweer een explosie ergens in het land.

Sim knikten.

Ja, het lijkt wel of het nooit ophoud.

Je vraagt je af wat er in mensen om gaat.

De man zuchten en vouden zijn krant dicht.

Je hebt gelijk jongen.

Het is niet te begrijpen.

De trein arreverde met een zachte piep en Sim stapt hem in.

Hij zorgt een plekje bij het raam en kijk naar het voorbijgleidende landschap.

Zijn gedachte dwaalde af naar zijn zusje die in Amsterdam studeerde.

Hij maakte zich zorgen om haar veiligheid.

Terwijl de trein verder reed, horen hij passagiers om hem heen praten over het nieuws.

De gesprekken waren geveld met bezorgdheid en ongelof.

Toen de trein utrecht binnenreed, nam Sim een besluit.

Hij zou zijn zusje bellen zodra hij op zijn werk was.

Het was belangrijk om contact te houden, vooral nu.

Hij pakte zijn telefoon en stuurde haar alvast hem bericht.

Hoi, alles goed daar, laten we vanavond bellen.

Op zijn werk aangekomen was de sfeer anders dan normaal.

Collegas stonden in kleine groepjes te praten over het nieuws.

Sim slot zich aan bij zijn collega Lisa.

Heb je het gehoord?

Vroeg ze?

Sim knikten.

Ja, het is overal.

Het voelt als of niemand meer veilig is.

Lisa glimlacht de geruststellend.

We moeten proberen kan te blijven en niet te veel zorgen te maken.

Er zijn genoeg goede mensen die hard werken om ons te beschermen.

Sim knikten langzaam.

Ze hadden gelijk.

Hij voelde zich iets rustiger en besloten zich op zijn werk te concentreren.

Maar hij wist dat het belangrijk was om voorzichtig te zijn

en alert te blijven.

Die avond beelden hij zijn zusje.

Het was een opluchting om haar stem te horen en te weten dat alles goed was.

Ze spraken af om elkaar binnenkort te zien.

Het was een kleine verlichting in een wereld die soms zo onvorspelbaar leek.

En dat was precies wat Sim nodig had om de dag af te sluiten met een vleugje hoop.

Bedankt dat je erbij was.

Morgen kijken we samen uit naar nieuwe ontdekkingen.