Belastinggeld en Bordeaux

RICK: Zeg, hebben jullie dat artikel gelezen over Martin Bos?

EMMA: Die vent die duizenden euro's aan belastinggeld uitgaf aan etentjes?

Ja, ik las het gisteren in de krant.

Het stond op de voorpagina, met een foto van hem in een duur restaurant.

LARS: Ja, dat was toch een Statenlid of zoiets?

Ik dacht dat hij in de Provinciale Staten zat, of was het de gemeenteraad?

RICK: Precies, hij declareerde dure diners alsof het niks was.

Ik herinner me dat hij een keer een rekening van vijfhonderd euro indiende voor een etentje met twee collega's.

Vijfhonderd euro, stel je voor!

EMMA: Nou, dan vraag ik me toch af hoe hij dat verantwoordde.

Zei hij dat het voor werk was, of gewoon voor de gezelligheid?

LARS: Hij zal wel gedacht hebben dat hij het verdiende, hè?

Misschien dacht hij: ik werk hard, dus ik mag wel een keer lekker eten op kosten van de staat.

RICK: Maar dat is toch te gek voor woorden, als je het mij vraagt.

Ik bedoel, ik werk ook hard, maar ik declareer geen etentjes.

Mijn baas zou me uitlachen.

EMMA: Het zou me niks verbazen als hij dacht dat het normaal was.

Misschien deed iedereen in zijn omgeving het, en vond hij het gewoon gewoonte.

LARS: Tja, naarmate je meer macht hebt, voel je je blijkbaar vrijer.

Macht geeft je het gevoel dat regels voor anderen zijn, niet voor jou.

RICK: Desalniettemin, het blijft belastinggeld van ons allemaal.

Ik betaal elke maand belasting, en dan zie ik zoiets.

Dat voelt oneerlijk, echt oneerlijk.

EMMA: Hadden ze hem niet moeten controleren, misschien?

Ik bedoel, er is toch een afdeling die declaraties nakijkt?

Of slapen die mensen?

LARS: Ja, tenzij er een systeem is dat dit soort dingen doorlaat.

Misschien was het systeem te makkelijk, of keek niemand goed naar de bonnetjes.

RICK: Maar dan nog, als burger verwacht je wel een beetje fatsoen.

Je verwacht dat politici verantwoordelijk omgaan met geld, vooral met ons geld.

EMMA: Ik zou eens een etentje met hem willen, maar dan betaal ik zelf.

Ik zou hem vragen: waarom dacht je dat dit oké was?

En dan zou ik zijn gezicht zien.

LARS: Ja, jij wil wel een gratis maaltijd, hè Emma?

Maar serieus, ik denk dat hij geen goed antwoord had.

EMMA: Haha, nee hoor, ik bedoel dat ik zijn smoesjes wel wil horen.

Misschien zegt hij dat het voor netwerken was, of dat het hoorde bij zijn functie.

RICK: Zijn smoesjes waren vast dat hij belangrijke relaties moest onderhouden.

Maar voor duizenden euro's?

Dat zijn wel heel dure relaties, vind je niet?

LARS: Nou, voor duizenden euro's kun je heel wat relaties onderhouden.

Je kunt er een heel team mee uit eten nemen, elke week.

EMMA: Of hij at gewoon graag duur, dat kan ook.

Sommige mensen houden van dure restaurants, en dan gebruiken ze hun positie om dat te betalen.

RICK: Toch, het is ironisch dat hij nu zelf in het nieuws staat.

Eerst was hij de controleur, nu is hij de gecontroleerde.

Dat is een les voor anderen, hoop ik.

LARS: Ja, hij wilde vast geen aandacht, maar die kreeg hij wel.

En nu moet hij uitleggen waarom hij zoveel uitgaf.

EMMA: Denk je dat hij ooit nog een baan in de politiek krijgt?

In Nederland vergeven we snel, maar ik weet niet of partijen hem nog willen.

RICK: Ach, in Nederland vergeven we snel, maar vergeten we niet.

Mensen onthouden dit, en bij de volgende verkiezingen denken ze eraan.

LARS: Mits hij zijn schuld inziet, dan misschien wel.

Als hij zegt: ik heb een fout gemaakt, en hij betaalt het geld terug, dan kan hij een tweede kans krijgen.

EMMA: Maar of hij dat doet, dat is de vraag.

Ik denk dat hij eerst moet toegeven dat het fout was, en dat is moeilijk voor iemand met macht.

RICK: Zeg, laten we even iets anders bespreken, voordat ik kwaad word.

Ik word er echt chagrijnig van, en we zijn hier om gezellig te zijn.

LARS: Goed idee, bestel nog een rondje, dan proosten we op eerlijkheid.

En op politici die wél fatsoenlijk zijn, zoals die ene burgemeester die altijd zijn bonnetjes laat zien.

EMMA: Ja, en op een wereld waarin belastinggeld goed besteed wordt.

Op scholen en ziekenhuizen, niet op dure diners.

RICK: Daar drink ik wel op, maar ik hou het bij een gewoon biertje.

Geen dure wijn voor mij, ik ben geen Statenlid.

LARS: Haha, geen Bordeaux voor jou, hè?

Maar een gewoon biertje is ook prima, zolang het maar eerlijk is.

RICK: Nee, dat laat ik aan de Statenleden over, hoor.

Zij kunnen dat betalen, maar ik niet.

En dat is maar goed ook, denk ik.

EMMA: Tot de volgende.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.