Wie staat daar in vredesnaam?

De banke teker en ik helemaal alleen

Een geluid bij de achterdeur snijdt door de stilte heen

Plotseling een rommeling, een klink die draait en tikt

Mijn adem stokt, mijn borst is koud, mijn vingers zijn verstikt

Ik grijp een mes uit de la, mijn handen trillen zacht

En kruip als een soldaat door mijn eigen keuken 's nachts

Door het matglas onderscheid ik vormen, wazig, buigzaam, sluik

De achterdeur zwaait open en ik lach om mezelf

Alleen thuis zijn is eng, tot je iemand kent die belt