De Schrik van het Ziekenhuis

Mevrouw De Vries werkt al twintig jaar als schoonmaakster in het ziekenhuis van Alkmaar.

Elke ochtend komt ze om zes uur binnen, als de gangen nog stil zijn.

Ze kent iedere hoek van het gebouw, van de kelder tot de bovenste verdieping.

Maar vandaag voelt alles anders.

Toen ze gisteren de krant las, schrok ze heel erg.

Er stond een verhaal over een dokter die vroeger in het ziekenhuis werkte.

Die dokter heeft misschien verkeerde dingen gedaan met mensen die hulp zochten.

Het ziekenhuis heeft een brief gestuurd naar iedereen die bij hem is geweest.

In de brief staat dat het ziekenhuis geschrokken is en dat ze het heel erg vinden.

Mevrouw De Vries kende die dokter wel.

Hij was altijd beleefd tegen haar.

Hij zei goedemorgen en hij vroeg hoe het met haar ging.

Ze vond hem aardig, maar ook een beetje afstandelijk.

Hij praatte nooit lang met haar, want hij had altijd haast.

Nu denkt ze terug aan een middag, een paar jaar geleden.

Ze was aan het schoonmaken op zijn kamer.

De dokter kwam binnen en hij leek zenuwachtig.

Hij keek op zijn horloge en hij liep heen en weer.

Mevrouw De Vries vroeg of hij zich niet goed voelde.

Hij zei dat hij veel werk had en dat hij zich zorgen maakte over een moeilijke behandeling.

Ze gaf hem een glas water en ze zei dat alles goed zou komen.

Hij glimlachte, maar het was geen vrolijke glimlach.

Later hoorde ze dat er klachten waren over die dokter.

Mensen zeiden dat hij niet eerlijk was en dat hij zijn macht gebruikte op een verkeerde manier.

Het ziekenhuis heeft hem weggestuurd, maar nu blijkt dat er meer aan de hand is.

De politie doet onderzoek naar zijn gedrag van vroeger.

Mevrouw De Vries voelt zich raar.

Ze heeft altijd gedacht dat ze goed kon zien of iemand te vertrouwen was.

Maar deze dokter had haar voor de gek gehouden.

Ze had nooit gedacht dat hij zulke dingen zou doen.

Ze vraagt zich af of ze iets had moeten merken.

Misschien had ze beter moeten opletten.

Vandaag moet ze zijn oude kamer schoonmaken.

Die kamer wordt nu gebruikt voor opslag.

Er staan dozen met papieren en oude apparaten.

Ze opent de deur en ze ruikt een beetje stof.

Het licht is zwak, want een van de lampen doet het niet.

Ze begint met stofzuigen, maar haar handen trillen een beetje.

Ze vindt een oude foto achter een kast.

Op de foto staat de dokter met een groep mensen in witte jassen.

Hij lacht naar de camera.

Mevrouw De Vries kijkt naar de foto en ze voelt boosheid.

Ze scheurt de foto in stukjes en ze gooit hem in de prullenbak.

Haar collega, meneer Jansen, komt binnen.

Hij ziet dat ze er niet goed uitziet.

'Gaat het wel met je?' vraagt hij.

Mevrouw De Vries vertelt hem over de dokter en over de brief.

Meneer Jansen knikt.

'Ik heb ook met hem gewerkt,' zegt hij.

'Hij was altijd streng tegen de mensen die hielpen.

Maar ik dacht dat hij gewoon een moeilijk karakter had.' Ze praten nog even door.

Mevrouw De Vries zegt dat ze het belangrijk vindt dat het ziekenhuis eerlijk is.

'Ze moeten toegeven dat ze een fout hebben gemaakt,' zegt ze.

'En ze moeten ervoor zorgen dat het niet nog eens gebeurt.' Meneer Jansen is het met haar eens.

'We moeten goed voor elkaar zorgen,' zegt hij.

'En we moeten durven praten als we iets vreemds zien.' Als ze klaar is met haar werk, loopt mevrouw De Vries naar buiten.

De lucht is grijs en het regent een beetje.

Ze voelt zich nog steeds niet prettig, maar ook een beetje opgelucht.

Ze heeft haar verhaal verteld en dat hielp.

Ze besluit dat ze morgen een brief naar de directie zal sturen.

Ze wil vragen hoe het nu verder moet en wat ze doen voor de mensen die zijn gekwetst.

Thuis zet ze thee en ze gaat aan de keukentafel zitten.

Haar kat springt op haar schoot.

Ze aait hem en ze kijkt uit het raam.

De regen maakt kleine druppels op het glas.

Ze denkt aan de dokter en aan alle mensen die hij misschien pijn heeft gedaan.

Het is een moeilijke zaak, maar ze is blij dat de waarheid nu boven komt.

Soms moet je eerst schrikken voordat je iets kunt veranderen.

Tot de volgende keer.