De Hardloper die Te Veel Deelde

Het was een grijze dinsdagochtend in Amsterdam toen journalist Marieke Vos haar laptop openklapte en een kop koffie inschonk.

Ze werkte al jaren voor een groot dagblad en had een neus voor verhalen die anderen over het hoofd zagen.

Terwijl de regen zachtjes tegen het raam tikte, begon ze haar dagelijkse ronde langs sociale media en apps.

Sportapps waren de laatste tijd populair geworden als bron van informatie.

Veel mensen deelden hun looproutes openbaar, zonder erbij na te denken wat dat eigenlijk betekende.

Marieke had al eerder interessante dingen gevonden op Strava, een app waarmee sporters hun trainingen bijhouden en delen met anderen.

Deze ochtend zocht ze op naam en vond ze een profiel dat haar aandacht trok.

Het account was openbaar ingesteld.

De eigenaar liep regelmatig dezelfde routes in een rustige wijk.

Dat was op zichzelf niet bijzonder.

Maar toen Marieke de naam van het account beter bekeek, hield ze haar adem in.

De persoon achter dit account was de directeur van de MIVD, de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst van Nederland.

De dienst die verantwoordelijk is voor de veiligheid van het land en die werkt met strikt geheime informatie.

Marieke leunde achterover in haar stoel.

"Dit kan toch niet kloppen," mompelde ze hardop.

Ze klikte door de routes.

Elke ochtend begon de route op precies dezelfde plek.

Met een paar klikken op een kaart was het niet moeilijk om te zien uit welke straat de man vertrok.

Zijn thuisadres was zo goed als zeker te achterhalen.

Ze belde haar collega Joost, die gespecialiseerd was in digitale veiligheid.

"Joost, ik heb iets gevonden.

Kun je even meekijken?" Een halfuur later zat Joost naast haar.

Hij tuurde naar het scherm en floot zachtjes tussen zijn tanden.

"Dat is inderdaad een probleem," zei hij rustig.

"Iedereen met een internetverbinding kan dit zien.

Buitenlandse inlichtingendiensten, journalisten, iedereen." "Maar hoe kan dit gebeuren?" vroeg Marieke.

"Je zou toch verwachten dat iemand in zo'n functie extra voorzichtig is met dit soort dingen." Joost haalde zijn schouders op.

"Dat is nu juist het punt.

Mensen zijn mensen.

Het maakt niet uit hoe belangrijk je functie is.

Als je na een lange werkdag even snel je sportapp instelt, denk je niet altijd aan alle gevolgen.

We zijn allemaal gewend geraakt aan apps die vragen of je je gegevens wilt delen, en we klikken op 'ja' zonder goed te lezen wat dat betekent." Marieke knikte langzaam.

Ze begreep wat hij bedoelde.

De technologie was zo gewoon geworden dat mensen er niet meer kritisch over nadachten.

Zelfs mensen die beroepsmatig met veiligheid bezig waren, konden in die val trappen.

Het artikel dat Marieke die middag schreef, zorgde voor veel reacties.

De MIVD bevestigde het nieuws en liet weten dat het account inmiddels op privé was gezet.

Een woordvoerder zei dat de dienst de situatie serieus nam en dat er intern naar gekeken zou worden.

Maar de discussie die volgde, was misschien wel belangrijker dan het incident zelf.

Want als zelfs de directeur van een veiligheidsdienst zijn sportapp op openbaar had staan, wat zei dat dan over hoe wij allemaal omgaan met onze digitale privacy?

Marieke sloot die avond haar laptop en keek naar haar eigen telefoon.

Ze opende haar sportapp en controleerde haar instellingen.

Privé, stond er.

Ze glimlachte even, maar vroeg zich tegelijk af hoeveel andere apps op haar telefoon stilletjes meer deelden dan ze dacht.

Het was een vraag die haar nog lang zou bezighouden.

Tot de volgende keer.