Jouw week in het Nederlands: 27 september t/m 4 oktober

Stel je het volgende even voor.

De premier van Nederland schudt de klamme hand van een gigantisch slijmerig zeemonster met tentakels.

Ja, gewoon midden in Den Haag.

Precies.

En dat alles om een kabinetscrisis te voorkomen.

En op dat exacte moment wordt jij in je lokale supermarkt

de les gelezen door een of andere kunstmatige intelligentie.

Alleen maar omdat je de verkeerde soort melk in je mandje legt.

Exact.

Welkom bij deze nieuwe verkenning in ons bronmateriaal van deze week.

We duiken vandaag echt in een bizarre stapeltje verhalen van reddit.

Zeker, en geen zware academische kost vanavond voor je,

maar gewoon waargebeurde en satirische verhalen rechtstreeks van het internet.

Klopt.

En het doel hiervan: we willen eigenlijk onderzoeken hoe we in vredesnaam

proberen om te gaan met een wereld die in een soort absurd versnelling is geraakt.

Ja, hoe navigeer je door die constante botsing tussen onze oude vertrouwde

de tradities en de stormvloed aan futuristische ronduit bizarre veranderingen, toch?

Precies dat.

En wat meteen opvalt als we deze brononder bijpakken,

is dat ze eigenlijk allemaal een heel fundamenteel menselijk conflict blootleggen.

Ja, het gaat niet simpelweg over technologie of politiek.

Het gaat in de kern over de strijd om autonomie.

Onze vrijheid, zeg maar.

Juist.

Aan de ene kant zien we systemen of dat nu algoritme zijn of politieke structuren,

die streven naar een heel kille, ik noem het maar efficiëntie.

En aan de andere kant staat de mens.

Wij dus.

Ja, wij, die verlangen naar controle, naar wrijving en naar de vrijheid om gewoon irrationele

of ronduit fouten keuzes te maken.

Ja, heerlijk is dat.

Nou, laten we die kille efficiëntie dan meteen maar eens testen in het hoofd van de leek.

De supermarkt.

Ah, ja, wat een verhaal.

Precies, onze eerste bron introduceerde meneer De Vries.

Dat is een vaste klant, ergens in de 50.

Het is een typische donderdagmiddag net over vieren.

Hij loopt in zijn lokale Jumbo en hij kent die zaak blindelings.

Je kent het wel, die geur van vers brood en dan dat vleugje schoonmaakmiddel.

Ja, exact.

Maar vandaag wordt zijn hele routine verstoord.

Bij de ingang staat ineens een felverlicht scherm: 'Jumbo AI', staat erop.

En daar staat zo'n vrolijk geanimeerd poppetje dat hem letterlijk scant.

Ja, en het merkt dan op dat hij de laatste weken vaak champignons heeft gekocht.

En het stelt dan zo'n publiekelijk voorstel voor dat hij vanavond maar champignonrisotto moet gaan maken.

En het ergste is die inbreuk gaat nog veel verder dan even een ongevraagd recept.

Oh, ja, bij de zuivel.

Klopt.

Als hij doorloopt naar de zuivelafdeling ziet hij ineens een klein cameraatje groen knipperen.

En voor hij zijn hand kan uitsteken, staat er al een medewerkster naast hem met een tablet.

Doet ie goed, eigenlijk.

Ja, ze legt dan vrolijk uit dat hij normaal altijd halfvolle melk koopt.

Maar dat de AI heeft berekend dat de volle melk,

die nu toevallig in de aanbieding is, eigenlijk veel beter bij zijn smaakprofiel past.

Dus dat algoritme stuurt er gewoon fysiek zijn handeling bij het koelschap bij?

Ja, het is pure bemoeizucht.

Maar wacht even, ik speel even advocaat van de duivel hier.

Is dit niet gewoon ontzettend handig?

Ik bedoel, ik haat het zelf om boodschappenlijstjes te maken.

Als een AI weet dat mijn melk op is en toevallig een lekkere risotto voorstelt,

waarom doen we daar dan zo panisch over?

Dat is precies de valstrik van wat we algoritmisch determinisme noemen.

Algoritmisch wat?

Algoritmisch determinisme.

Kijk, op het eerste gezicht lijkt het puur gemak.

Maar het mechanisme erachter is dat de AI je keuze niet simpelweg voorspelt.

Het vervormt eigenlijk je hele realiteit.

Hoe bedoel je dat precies?

Meneer De Vries verliest hier z'n autonomie.

Het gaat er niet om of volle melk wel of niet lekker is.

Het gaat erom dat een onzichtbaar systeem,

gebaseerd op data punten die hij helemaal niet kan inzien,

voor hem besluit wat goed is.

Ah, op die manier.

Hij vraagt het ook aan die caissière, toch?

Ja, meisje van 18.

Hij vraagt waarom hij in de gaten wordt gehouden en haar antwoord is heel veelzeggend.

Ze zegt gewoon de baas wil innoveren.

De baas wil innoveren.

Dat zegt alles.

Precies, kort door de bocht is dit gewoon optimalisatie van de toeleveringsketen,

maar voor die mensen in de winkel is het een vernietiging van de vrijheid om

even lekker gewoon gedachteloos door een gangpad te dwalen en impulsief iets doms te kopen.

Ja, iets doms kopen.

Dat breng me eigenlijk bij het perfecte verlengstuk hiervan.

De laat wat de kibbelingcrisis noemen uit een andere redditpost.

Oh, ja, dat was een prachtig verhaal.

We verplaatsen ons even naar een Albert Heijn in Amsterdam Oost.

De verteller snakt op een druilerige vrijdagmiddag naar een klassieke bak kibbeling,

en we weten allemaal wat dat is, toch.

Een belachelijk grote vette portie vis.

Van de hoogst, twijfelachtige kwaliteit, ja.

Precies, verborgen onder een dikke zoute krokante korst, het ultieme comfortvoedsel.

Maar als ze bij de balie komt, krijgt ze echt een miniatuurbakje met van die bleke dunne stukjes vis.

En dan dat excuus van de medewerker?

Ja, die zegt doodleuk dat klanten vragen om gezondere opties.

En de reactie van die verteller is echt pure wanhoop.

Ze belt zelfs direct een vriendin om te klagen.

Waarom raakt het haar daar zo emotioneel, denk je?

Het is maar een stukje vis.

Omdat het hier exact hetzelfde is als bij de Jumbo-AI.

Het is een top-down-opgelegde verbetering die echt volledig voorbij gaat

aan het psychologische doel van het product.

Ze wil helemaal niet gezond doen.

Als ze gezond had willen doen, had ze wel een krop sla gepakt in pad 3.

Ik raak de kern van het probleem.

Gezondheid en efficiëntie worden hier als een soort universele waarde overal heen gegooid.

Maar de consument zoekt in die vette bak kibbeling helemaal geen voedingsstoffen.

Ze zoekt gewoon nostalgie?

Precies, ze zoekt een ritueel.

Ze wil die AI, als de zogenaamde gezondenkibbeling,

wist ze eigenlijk de menselijke behoefte aan imperfectie uit.

Het systeem denkt ons te helpen met jou door vetten verminderen en keuzen te optimaliseren,

maar het rooft gewoon de ziel uit onze kleine dagelijkse ontsnappingen.

Wow.

Dus we verliezen eigenlijk de controle over onze risotto

en onze kibbeling omdat grote systemen besluiten wat beter voor ons is.

Precies dat.

Maar goed als je denkt dat die krampachtige drang naar optimalisatie

in de supermarkt al voor onrustwekkend is,

laten we dan eens kijken naar wat er gebeurt als dat zelf te doorgeslagen

pragmatisme de landelijke politiek overneemt.

Ja, dat is echt een uitstekende parallel.

Maar de supermarkt wil geen religie van de klanten accepteren,

zien we in deze politieke tekst dat ideologie en logica wijken

voor de blinde paniek om maar resultaat te boeken.

Ja, en voor dat we deze specifieke bron induiken

even een moment van de helderheid voor jou, de luisteraar.

Het verhaal dat we nu gaan ontleden is een briljante,

maar volstrekt satirische reddit-post.

Het grootste politieke in een compleet absurde situatie.

Heel belangrijk om te benadrukken, ja.

Wij nemen hier absoluut geen politieke stelling in,

we zijn volledig neutraal en we kiezen geen enkele kant.

Exact, we kijken puur naar de satirische mechanismen in de tekst.

En wat wil deze rij ons vertellen over paniek in de naad?

Oké, dus stel je voor, het Torentje.

Een grijze woensdagmiddag, premier Rob Jetten zit behoorlijk in de knel.

Ja, zijn minderheidskabinet van D66, VVD en CDA

zit volledig muurvast.

Ze hebben natuurlijk een meerderheid nodig om

überhaupt iets door de kamer te krijgen.

En dan komt vicepremier Dilan Yeşilgöz ineens met de redding.

Een enige, zij het werkbare meerderheid.

Maar de politieke partners die zij dan uit haar hoge hoed tovert,

vormen echt een absoluut droomkabinet.

Het is een meesterlijke uitvergroting van dat politieke overlevingsinstinct.

Absoluut.

Ze presenteert een pact met de groep Markuszower,

de Taliban en dan inclusief de leider Mullah Hibatullah Akhundzada.

De Israëlische geheime dienst Mossad en...

...houd je vast, Cthulhu.

Ja, Cthulhu.

Ja, voor wie het niet kent, het monster Cthulhu.

De eeuwenoude, kosmische oceaangod uit die horrorverhalen van H.P. Lovecraft.

Met een inktviskop en gigantische tentakels.

En hij grijpt een schets die vergaarder zou aan het binnenkomen of zo bizar levendig.

Ja, echt.

De geur van oud zeewier en dode vis die gewoon in de gordijnen trekt.

En aan die tafel zit dan een Mossad-agent met een zonnebril,

de mullah met een tulband.

En dan aan het hoofd van de tafel iets onvoorstelbaar groots en geleiachtigs.

Elke keer als Cthulhu ademhaalt, trillen de ramen...

...en valt er letterlijk stukwerk naar beneden.

En dan is er die persconferentie.

Dat beeld is geweldig.

Cthulhu is zo massief dat hij nauwelijks in de zaal past.

En dan rust een van zijn zware, slijmige tentakels op de schouder van Yesilgöz.

En zij rukt zich dan los.

Ja, ze schreeuwt echt naar dat monster. Jij moet eerst loslaten.

Het is echt een fantastisch komisch beeld.

Maar de onderliggende boodschap is natuurlijk vlijmscherp.

Een journalist in de zaal stelt eigenlijk als enige de rationele vraag.

Ja, die vraagt waarom sluit je een hemelsnaam een bondgenootschap...

... met een kosmisch zeemonster en buitenlandse terreurgroepen...

...en plaats van gewoon het gesprek aan te gaan met progresief Nederland.

En dat is toch precies de vraag die je zelf ook stelt tijdens het lezen.

Waarom in godsnaam zo'n bizarre pact?

Waarom niet gewoon water bij de wijn doen met partijen die op zijn minst in dezelfde dimensie leven?

Ja, wat is de gedachte daar achter?

Nou, de satire legt hier eigenlijk de vinger op de ultieme uitgolving van de politiek.

Het fetisjeren van stabiliteit.

Het antwoord van Yeşilgöz in het verhaal zegt alles.

Ze zegt, zij willen alleen hun eigen plannen uitvoeren.

Wij kiezen voor resultaten.

Resultaten? Tegen welke kosten dan?

Dat is dus doorgeslagen pragmatisme, de inhoud, de ethiek...

...en zelfs de wetten van de fysica doen er blijkbaar niet meer toe...

...zolang het systeem maar een meerderheid heeft.

Het vormt echt een keiharde spiegel voor jou als luisteraar.

In hoeverre zijn we in deze maatschappij bereid om elk principe overboord te gooien...

...puur om die illusie van controle te behouden?

Ja, en het absurder is, het werkt ook nog, maar tegen een vreselijke prijs.

Jetten loopt aan het eind van het verhaal naar huis door de regen.

Hij is helemaal niet opgelucht.

Hij beseft dat het land definitief is veranderd in een soort monsterlijke machine...

...en hij heeft zelf de knop ingedrukt.

En dat verbindt in dus perfect met dat verhaal uit de supermarkt.

Meneer De Vries gaf zich over aan de AI om zijn boodschappen te optimaliseren...

...Jetten gaf zich over aan Cthulhu om zijn kabinet te optimaliseren.

Beide systemen denderen gewoon genadeloos door.

Exact.

Nou, in Den Haag en bij de Jumbo zagen we dus hoe het systeem zichzelf...

...ten koste van de menselijkheid in stand wil houden.

Maar wat gebeurt er nou als je weigert mee te spelen?

Als je gewoon uitstapt.

Precies als je zegt, ik accepteer deze optimalisatie niet.

Ik gooi het hele bord om.

Dat brengt ons bij een totaal andere bron.

Het verhaal van Rens en Nicky, een jong koppel uit Utrecht.

Ja, die zitten rustig in het Wilhelminapark koffie te drinken.

Wijzen op een wereldkaart en besluiten ter plekke om naar Nieuw-Zeeland te reizen.

Maar niet met het vliegtuig.

Nee, met de fiets.

Een brute tocht van ruim 35.000 kilometer.

Ze zegt hun banen op, verkopen hun huis en beginnen aan een reis die letterlijk jaren gaat duren.

Ze moeten noodgedwongen via YouTube-tutorials leren hoe ze een tent van zeildoek opzetten.

En een bandplakken, maar hier ga ik dus echt even af.

In het verhaal staat namelijk een cruciaal detail.

Een vriend vraagt hun vol verbazing of ze überhaupt wel van fietsen houden.

Ze kijken elkaar aan en zeggen heel hard.

Nee.

Klopt, ze haten fietsen.

Nee, laten we hier dan even een theorie op loslaten.

Is dit niet gewoon de ultieme, narcistische, socialmedia-generatieactie?

Je haat fietsen, maar je gaat wel 35.000 kilometer afzien, puur voor het verhaal.

Waarom onderwerp je jezelf vrijwillig aan zoveel ellende als het niet voor de Instagram-likes is?

Ik snap die gedachte heel goed, maar ik lees het verhaal hier, vind hem het heel anders.

Dit gaat helemaal niet over ijdelheid.

Het gaat over het sociologische concept van wrijving, of beter gezegd,

het gebrek daaraan in onze moderne wereld.

Wrijving?

Ja, denk even terug aan die jumbo-AI.

We leven in een maatschappij die ontworpen is om elke vorm van

fysieke en mentale vrijving te elimineren.

Alles is één klik verwijderd.

Rens en Nikki voelden die leegte.

De keuze voor deze absurde fietstocht om bewust weerstand, pijn en kwetsbaarheid

in hun leven te herintroduceren.

Oké.

In de psychologie noemen ze dit type 2-fun.

Mag je even een type 2-fun, dit is het?

Nou, type 1-fun is onmiddellijk leuk.

Denk aan een ritje in een achtbaan, een stuk taart eten of een grappige film kijken.

Type 2-fun daarentegen is verschrikkelijk op het moment zelf.

Is koud, pijnlijk, uitputend?

Klinkt niet echt als fun.

Nee, maar het levert achteraf een deep, blijvend gevoel van voldoening en betekenis op.

Ah, op die manier.

Oké, als ze naar hun reis kijken, was het inderdaad één grote aaneenschakeling van type 2-fun.

Dat is echt puur afzien.

Ze fietsen door Europa met doorweekte kleding, gekweld door zadelpijn.

Ja, en in Turkije werden ze op een verlaten weg gegrepen door een loodzware storm.

Ze moesten urenlang schuilen in een krakkemikkig theehuisje, helemaal verkleumt tot op het bot.

Ja, bizarre.

Maar precies in die wrijving ontstaat natuurlijk iets wat in de supermarkt onmogelijk is geworden.

Namelijk echte afhankelijkheid van andere mensen.

Ze konden hun probleem niet even wegpinnen met een smartphone.

Nee, in Iran fietsen ze in het pikkedonker totaal verdwaald.

En toen plukten een lokale familie ze gewoon van de straat.

Ze werden liefdevol binnen gehaald en kregen een gigantische maaltijd van rijst en vlees.

En in India lagen ze drie dagen lang hallucinerend van de koorts en buikpijn in een klein groepskamertje met bloedheet weer.

Volkomen overgeleverd aan de grillen van hun eigen lichaam.

Het is eigenlijk de absolute anti-AI-ervaring.

Het is rauw.

En dan, na bijna twee jaar, elke dag trappen, bereiken ze eindelijk de kustlijn in Nieuw-Zeeland.

De beschrijving in de bron is echt prachtig.

De zon zakt in de zee, de lucht kleurt felgroen en oranje.

Ze stappen van de fietsen, de wind slaat door hun haren en Nikki breekt gewoon.

Ze staan daar te huilen van pure uitputting en geluk.

Ze hebben het geflikt.

En als ze later terug zijn in Utrecht, concludeert Rens iets heel sterk.

Hij zegt: we houden nog steeds niet van fietsen, maar ze houden wel van wat die lijdensweg ze heeft gegeven.

Het onweerlegbare bewijs dat ze samen letterlijk de hele wereld en al haar stormen aankunnen.

Exact.

Ze moesten 35.000 kilometer lang de controle compleet uit handen geven, om weer het gevoel te krijgen dat ze echt leefden.

Dat is de ultieme overwinning op een systeem dat alles voor je wil voorkouwen.

Ja, mooi gezegd.

Nu is 35.000 kilometer fietsen in de stromende regen natuurlijk niet voor iedereen weggelegd.

Sterker nog, je hoeft helemaal geen extremen op te zoeken om die betekenis en die wrijving te vinden.

Gelukkig niet, nee.

Soms is ontsnappen aan de waanzin van de moderniteit veel simpeler.

Je kunt gewoon een anker uitgooien in de geschiedenis.

En daarmee belanden we bij onze laatste Reddit-verhalen die eigenlijk draaien om de weigering om te veranderen.

We zagen net natuurlijk de enorme, weidse wereld van Rens en Nikki,

maar nu zoomen we even in op de microcosmos van Nederland.

Op de kleine zijmissies van het leven, zoals de autoloze zondag.

Ja, die term viel me direct op.

De auteur wandelt op een kille grijze woensdag door Amsterdam.

Je kent het wel: die natte kasselen, kabbelend grachtenwater.

Je hoort een trambel, erg sfeervol.

Heel sfeervol.

En dan stuit hij ineens op een vreemd drijvend fenomeen, de poezenboot.

Al een halve eeuw lang functioneert deze oude woonboot midden in dat jachtige centrum als opvang voor zwerfkatten.

Het is alsof je in een videospel even van het hoofdpad afwijkt en ineens een geheim level ontdekt.

Ja, dat is echt een briljante metafoor.

Dat moderne Amsterdam om hen heen is volledig geoptimaliseerd met flitsbezorgers en dure hippe koffietentjes.

Maar die boot dobbert daar nog exact zoals in 1974.

Ja.

Hij drukt op een fysieke, ouderwetse bel, dat is geen app, geen QR-code.

Een vrouw met een schort doet open en de geur van kattenvoer en schone zeep slaat hem tegemoet.

En dan ontmoet hij Bram.

De kat, neem ik aan.

Ja, Bram is een grote rode kater die daar al drie jaar woont en direct heel luid spinnend kopjes tegen zijn benen begint te geven.

Hij brengt daar simpelweg een half uurtje te midden van 40 katten op een schommelende boot door.

Het staat in zo'n schril contrast met die meneer De Vries bij de Jumbo.

Dit is wel echt.

Dit is gewoon een stukje levende geschiedenis.

Ja, precies dat.

En dat begrip levende geschiedenis zien we ook spectaculair terug in het verhaal over Deventer.

Mark bezoekt daar met zijn tante de Proosdij.

Dat is het oudste stenenhuis van Nederland gebouwd in 1130.

We hebben het hier over de twaalfde eeuw.

Ja, dikke zware muren die zo massief zijn dat ze in de winter de kou gewoon vanzelf buiten houden.

En wat zo essentieel is aan dit verhaal, die Proosdij is geen of ander doods museum

waar je een kaartje voor moet kopen en nergens aan mag zitten.

Nee, het is letterlijk een woonhuis.

Een habitat.

Er wonen mensen op de bovenverdieping en beneden bevindt zich een bibliotheek.

Mark beschrijft in de bron heel mooi hoe hij daar binnenstapt en overweldigd wordt door de geur.

Een mix van oude boeken, houtrook en natte herfstbladeren.

En precies dat zintuiglijke detail activeert onmiddellijk zijn eigen geschiedenis.

Die specifieke geur werpt hem in één klap terug naar de studeerkamer van zijn Opa.

Dat is de kracht van geur.

Dat is wat gebouwen en plekken doen.

Ze fungeren als emotionele tijdmachines.

We slaan onze geschiedenis helemaal niet op in data centers.

We slaan het op in oude stenen, in geuren, in een spinnende kat op een boot.

We leven eigenlijk in ons verleden om de toekomst aan te kunnen.

Prachtig verwoord.

En die herinneringen aan zijn Opa vormen dan de perfecte brug naar ons allerlaatste en misschien wel meest intense verhaal.

Het gaat over Opa Willem, een man van tweeëntachtig.

Willem zit op een zondagmiddag heel stil en zomaar uit de raam te staren.

In zijn zestien jaar klonk zo'n daarn zie dit en breekt door die stilte heen.

En dan pakt Willem een foto, toch?

Ja, hij pakte een vergeelde foto uit zijn tijd als jongensoldaat in Nederland's indien.

Naast hem op de foto staat Hendrik.

Dat was een bloedbroeder in een tijd vol oorlog en angst.

Ze hebben elkaar er doorheen gesleept.

Maar jaren na thuiskomst kregen ze ruzie om iets onbenulligs, iets triviaals.

De onbuigzaamheid en trots van twee jonge mannen, en ze spraken elkaar daarna nooit, maar dan ook nooit meer.

Totdat Willem, 60 jaar later in de krant, de rouwadvertentie van Hendrik ziet staan.

Wat een klap moet dat zijn.

Dat is de ultieme vorm van ongewilde wrijving.

Spijt.

Algoritmes kunnen je leven wel proberen efficiënt los te maken, maar ze kunnen een 60 jaar oude vetes echt niet verzoenen.

Willem wordt compleet overspoeld door het besef dat zijn trots hem zijn beste vriend heeft gekost.

Hij is dan ook doodsbang om naar die begrafenis te gaan. Hij voelt zich een hypocriet.

Maar dan zegt die piepjonge kleinzoon iets heel moois.

Hij zegt Opa, ik ga met u mee. U hoeft het niet alleen te doen.

Kippenvel.

Ja, echt. Dus daar staan ze.

Een oude man, bevend op zijn benen, leunend op zijn kleine zoon.

Onder een loodgrijze lucht bij een klein kerkje.

Willem verzamelt al zijn moed, stapt op de dochter van Hendrik af en stottert dan eindelijk na een halve eeuw zijn excuses.

En wat er dan gebeurt laat perfect zien waarom menselijke verbinding elke vorm van technologische perfectie overstijgt.

Die dochter is helemaal niet boos of bitter.

Nee, vooral is het genoeg niet.

Ze vertelt Willem dat zijn vader hem eigenlijk altijd als zijn beste vriend is blijven zien.

Dat de ruzie ook zijn grote levensverdriet was.

En dan haalt ze een verfrommeld envelopje uit haar tas en geeft het aan Willem.

En daarin zit een klein handgeschreven briefje van Hendrik.

En er staat alleen maar op, ik heb je nooit kwalijk genomen. Vergeef me.

Maar.

Ja, de enorme vrede die dat kleine briefje brengt. Willem gaat naar huis, houdt opgehouden adem.

En zet het briefje naast de oude foto op de schoorsteenmantel.

Hij leert daar dat zelfs als de tijd echt bijna op is.

Er altijd nog ruimte is voor vergeving.

Dat soort emotie, dat is toch het stevigste anker in de tijd dat we überhaupt hebben.

Zeker, want vergeving is rommelig,

dus onvoorspelbaar en totaal inefficiënt.

Geen enkele AI had Willem kunnen vertellen dat hij op die specifieke zondagmiddag naar die begrafenis moest gaan.

Hij moest die pijn zelf voelen, door het leven eigenlijk.

En dat is exact wat ons tot mens maakt.

Laten we de rode draad van al deze bizarre en ontroerende verhalen in elkaar trekken.

En we begonnen deze sessie met de vraag hoe we onszelf staande houden in een wereld die onophoudelijk vooruit dendert.

Ja, van de AI tot de monsters.

We lazen over de verstikende efficiëntie van supermarkten die proberen onze maaltijden voor te schrijven.

En over een politiek systeem dat in zijn krampachtige zucht naar resultaten bereid is om zelfs coalities te sluiten met zeemonsters.

Maar als we de balans opmaken van ons bronmateriaal vandaag, dan zie je overal die hardnekkige weigering om simpelweg een radertje in de machine te zijn.

Mensen verzetten zich.

Ja, we klampen ons vast aan ons mens zijn.

Of dat nu uitbarst in tranen van fysieke uitputting op een koud strand in Nieuw-Zeeland, het koesteren van een zwerfkat op een schommelende woonboot,

de woede over een weggezaneerde bakvette kibbeling, of simpelweg de inzet die het vergt om na 60 jaar stil te zorgen tegen een dode vriend.

Dat brengt mij eigenlijk bij een belangrijke, misschien wat prikkelende eindgedachte voor jou als luisteraar om over na te denken.

We bewegen razend snel richting een toekomst die geobsedeerd is door perfectie, toch?

Helaas wil je.

Maar stel je nou voor, dat algoritmes over 20 jaar niet alleen de inhoud van ons winkelmandje veilig optimaliseren,

maar ook onze politieke besluiten, voorkeuren pijnloos maken en onze relaties via data compleet gladstrijken.

En onze wandelroutes zo inplannen dat we nooit meer nat regenen.

Ik vind het ergens wel lekker, maar ook heel saai.

Als we ooit aankomen in die voorkomende rimpelloze wrijvingsloze utopie, denk je dan niet dat we stiekem puur uit zelfbehoud,

bewust ruzies gaan uitlokken met onze geliefden, of dat we volstrekt zinloze, slopende fietstochten door de ijskoude regen gaan plannen,

alleen maar om die chaotische zijmissies van het leven nog te kunnen blijven voelen.

Misschien wel, ja.

Misschien is de toekomst helemaal niet iets wat we lijdzaam over ons heen moeten laten komen,

maar gewoon een systeem waar we actief af en toe een flinke spaak in het wiel moeten steken.

Al was het maar door vanmiddag expres de meest ongezonde, vetste bakkibbeling te bestellen die je kunt vinden.

Ik denk daar maar zo over na.

Bedankt dat je erbij was.