B1 Dutch - SS240 - ☁️ woont ontdekt Quest - Learn Dutch

Het was een zonnige herfstag in het schilderachtige stadje Syriks Z.

Milan zat op een terrasje aan de haven, nippend aan zijn dampen de koffie, terwijl hij genoot van de levendige bedrijfigheid om zich heen.

De ziltegeur van de Z vermengde zich met de aromas van versgebakken brood uit de nabijge lege bakkerij.

Ondanks de warme zon op zijn gezicht voelde Milan een lichte onrust in zijn maag.

Iets, dat hij niet helemaal complaten, plotseling werd zijn aandacht getrokken door een groepje mensen dat zich rond een krant druk maakten.

Nieuwsgierig stond Milan op en liep naar hen toe.

Een ouderen man met een grijze baart las met ernstige stem voor.

Zeker 31 doden bij gevangenisrellen in Ecuador, zij hij.

Terwijl zijn ogen over de tekst geleden.

Milan voelde een koude rilling over zijn rug gaan.

Hij had net een brief ontvangen van zijn neef Diego die in Ecuador woonde.

Hoe wel Diego niets met gevangenissen te maken had, maak de Milan zich zorgen over de situatie in het land waar zijn familie woonde.

Wat een toestand, Montpel de Milan, terwijl hij luisterde naar de mensen die hun afschuw uitspraken.

Een vrouw, naast hem met een velrode schaal, knikten, instemmend.

Ja, dat is verschrikkelijk.

Je zou denken dat zo iets niet meer zou gebeuren, zij ze, met een bezorgde blik.

Milan's gedachte dwaalde af naar de tijd dat hij en Diego samen door de straten van Kitos werven, op zoek naar avontuur.

Ze hadden altijd veel plezier gehad, ondanks de uitdagingen van het leven in een land met veel sociale onrust.

Die herinneringen brachten een glimlach op zijn gezicht, maar de realiteit van het nieuws halde hem weer snel in.

Ik hoop dat Diego veilig is, dacht Milan hard op, zonder zich te realiseren, dat hij het had uitgesproken.

De vrouw met de rode schaal ligt de haar hand even op zijn arm.

Heb je familie daar? Dat moet moeilijk zijn, zij ze vriendelijk, Milan knikten.

Ja, mijn neef woont daar.

Ik hoop dat hij niks heeft gemerkt van wat er gebeurt, antwoorden hij, zijn stem nu zachter.

Die avond, terug in zijn gezellige appartementje, besloot Milan zijn neef te bellen.

Misschien zou hij hem niet direct kunnen bereiken, maar het zou in ieder geval een geruststelling zijn om zijn stem te horen.

Terwijl hij wachten op verbinding, dacht hij na over de impact die zoeken gebeurten is en hebben op mensen levends, zelfs als ze zich aan de andere kant van de wereld afspelen.

Toen hij eindelijk de bekende stem van die jego aan de lijnkreeg, voelde Milan een gole van opluchting.

Alles is goed hier, wees gerust, zij die ego.

Het is wel onrustig, maar we redden ons wel.

Achteraf gezien was het misschien niet de schlimmste keuze om gelijk het ergste te denken.

Maar Milan realiseerde zich dat zorgen maken om je familie een natuurlijk instinct is.

Terwijl hij de telefoon neerlechten, voelde hij een warme, geruststellende rust over zich heen komen.

Zoals zo vaak, bleek dat een simpel telefoonje al genoeg kon zijn om de dag met een glimlach af te sluiten.

Ja, dank je wel voor het luisteren. Morgen gaan we weer samen vooruit met frisse moed.