Een lange rij in Londen

Haar broer Bram ging vooral mee voor de vakantie.

Hij hield meer van lekker eten dan van oude kunst.

Toch had hij beloofd om met haar mee te gaan.

De rij liep vanaf de deur tot ver voorbij de hoek.

Voor hen stond een vrouw met een rode jas.

Achter hen praatten twee jongens over hun koude handen.

Er reed een bus voorbij met een hard geluid.

Uit een zaak aan de overkant kwam de geur van koffie.

Bram keek eerst naar de zaak en daarna naar Sofie.

Hoe lang moeten we eigenlijk wachten?

Vroeg hij aan haar.

Sofie pakte haar telefoon en zocht naar meer informatie.

Veel bezoekers hadden al uren voor de deur gestaan.

Het museum had daarom de regels voor bezoekers aangepast.

Bij de ingang stonden nu meer mensen om te helpen.

Er waren ook borden met informatie over de wachttijd.

Ik denk dat het nog zeker twee uur duurt.

Bram keek naar zijn appel en nam een kleine hap.

Dan had ik beter een heel ontbijt kunnen meenemen.

Sofie moest lachen en maakte haar jas goed dicht.

Je hebt gisteren drie broodjes voor onderweg gekocht, toch?

Bram wees naar zijn buik.

Die zijn helaas al op.

De vrouw voor hen draaide zich even naar hen om.

Ze heette Els en kwam uit Utrecht, vertelde ze.

Haar dochter kocht koffie terwijl zij hun plaats bewaarde.

Ik heb een warme trui aan, zei Els vrolijk.

Maar mijn voeten vinden dit bezoek nu al te lang.

Sofie bewoog haar tenen en begreep precies wat ze bedoelde.

Even tussen door bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram,

dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Na een halfuur kwam een man van het museum langs.

Hij wees naar een bord bij de volgende hoek.

Binnen was weinig ruimte, dus bezoekers moesten buiten wachten.

Bij de deur controleerde iemand de kaartjes van elke bezoeker.

De man vertelde rustig hoe het verder zou gaan.

Bram vroeg waar hij even naar het toilet kon.

Toen Bram terugkwam, droeg hij twee warme bekers koffie.

Hij had ook een zakje koekjes voor Sofie gekocht.

De bekers voelden prettig tegen hun koude vingers.

Els kreeg een koekje en vertelde over haar dochter.

Zo leek het wachten iets minder lang te duren.

Toch keek Sofie steeds weer naar de grote deur.

Na ruim twee uur mochten ze eindelijk naar binnen.

Sofie hoorde hun schoenen op de harde vloer.

Binnen rook het anders, naar steen en natte jassen.

Ze liepen langs een bord naar de juiste zaal.

Bram stopte zijn lege zakje diep in zijn tas.

Nu wil ik natuurlijk wel alles zien, zei hij.

Achter glas lag het lange werk met alle figuren.

Sofie zag rode draden naast groene en gele draden.

Sommige kleuren waren minder sterk dan op de foto's.

Toch kon ze de kleine mensen goed bekijken.

Er stonden ook dieren, boten en huizen op.

Ze boog iets naar voren zonder het glas aan te raken.

Bram wees naar een figuur met een vreemde houding.

Die lijkt op mij na twee uur buiten staan.

Sofie lachte zacht en las de uitleg ernaast.

De figuren vertelden samen een verhaal over vroeger.

Ze probeerde zich de makers aan een tafel voor te stellen.

Hoeveel avonden hadden zij met hun naald zitten werken?

Later zaten ze samen bij het raam van een café.

Buiten begon het te regenen, maar hun thee was warm.

Ik heb vandaag toch meer gezien dan ik verwachtte, zei Bram.

Sofie legde een kaart van het museum naast haar kopje.

Thuis zou ze een klein dier met draad maken.

Dit was een verhaal van Dutch Fluency.

Tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op DutchFluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.