Verdieping: 7 t/m 9 oktober

Zo'n echte mega deal.

Precies, twee machtige vastgoedmagnaten staan op het punt

om een heel imperium aan vakantieparken uit te ruiden.

De spanning is dan echt te snijden.

Zeker. En dan valt de hele deal in een stil.

En niet vanwege een of andere crisis?

Nee, natuurlijk niet.

Niet vanwege een hapering in de contracten of een plotselingendaling

van de beurskoers, maar gewoon omdat er een kat besluit om precies

op dat moment op een stoel in de zon te gaan leggenslapen.

Bizar eigenlijk?

Ja, echt bizar.

Welkom bij deze nieuwe diepgaande analyse.

Vandaag gaan we samen met jou de komplexen wereld

om ons heen bekijken door een extreem zware pixel de lens.

Een hele interessante benadering.

Ja, want we duiken voor deze sessie in twee nieuwsverhalen

die je echt als bron dienen voor wat we gaan bespreken.

Ze gaan over harde volwassen thema's.

Die miljoen overname dus?

Ja, die vastgoeddeel, maar ook een geopolitiek beladestraadprotest.

Maar het bijzondere is te zijn geschreven in A1-Nederlands.

Dus echt het allerzimpleste taal-niveau?

Precies, ultra kort te zinnen, nul jaar gewoon gewoon geen bijzinnen.

Onze missie vandaag is eigenlijk de vraag wat gebeurt er met onze wereneeming

van de werkelijkheid als we alle ingewikkelde woorden wegstnijden.

Wat blijft er dan over?

Ja, je dwind je zelf op dat moment om naar de absoluut

onversierde kern van een gebeurtenis te kijken.

En de vraag is dan of we daar door informatie verliezen

of dat we juist al die tijd blind zijn geweest door onze eigen complexe taal.

En nu pas de werkelijkheid ziet zoals die echt is.

Om even in die pixel lens analogie te blijven,

als je naar een oude 8-bit video game kijkt,

verlies je natuurlijk de haarschappere resoluutie.

Je ziet inderdaad geen dateaus meer.

Klopt, je ziet eigenlijk alleen nog primaire kleuren en basisformen.

Een groen vierkantje is dan een boom, een blauwvlak is water.

Maar het grappige is dat je wel begrijpt wat het is.

Ja, als je een stapje achteruit doet, zie je nog steeds het hele schilderij.

Misschien zie je de wereld van het schilderij zelfs wel beter,

zonder al die afleidende visuele ruis.

En dat is dus onze missie voor deze verkening.

We gaan ontleden welke zware, voor wasse thema's,

er eigenlijk schuilgaan onder die kinderlijk eenvoudige zinnen.

Laten we daar maar direct de eerste bron erbij pakken.

Het tafereel begint op een zonnige dag in een park met groen gras.

Klinkt heel idyllisch.

Ja, echt heel idyllisch.

We volgen twee wandelaars, Anna en Joep.

Het heeft bijna het ritme van een rustig printboek, zeg maar.

Totdat de zakenwereld zich ermee bemoeit.

Precies, die veilige bubbel wordt direct doorgeprikkt.

Wanneer een bekend figuur uit de echte zakenwereld het park instapt.

Peter Gillis.

Ah, Peter Gillis.

Ja, en de tekst stelt echt heel feitelijk dat hij de eigenaar is van drie vakantieparken.

Vervolgens verschijnt er een tweede man, hij heet Ahmed.

En daar horen we verder heel weinig over toch.

Inderdaad, er is geen uitgebreid de introductie over zijn investeringsvond of zijn heel zakelijke achtergrond.

De tekst beschrijft hem gewoon simpelweg als een man met veel geld.

Gewoon een man met veel geld, fantastisch.

En dan vindt hij overname plaats.

In onze normale nieuwsconsumptie zou dit een van de uitgebreid artikel zijn in het financiële dagblad.

Vol bedoelde termen.

Ja, echt vol met termen als due diligence, synergievoordelen en aandelen overdracht.

Maar hier is de beschrijving gereduceerd tot twee zinnen.

Namelijk.

Ahmed geeft Peter veel geld, Peter geeft hem drie parken.

Deel gesloten.

Het is bijna komisch hoe simpel dat klinkt.

Ja, en terwijl dit gebeurt zien we dus dat briljante micro-detailen.

Er is een kat in het park, genaamd Kees.

De beroemde Kees.

Kees de kat.

Kees de kat springt op de enige beschikbare stoel aan de tafel en valt gewoon in slaap.

We hebben het hier over een eigenaar van drie parken, een absoluutemagnat.

Maar hij moet blijven staan.

Waarom?

Omdat Kees zijn ogen dicht doet.

Joep, die toeschouwer in het verhaal, vat het heel droog samen.

En zegt de kat heeft een stoel.

Peter heeft water.

Zo'n prachtig contrast.

En zelfs als Ahmed en Peter even later over het terrein lopen om de boel te inspecteren,

zie je die dynamiek terug.

De wandelaars vragen of de huisjes nu van Ahmed zijn.

En dat bevestigt hij daar.

Ja, Ahmed zegt dat hij nu de eigenaar is.

Maar als ze vragen of de kat dan ook van hem is, gaat hij lachen.

Nee, de kat is van Anna.

Zelfs de man met het grote geld heeft daar niet zoveel te zeggen.

Precies.

Zelfs hij claimt geen eigendom over Kees.

Wat we dus op een heel fundamenteel niveau zien is,

hoe taal machtverhoudingen en onze hele conceptie van bezit kan construeren.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou ja, rijkdom en status, die worden hier gepresenteerd door Peter en Ahmed.

Maar die worden door zo iets simpels volledig geneutraliseerd door de natuur.

En slaapende kat trekt zich natuurlijk helemaal niet aan van abstracte menselijke concepten,

zoals eigendomsrechten of dikke bankrekeningen.

Nee, die wil gewoon slaap op die stoel.

Ja, exact.

We doen vaak net alsof de zakenwereld een soort magische, ondoorgrondelijke wetenschap is.

Maar dat altijd zakelijke jargon dekt gewoon een hele banale realiteit af.

Ja, dat is een goeie vraag.

Ik moest erbij denken aan Monopoly, of aan zo'n pop-up met de algemeen voorwaarde op een website.

Niemand, waar dan ook echt niemand leest, die 30 pagina's gigantische tekst.

Nee, klopt, hier klikt gewoon een paar keer.

Ja, we klikken allemaal op accepteren.

Terwijl in de kern staat er gewoon zo iets van, jij wilt deze app gebruiken,

wij pakken al je persoonlijke data.

Jargon functioneert eigenlijk precies als die pop-up.

Het werpt een enorme muur op tussen de simpele actie en de werkelijkheid.

Zeker weet.

In wezen is een bedrijfsovername niet veel meer dan, ja, je geeft mij geld.

Ik geef jou de sleutels van drie groene huisjes.

Ahmed geeft geld, Peter geeft parken.

Verbergt al dat zakelijke jargon de simpele realiteit niet gewoon voor de gewone mens.

Nou, jargon heeft wel echt een hele duidelijke dubbele functie,

zowel psychologisch als sociologisch gezien.

Aan de ene kant is het inderdaad, zoals je zegt, een vorm van poortwachterij,

taal is simpelweg macht, door zo'n exclusief vocabulaire te creëren,

bouw je eigenlijk een fort rondom jouw beroepsgroep.

Als advocaten, consultants en bankiers alleen maar zouden communiceren

in termen van, Ahmed geeft veel geld, Peter geeft parken,

dan ontneem je ze alle mystiek.

Dan klikt het ineen alsof iedereen het kan.

Precies.

Het ingewikkeld maken van de transactie rechtvaardigde uiteindelijk de enorme factuur

en de autoriteit van het expert.

Mensen betalen nu eenmaal graag voor dingen die ze zelf niet snappen.

Dat is waar, waardevol van een beetje illusie.

Maar de andere kant van die medaille is waarschijnlijk dat die complexe taal niet zomaar

uit het niets is geëvolueerd.

Er zit vast een reden achter.

Zeker, we moeten echt waken voor een al te cynische kijk op jargon.

Het is in de loop der eeuwen natuurlijk ontstaan om risico's af te vangen.

Risico's die in zo'n a1 versie compleet onzichtbaar blijven.

Zoals een bodemvervuiling of zo.

Ja, wat als de grond onder die drie parken in de realiteit zwaar vervuild blijkt te zijn?

Of wat als er nog een verborgen miljoenen schuld openstaat ergens?

Jargon en al die complexe juridische zinsconstructies zijn het gereedschap

om uitzonderingen, nuances en echt doemscenario's juridisch vast te leggen.

En het dekt alles af.

Ja, het sluit de gewone man misschien buiten,

maar het beschermt het systeem wel tegen totale chaos.

Dat is een heel goed punt.

Maar deze ontdekking, deze A1-bron laat genadeloos zien dat de basis van kapitalisme,

zeg maar de officiële kern van het puur verlangen en ruilhandel is.

Ja, die ruilhandel in het park is fascinerend.

Maar we zagen er ook iets anders.

Een heel brute verstoring van onze strakke, menselijke constructies.

Door zo iets simpels als de natuur in de vorm van Kees de kat.

Ja, dat was een mooie brekende realiteit.

En dat brengt ons eigenlijk naadloos bij een heel ander soort verstoring in onze tweede bron.

Net zoals die zakelijke deal ineens opdoemt in dat rustige park,

zo breekt de harde wereldpolitiek straks onverwacht in tijdens hun rustige hobby middag.

Ja, in Amsterdam.

Precies.

Wat gebeurt er wanneer de onvoorspelbaarheid van de mens zelf ineens inbreekt in ons gevoel van veiligheid?

We verplaatsen ons naar Amsterdam, het regent, de lucht is grijs en we ontmoeten Saar en Joost.

Saar staat op het punt om de stad te tekenen, maar ze is haar blauwe pen kwijt.

Een heel herkenbaar probleem.

Heel herkenbaar en de manier waarop dat zoeken in die A1 tekst wordt beschreven,

voelt heel intiem aan.

Ze kijkt onder de tafel, zoekt bij haar schoenen, ze vindt de rode pen niet.

Dat is niet wat ze wil.

Ze voelt in haar jas en kijkt zelfs achter haar kop, zoals de tekst het letterlijk en beeldsprakig stelt.

Achter haar kop, ja.

Pas als Joost binnenkomt, met zijn natte schoenen, gaat hij lachen en wijst haar erop.

Kijk, naast je oor, die blauwe pen, hij zat daar gewoon de hele tijd.

Ze gaan er buiten om een witte kat en een rode auto te tekenen.

Wat de tekst hier erg doet, is heel zorgvuldig een soort veilige bubbel opbouwen.

De focus ligt extreem op primaire kleuren en het microscopische detail.

Een gele fiets, een blauwe jas, een groene pen.

Gewoon hele basale dingen.

Ja, echt een zoektocht naar een alledaags object.

We bevinden ons hier in de cognitieve comfortzone van Saar.

Neurologisch gezien is dit echt een staat van rust.

Het brein hoeft zich alleen maar bezig te houden met routinematige, voorspelbare handelingen.

Ja, geen stress.

En dat vormt natuurlijk een schril en ook wel heel opzettelijk contrast met wat er gebeurt voordat ze straks de deur uitstappen.

Ik moest wel lachen, die herkenbaarheid van die pen achter het oor.

Het is zo'n klein, menselijk detail.

En daardoor wandel je met Saar en Joost mee met de volle verwachting van een heel onschuldig verhaal.

Maar, zodra ze de straat opgaan, stap je echt vanuit een kinderboek rechtstreeks in het keiharde avondnieuws.

En voordat we verder inzoomen, moet ik hier echt even heel expliciet vermelden, en jouw luisteraar.

Dat wij hier aan tafel absoluut geen kant kiezen in dit zwaarge polariseren politieke debat.

Zeker niet.

Nou, we analyseren hier alleen hoe dit hele complexe conflict in deze specifieke A1 brontekst wordt weergegeven.

Niet meer en niet minder.

Helder.

En wat gebeurt ze dan precies in die tekst?

Ze belandt dus plotseling vanuit het niets midden in een demonstratie.

Een drukke straat, mensen staan daar met papieren in hun hand.

En dan komt de uitspraak van een man in de menigte.

Hij zegt, Hamas is goed.

Bam, meteen erin.

Ja.

En de tekst noteert een onmiddellijke Saar-reactie daarop.

Ze vindt dat niet fijn.

Een andere man die erbij staat kijkt boos.

En Saar stopt haar tekenpapier direct terug in haar jas.

Ze wil gewoon weg.

Wat hier voor mij zo enorm fascinerend aan is, los van de inhoud van het debat,

is hoe deze A1 tekst alle politieke geschiedenis en maatschappelijke context echt compleet wegsnijdt.

Ja, dat blijft helemaal niks van over.

Hoe krachtig is dat taalniveau hier?

Verliezen we door deze versimpeling de cruciale nuance die we nodig hebben om de wereld te begrijpen.

Of toont dit juist heel puur ons primaire overlevingsinstinct.

We zien boosheid, we voelen ons onveilig en we lopen gewoon weg.

Kijk, in de normale dagelijks nieuwsverslaggeving over dit soort protesten,

dan krijgen we echt een stortvloed aan context over ons heen.

Worden we overladen met decennia aan conflictgeschiedenis?

Ja, analysers, geschiedenisboeken.

Precies, geopolitieke belangen, opinies van politieke leiders,

uitgebreide analyses van alle leidende deskundigen op TV,

de intellectuele lading is dan enorm zwaar.

Zeker.

Maar deze simpele bron haalt dat allemaal in één klap weg.

Er is geen geopolitiek.

Er is alleen een controversiële uitspraak,

er is de boze blik van een ander en er is de fysieke reactie van Saar.

Ze wil weg.

De bron reduceert hier wereldnieuws,

letterlijk tot de psychologische en fysiologische impact

op een willekeurige voorbijganger.

Wat ergens dus veel echter is?

Ja, dit is ergens veel waarheidsgetrouwer.

Hoe een mens een conflictsituatie op straat,

dat werkelijk ervaart op het moment zelf.

We zijn zo enorm gewend geraakt om de wereld via intellectuele analyses

te begrijpen, dat we dit soort momenten haast benaderen als een TV-debat.

Maar voor Saar is dit natuurlijk helemaal geen politiek debat.

Het is gewoon puur overleven.

Ja, vluchten.

In de kern is dat protest voor haar alleen maar, er wordt geschreeuwd,

er is woede om haar heen, dit is onveilig, ik moet hier zo snel mogelijk weg.

We zien die vluchtrespons hier echt in de meest pure vorm ooit.

Zeker.

En op zo'n moment neemt de amygdala, zeg maar,

het waarschuwingscentrum in ons brein de controle volledig over.

Evolutionair gezien is dat ook overlevingslogica, hè?

Oh ja.

Ja, natuurlijk, als onze voorouders vroeger op safari gingen,

een onverwacht heel hard geluid uit de bosjes hoorden komen,

dan overleefde de gene die direct wegrennen.

Logisch, ja.

De gene die bleven staan om eerst even de geopolitieke of biologische context

van dat geluid uitgebreid te analyseren naar die weer opgegeten.

Die kon het niet na vertellen, nee.

Precies.

Wanneer Saar die boze blik ziet, en de spanning in die menigte voelt,

activeert direct haar sympathische zenuwstelsel.

haar hartslag schiet omhoog, er komt adrenaline en cortisol vrij.

haar brein is op dat moment echt helemaal niet bezig met het verwerken

van VN-resoluties of complexe standpunten uit het Midden-Oosten.

Het registreert uitsluitend één ding: dreiging, onvoorspelbaarheid, gevaar.

Dus als we de discussie voeren of die analyse nu weten te vernauwen,

zou je even goed kunnen stellen dat onze gebruikelijke, dikke laag context

ons juist blind maken voor de rauwe, fysieke realiteit van zo'n spanning.

Exact.

De tekst legt gewoon niet uit wat een protestfundamenteel is voor een onschuldige omstander.

Het is een keiharde, radicale verstoring van de vrede.

En de manier waarop Saar en Joost volwassen omgaan met die heftigere verstoring

is eigenlijk minstens zo interessant.

Ja, de terugkeer naar de veilige bubbel, he?

Ja, in plaats van de confrontatie op te zoeken of zich erin te mengen,

kiezen ze direct voor zelfbehoud.

Ze vluchten naar een kleine, veel rustigere straat helemaal weg van die drukte.

Daar passeert een vrouw met een fiets, ze zegt heel simpel weg, hallo.

Even dat menselijke contact.

Precies en Saar groet terug.

Dat is een heel minuscuul momentje van normale, menselijke interactie,

maar het helpt wel direct om het opgevoerde zenuwstelsel weer een beetje tot rust te brengen.

En dan, heel belangrijk, dan begint het tekenen weer.

Saar wil een huis met een rode deur tekenen.

Maar omdat Saar andere pennen helemaal niet bij zich heeft,

moet ze het doen met die blauwe pen die nog achter haar oor zat.

Ze tekent dus een blauwe deur.

Joost reageert weer met zo'n droge observatie en zegt simpel weg, een blauwe deur.

Ja, accepteert het gewoon.

Ja.

En vervolgens begint Joost echt de meest absurde ding op papier te zetten.

Met een groene pen tekent hij een auto met 3 ramen, een microscopisch klein fietsje,

en een kleine man met gigantisch grote schoenen.

En dan, de wolken breken, de zon schijnt op haar gezicht en Saar voelt zich eindelijk weer goed.

Kijk, dit is dus een prachtig voorbeeld van hoe wij psychologisch proberen de controle over ons leven terug te pakken.

Wanneer de macro-wereld, dus de demonstratie, de dreiging, die grote onvoorspelbare massa, wanneer dat

te zwaar en intimiderend wordt, voelen we ons simpelweg machteloos.

We voelen ons klein.

Ja.

En om die onmacht te compenseren, trekken we ons instinctief terug in de micro-wereld.

Een plek waar we weer de volle 100% zeggenschap over hebben.

Voor Joost is dat op dat moment dat lege vel papier.

De echte wereld was even eng en totaal chaotisch.

Dus schept hij gewoon zijn eigen absurdistische realiteit waarin hij bepaald wat de regels zijn.

Hij is de baas over zijn papier.

Ja.

Een auto heeft daarin ineens 3 ramen.

Een klein mannetje draagt gigantische schoenen.

Het is eigenlijk een vorm van spelen, maar dan als afweermechanisme.

Een psychologisch schil tegen een te harde werkelijkheid.

Ze herstellen hun eigen autonomie door het kleine en onzinnige te vieren.

En het is precies dat wat ze in staat stelt om het gewicht van het grote weer heel even te verdragen.

Dat is echt een heel troostrijk mechanisme om over na te denken.

Maar ik bleef tijdens het lezen toch vasthangen bij dat ene detail van die rode deur.

Ja.

Saar observeert een rode deur in de echte wereld.

Ze weet ook echt dat die deur rot is.

Maar ze bezit simpelweg de gereedschappen niet om die werkelijkheid één op één over te brengen.

Ze heeft alleen die ene blauwe pen.

Voor mij is dat eigenlijk de ultieme metafoor voor wat deze hele sessie,

eigenlijk ons hele taalgebruik, in de kern belicht.

Omdat het de grens of de beperking van onze expressie zo mooi illustreert.

Het is precies: wij leven in een ongelooflijk complexe, gelaagde, ontzettend luidruchtige wereld.

De wereld is vol met economische belangen, lange historische conflicten en gigantische sociale spanningen.

Maar de schrijver van dit A1-nieuwsbericht wordt wel gedwongen om die enorme complexe wereld

Je schetst met zeer beperkte blauwe middelen.

Het is nooit een perfecte weergave.

Nee, het past nooit helemaal perfect.

Je mist de schaduwen, de diepte, de exacte kleur van de gebeurtenis.

Maar ergens als je er naar kijkt, herken je nog steeds genoeg dat het een deur is.

Dat is heel mooi gezegd.

Wat je hier eigenlijk raakt is een heel fundamenteel taalkundig principe.

Oh, in de linguïstiek?

Ja, binnen de linguïstiek heb je bepaalde theorieën, zoals de bekende Sapir-Whorfhypothese,

die stelt even heel kort door de bocht dat de taal die we spreken bepaalt of en in welke mate we beperkt zijn.

Hoe we de wereld om ons heen überhaupt kunnen begrijpen.

Taal is per definitie altijd een abstractie van de realiteit.

Je kunt de werkelijkheid nooit helemaal vangen.

Nee, of je nu een uitputtend 600 pagina's tellend rapport schrijft over de geopolitieke situatie

in het Midden-Oosten of dit kleine A1-stukje tekst over Saar,

je gebruikt nog steeds slechts inkt op papier of pixels op een scherm.

Je probeert iets te vangen wat in essentie gewoon onuitsprekelijk complex is.

Dus we hebben allemaal alleen maar een blauwe pen.

Precies, iedereen van de hoogleraar op de universiteit tot de kleuter in de zandbak gebruikt een blauwe pen.

De vraag is alleen hoeveel tinten blauw we onszelf toestaan in dat proces.

Door de tekst nu zo extreem te forceren naar A1-niveau wordt die illusie van een volledige,

veilige overdracht eindelijk doorbroken.

Het stript alle onnodige ruis weg.

Ja, en dat levert een verrassende helderheid op.

Bij de vastgoeddraad gaat het gewoon om de puurste absurditeit van macht.

En bij het protest komt het heel zuiver op de primaire angst van het individu.

En daarmee komen we eigenlijk bij de kern van waarom we deze bronnen vandaag

zo uitgebreid onder de loop nemen.

Waarom doet het er nou eigenlijk toe voor jou als luisteraar?

Wat kun je er mee in het dagelijks leven?

Nou, je leeft natuurlijk in een informatietijdperk waarin je non-stop

de hele dag door gebombardeerd wordt met nieuws.

Je hoort overal experts debatteren, politici strooien met het nieuwste beleid,

termen in talkshows, en je swipet eindeloos langs opinies en analyses.

Elke geopolitieke ontwikkeling, elke economische verschuiving

wordt ons gepresenteerd als een soort schaakspel op tien borden tegelijk

en laten we eerlijk zijn, dat is gewoon vermoeiend.

Het is bijna niet meer bij te houden voor een normaal mens.

Nee, het is echt uitputend.

Wat deze versimpelde A1-verhalen voor mij aantonen,

is dat je enorm veel mentale helderheid kunt winnen door jezelf

af en toe te trainen om de waas door al dat jargon

en die intellectualisering heen te kijken.

Gewoon even de basis opzoeken.

Terug naar de absolute bodem, ja.

Wie geeft wie nou geld? En wie wordt er bang op straat?

Uiteindelijk, als je alle diplomatieke en zakelijke vernislaagjes er flink afkrapt,

dan wordt onze maatschappij en ons wereldnieuws gedreven door echt hele

basale menselijke behoeftes, handeldrijven, veiligheid zoeken

en gewoon de warmte van de zon op je gezicht willen voelen.

Prachtig samengevat.

En om je met die gedachte de rest van je dag in te sturen,

wil ik je nog een, misschien wat provocerend,

gedachte experiment mee geven voor jezelf.

Je bent met mij.

Stel je nou eens voor dat we een radicale verandering doorvoeren in onze samenleving.

Vanaf morgen is er een wet die politici, CEO's, woordvoerders

en beleidsmakers kai hard dwingt om hun grote ingrijpende beslissingen

en crisissituaties alleen nog maar uit te leggen in dit soort simpele A1-zinnen.

Oh wow, dat zou een gaaf idee zijn.

Geen dikke rapporten meer vol onbegrijpelijke beleidsstaal.

Geen holle bedrijfsjargon.

Alleen nog maar heldere uitspraken in de trant van wij hebben een fout gemaakt.

Of wij willen jullie land hebben.

Wat zou er dan gebeuren?

Dat is wel echt een piekere nade om over na te denken.

Ja toch.

Zou de wereld dan direct een stuk transparanter en veel eerlijker worden,

omdat zo'n proweg niemand zich meer veilig kan verstoppen achter een dikke muur van duurwoorden?

Of stort de hele boel dan direct in elkaar?

Omdat we die dikke lagen jargon, onregels en context

zo'n proweg kai hard nodig hebben om te voorkomen dat we als apen met stokken op elkaar gaan inslaan.

Daar is veel voor te zeggen, voor beide kanten.

Zeker weten.

Probeer die denkbeeldige blauwe pen vanavond maar eens te gebruiken als je het nieuws kijkt of een opinieartikel leest,

vertaal altijd nieuws in je hoofd in zo'n korte zinnen en primaire kleuren.

Het verandert gegrondeerd een manier waarop je naar de wereld kijkt.

Dat is een hele mooie oefening.

Absoluut.

Voor nu ontzettend bedankt dat je weer aanhaakte bij deze diepgaande analyse.

We waarderen de tijd die je hebt genomen om samen met ons de diepte in te gaan.

Blijf je verwonderen, blijf altijd de juiste vragen stellen en heel graag tot de volgende keer.