De WMO-aanvraag en de Vergeten Kaasschaaf

Pap, ik maak me echt zorgen.

Je lag twee uur op die koude vloer voordat je de telefoon kon pakken.

Ach, stel je niet aan.

Ik was even duizelig, dat is alles.

Ik ben heus niet hulpbehoevend.

Twee uur, pap, dat is niet niks.

Wat als er iets ergers was gebeurd?

Dan had ik de buurvrouw geroepen.

Truus woont naast me, die hoort alles door de muur.

Truus is zelf 82 en loopt met een rollator.

Zij kan jou echt niet overeind tillen.

Ik vraag niemand om me overeind te tillen.

Ik ben geen invalide.

Niemand zegt dat je invalide bent, maar je hebt recht op hulp.

Daar is de WMO voor.

De WMO?

Dat is toch voor oude mensen die niks meer kunnen?

Ik kan prima voor mezelf zorgen.

Pap, de WMO is er juist voor mensen die zelfstandig willen blijven wonen.

Dat wil jij toch ook?

Natuurlijk wil ik dat.

Ik ga niet naar zo'n tehuis.

Daar wordt je alleen maar sneller oud.

Precies.

Daarom ga ik een aanvraag doen bij de gemeente.

Dan komt er iemand langs om te kijken wat je nodig hebt.

Een wildvreemde in mijn huis?

Die gaat zeker zeggen dat ik niet meer mag koken.

Dat zeggen ze echt niet meteen hoor.

Ze kijken naar wat wel kan.

Misschien een traplift of huishoudelijke hulp.

Huishoudelijke hulp?

Ik kan mijn eigen afwas doen. Ik ben niet lui.

Het gaat niet om lui zijn. Het gaat om veilig blijven wonen.

Je hebt vorige maand ook al die kaasschaaf niet kunnen vinden.

Die lag gewoon in de verkeerde la.

Dat heeft niks met ouderdom te maken.

Oké, dus de volgende stap is het keukentafelgesprek.

Dat is een gesprek met een WMO-consulent bij jou thuis.

Een keukentafelgesprek?

Wat is dat nou weer voor ambtenarenpraat?

Het betekent gewoon dat iemand bij je aan tafel komt zitten om te bespreken wat je nodig hebt.

Geen recepten, geen verplichtingen.

En als ik nou zeg dat ik niks nodig heb...

Dan moet je dat vooral zeggen.

Maar pap, wees eerlijk.

Je durft toch zelf niet meer de trap op als het donker is?

Dat heb ik niet gezegd.

Je zei het vorige week nog tegen Karin.

Ze vertelde het me.

Je zei dat je 's nachts je bed niet uit durft omdat je bang bent om te vallen.

Karin moet haar mond houden.

Dat was tussen ons.

Ze maakt zich ook zorgen, pap.

We maken ons allebei zorgen.

Dat is toch niet raar?

Nee, nee, dat is niet raar.

Even tussendoor bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Maar ik wil niet afhankelijk worden.

Ik heb mijn hele leven alles zelf gedaan.

Ik weet het.

En dat respecteer ik.

Maar zelfstandig blijven betekent soms ook hulp accepteren.

Dat is geen zwakte.

Hoe lang duurt zo'n aanvraag eigenlijk?

Een paar weken, meestal.

Eerst het keukentafelgesprek, dan een besluit, en dan wordt de hulp geregeld.

En die hulp, komt die dan elke dag?

Dat hangt er van af wat je nodig hebt.

Misschien twee keer per week.

Voor het zware werk.

Ramen lappen, bed verschonen.

Ik verschoon mijn eigen bed hoor.

Pap, je hebt vorige maand je rug verrekt toen je het beddengoed wilde verwisselen.

Je hebt drie dagen niet rechtop kunnen lopen.

Dat was een pechmomentje.

Je hebt de huisarts gebeld omdat je dacht dat je een hernia had.

Nou en mag ik niet af en toe iets hebben?

Natuurlijk mag dat.

Maar je hoeft het niet alleen te doen.

Daar ben ik toch.

Daar is Karin toch.

Jullie hebben je eigen leven.

Karin heeft die kleine van haar.

Jij werkt full-time.

En toch bellen we elke dag.

Omdat we om je geven.

Laat ons dan ook iets doen.

Ik vind het moeilijk.

Ik ben altijd degene geweest die voor anderen zorgde.

Voor je moeder, voor jou en Karin.

Ik weet het, pap.

En je hebt het fantastisch gedaan.

Maar nu is het even andersom.

Dat is niet erg.

Denk je echt dat ze me kunnen helpen,

zonder dat ik mijn vrijheid verlies?

Ja. De WMO is er juist om je vrijheid te behouden.

Zodat je hier kunt blijven wonen, in je eigen huis, met je eigen spullen.

Met mijn eigen kaasschaaf.

Ja, pap.

Met je eigen kaasschaaf.

Al snap ik nog steeds niet waarom je er drie hebt.

Een mens kan nooit genoeg kaasschaven hebben.

Dat wist je moeder ook.

Oké, zal ik dan morgen de gemeente bellen

voor dat keukentafelgesprek?

*stilte*

Ja. Bel maar.

Maar ik zeg wel zelf wat ik nodig heb.

Dat lijkt mij heel redelijk.

Dank je, pap.

En jij gaat niet zeggen dat ik niet meer mag koken, hè?

Ik ga helemaal niks zeggen.

Ik ga alleen luisteren.

Beloofd.

Goed.

Nou, ga maar naar huis.

Het is al laat.

En doe de groeten aan Karin.

Doe ik.

Slaap lekker, pap.

En bel me als je je niet lekker voelt, ja?

Ja, ja.

't Rusten.

Welterusten, pap.

Welterusten, meisje.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.