🎯 Wonder van Ingrid

Inkrit zit op een houten bankje aan de rand van een bloemenveld, net buiten het rustige stadje Alven.

Ze geniet van een zeldzaam zonnige herfstag met een lichte bris die de bladeren van de boomen laten ritselen.

Met haar warme jas aan en een dampen de beker T in haar handen, denk ze na over de kleine geluksmomenten van het leven.

Plotseling trilt haar telefoon in haar zak. Het is een bericht van haar vriendin Anja.

Heb je het nieuws gezien? Vraagt Anja. haar stem klinkt lichtelijk bezorgd door de telefoon. Er is iets vreselux gebeurt op het vliegveld.

Inkrit fronst haar wenk brouwen en zet haar T voorzichtig naast zich neer.

Wat is er aan de hand? Vraagt ze. Anja vertelt over het vrachtvliegtuig dat van de landingsbaan is gegleden en de Z in is beland.

Twee mensen hebben het niet overleefd. Inkrit voelt een koude rilling over haar rug.

Ze kent het vliegveld goed. Ze is er vaak met haar vader geweest om vliegtuig te spotten.

Het idee dat zo iets erg daar heeft plaats gevonden raakt haar diep.

Terwijl Anja verder praat over de details, wordt Inkrit stil en denkt aan de families van de slachtoffers.

Ze kan zich niet voorstellen hoe zij zich nu moeten voelen.

Wat een toestand vluistert Inkrit zachtjes haar gedachte afgeleid door het nieuws.

Ze besluit naar huis te gaan en meer te lezen over wat er gebeurt is.

Onderweg bellt ze haar vader.

Heb je het al gehoortpap? Vraagt ze zo dra hij op neemt.

haar vader zucht aan de andere kant van de lijn. Ja, het is verschrikkelijk.

Het laat je wel even stil staan bij hoe kwetsbaar het leven kan zijn.

Tuis aangekomen zet Inkrit het nieuws op en kijkt ze samen met haar kat, minuus naar de beelden.

Ze voelt een mengeling van verdriet en dankbaarheid.

Dankbaar dat ze veilig thuis is, maar ook verdrietig om de mensen die dat niet meer zijn.

Ze pakt haar notitieboekje en begint te schrijven.

Het helpt haar om haar gedachten te ordenen.

Later die avond, als de zon langzaam ondergaat en de luchtroze kleurt,

besluit Inkrit iets te doen.

Ze beeld Agna op en stelt voor om samen een kaartje te branden voor de slachtoffers.

Het is een klein gebouw, zegt ze, maar het voelt goed om iets te doen.

Agna is het met haar eens en samen spreken ze af om de volgende dag bloemen te leggen bij het vliegveld.

We moeten in de momenten die we hebben waarderen, zegt Inkrit, terwijl ze de telefoon neerlecht.

En zo besluit Inkrit de dag met een gevoel van verbondenheid vast besloten

om de kleine dingen in het leven te blijven waarderen.

Dank voor het luisteren, morgen ontdekken we samen iets nieuws en moois.

Zorg goed voor jezelf en tot morgen.