De Spijbel-Snipperdag

Het was maandagochtend en de wekker ging om half zeven.

Ik lag nog in bed en dacht aan de dag die voor me lag.

Mijn dochter Sanne, veertien jaar oud, had de laatste tijd helemaal geen zin in school.

Elke ochtend was het weer een gevecht om haar uit bed te krijgen.

'Ik haat school,' zei ze dan.

'Waarom moet ik daar naartoe?' Ik zuchtte en keek naar het plafond.

Toen ik mijn telefoon pakte, zag ik een bericht van de gemeente.

Het ging over een nieuw plan om spijbelen tegen te gaan.

Ze wilden leerlingen belonen met een traktatie of een snipperdag als ze goed naar school gingen.

Een dagje pretpark zat er ook bij.

Ik vond het een vreemd idee, maar misschien werkte het wel.

Ik stond op en liep naar de keuken.

De koffie pruttelde en de geur vulde de ruimte.

Sanne kwam beneden, nog in haar pyjama.

Haar haren zaten in de war en ze keek mopperig.

'Pap, ik wil niet naar school,' zei ze.

'Het is zo saai.' Ik schonk twee koppen koffie in en ging tegenover haar zitten.

'Sanne, ik heb net iets interessants gelezen,' zei ik.

'De gemeente wil een nieuw plan proberen.

Als je goed naar school gaat, kun je een dagje vrij krijgen.

Of zelfs naar een pretpark.' Sanne keek op.

Haar ogen werden iets groter.

'Echt?

Een pretpark?' 'Ja, maar je moet wel naar school blijven gaan,' zei ik.

'Geen spijbelen meer.' Sanne dacht even na.

'Dat klinkt eigenlijk wel goed,' zei ze langzaam.

'Maar waarom zouden ze dat doen?' Ik nam een slok koffie.

'Omdat veel jongeren spijbelen, denk ik.

Ze willen dat we naar school gaan en leren.

En misschien helpt een beloning beter dan straf.' Sanne knikte.

'Misschien wel.' Ik glimlachte.

'Zullen we een afspraak maken?

Als je een maand lang elke dag naar school gaat, dan gaan we samen een dagje naar de Efteling.' Sanne's gezicht lichtte op.

'Echt?

Dat zou ik geweldig vinden!' 'Afgesproken,' zei ik.

'Maar dan moet je wel je best doen.' Die week ging het beter.

Sanne stond op tijd op, maakte haar huiswerk en ging zonder klagen naar school.

Op vrijdag kwam ze thuis met een grote glimlach.

'Pap, raad eens?

Mijn leraar zei dat ik veel beter oplet.

En ik heb een negen gehaald voor mijn toets!' Ik gaf haar een high five.

'Geweldig, Sanne!

Zo zie je maar wat je kunt bereiken.' Maar na twee weken kwam ze op een ochtend weer mopperend de trap af.

'Pap, ik wil niet naar school.

Het is zo saai.' Ik voelde een steek van teleurstelling.

'Sanne, we hebben een afspraak.

Vergeet je het pretpark niet?' Ze zuchtte diep.

'Nee, ik vergeet het niet.

Maar het is zo moeilijk.' Ik ging naast haar zitten.

'Ik snap het, Sanne.

School kan saai zijn.

Maar weet je, ik had vroeger ook dagen dat ik geen zin had.

Toen ik jouw leeftijd had, wilde ik ook liever buiten spelen.

Maar mijn vader zei altijd: 'Als je iets wilt bereiken, moet je ervoor werken.' En hij had gelijk.

Nu heb ik een leuke baan en kan ik jou dingen geven die ik vroeger niet had.' Sanne keek me aan.

'Dus jij wilt dat ik beter word dan jij?' Ik lachte.

'Ja, precies.

En een dagje Efteling is een mooie beloning, toch?' Ze knikte en glimlachte.

'Oké, ik ga.

Maar dan wil ik wel in de achtbaan!' 'Afgesproken,' zei ik.

De maand vloog voorbij.

Sanne ging elke dag naar school en haar cijfers werden beter.

Ze leek ook vrolijker en had meer energie.

Op de laatste dag van de maand kwam ze thuis met een brief van school.

'Pap, kijk!

Mijn leraar schreef dat ik heel goed heb opgelet en dat ik een voorbeeld ben voor de klas.' Ik las de brief en voelde me trots.

'Dit is geweldig, Sanne.

Ik ben zo trots op je.' Ze keek me aan met een twinkeling in haar ogen.

'En nu de Efteling?' 'Natuurlijk,' zei ik.

'Zaterdag gaan we.' Op zaterdag stonden we vroeg op.

De lucht was blauw en de zon scheen.

We reden naar de Efteling en onderweg zongen we liedjes.

In het park gingen we eerst in de achtbaan.

Sanne gilde van plezier en ik ook.

Daarna aten we een ijsje en keken naar de shows.

Het was een perfecte dag.

Toen we 's avonds thuis kwamen, was Sanne moe maar gelukkig.

'Pap, dit was de beste dag ooit,' zei ze.

'En weet je?

Ik denk dat ik school nu toch wel een beetje leuker vind.' Ik glimlachte.

'Dat is het mooiste wat je vandaag hebt gezegd.' We vielen samen op de bank en keken naar een film.

Ik voelde me blij en opgelucht.

Het plan van de gemeente had misschien wel gewerkt.

Niet alleen voor Sanne, maar ook voor mij.

We hadden samen een doel en dat had ons dichter bij elkaar gebracht.

En dat was de beste beloning van allemaal.

Tot de volgende keer.