Edisons in Den Haag (Wiebe helpt in theater)

Hmm. Nou, vanmorgen staat Wiebe op het plein met een kartonnen beker koffie in z'n hand.

De terrassen zijn nog bijna leeg en de gevels kijken streng, alsof ze zelf nieuws lezen.

In de verte hoor je trams piepen en ergens klapt een vlag tegen een paal.

Wiebe wacht, want hij moet zo naar een klein theaterzaaltje achter het binnenhof.

Hij helpt daar met kaartjes en met het neerzetten van stoelen.

Hij vindt dat fijn, want je ziet daar altijd mensen die iets durven, zingen, praten, spelen.

Bij de haringkraam bestelt hij één haring met uitjes. Extra zuur? Vraagt de man. Wiebe knikt.

Hij voelt zich helder in zijn hoofd, maar ook een tikje gespannen, zonder dat hij weet waarom.

Dan gaat zijn telefoon aan. De wekdienst van de NOS. Journaal, en toen hoort hij het. Vanavond worden de

Edisons uitgereikt. Muziekprijzen? Wiebe grinnikt. Edison klinkt als een stofzuiger,

mompelt hij. Maar daarna komt het andere onderwerp. Hoger beroep over een schietpartij in Zwijndrecht.

Zijn mond stopt even met kauwen. Hij kijkt naar de kraam, naar de messen, naar de handen die snel

bewegen. Alles lijkt ineens harder te klinken. In het theaterzaaltje komt Saskia hem

tegemoet met een grote doos. Wiebe? Jij bent precies op tijd. We hebben een prijs op het podium voor een

grap in de show. Een prijs? Zegt Wiebe. Saskia trekt de doos open. Er staat een glimmend beeldje in,

met een ronde kop en een voet. Het lijkt verdacht veel op een Edison. Wiebe lacht. Dit is het.

Alleen, dit ding schijnt alsof het zijn eigen lamp heeft. Dan gaat de deur open en een man in een

jas stapt naar binnen. Geen publiek. Geen kaartje. Hij kijkt strak. Goedemorgen. Zegt hij. Ik zoek iemand. Er is een

rechtszaak vandaag en ik moet een getuige spreken. Wiebe voelt zijn keel droog worden.

Ho! Hier is alleen repetitie. De man kijkt naar het beeldje. Wat is dat? Saskia zegt snel een

nepprijs voor toneel. De man knikt, maar hij blijft nog even staan alsof hij luistert naar iets dat

niet in de zaal is. Nou, luister. Op dat moment trilt Wiebe zijn telefoon weer. Een melding. Hoger,

beroep, schietpartij, Zwijndrecht. Het is alsof het nieuws achter hem aanloopt. Wiebe zet het beeldje

terug in de doos en schuift de doos onder een tafel. Laten we gewoon normaal doen, fluistert hij. Later als

de eerste mensen binnenkomen, ademt Wiebe weer rustig. Hij deelt kaartjes uit en hoort iemand zacht

een liedje neuriën dat misschien wel een Edison wint. Hij denkt, prijzen zijn mooi, maar veiligheid en

eerlijkheid zijn belangrijker. En toch? Muziek helpt. Zelfs als je hoofd vol zit. Wiebe tikt op de

doos onder de tafel en zegt tegen zichzelf. Kom op zeg vooruit. Stap voor stap. Nou, het volledige

transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com. De Tulip trainer heeft het klaar staan voor

interactief oefenen. Tot morgen.