🔮 loopt's Station-Shock

Klaar om gezellig samen het A2-nederlands te verkennen.

Ben loopt door de smalestraatjes van een klein dorpje in de omgeving van Apeldoorn.

Het is vroeg in de middag en de lucht is helder blauwe.

Het dorpje is bedekt met een dun laagje sneeuw dat kraakt onder zijn schoenen.

Ben geniet van de frisse lucht en de stilte om hem heen.

Hij heeft net een warm chocolade melk gehaald bij de lokale bakker en wandelt rustig verder.

Plots ziet hij een groepje mensen bij elkaar staan.

Nieuwsgierig loopt Ben dichterbij en hort gefluister.

Heb je het gehoord?

In de eventeur begint vandaag het Dickens Vestijn, zegt een ouderen dame op gewonden.

Ben spits zijn oren.

Hij heeft wel eens van het Vestijn gehoord, maar is er nog nooit naartoe geweest.

Het idee van een dorp vol mensen verkleed als personages uit de boeken van Charles Dickens

klinkt fascinerend.

Een jonge man naast hem die zich voorstelt als Lars verteld dat hij elk jaar gaat.

Het is echt een belevenis, zegt Lars met een brede glimlach.

De hele stad verandert in de 19e eeuw.

Er zijn kraampjes, optochten en iedereen is in kostum.

Je moet echt gaan kijken.

Ben voelt een opwinning op bordelen.

Het klinkt als een avontuur dat hij niet wil missen.

Ben besluit spontaan om de trein naar deventeur te nemen.

Hij haalt snel zijn oveeschipkaart tevorschijn en zegt gedacht tegen Lars.

De reis naar deventeur is kort en terwijl de trein over de besneuwde velderijt fantasieerd

Ben over wat hij allemaal gaat zien.

In deventeur aangekomen is het net als of hij in een andere tijd stapt.

De straten zijn druk en overal lopen mensen in prachtige victoriaanse kleding.

Ben ziet een man met een hoge hoed en een lange mannel op een straat hoek staan

en een vrouw in een weide rock die zuikergoed verkoopt.

Het is als of hij in een levend schilderij terrecht is gekomen.

Ja, Ben loopt door de straten en geniet van de muziek en de verschillende geuren van versgebakken

lekkernijen.

Hij besluit een warme stroop waafel te kopen bij een kraampje.

Terwijl hij zijn waafel opet, denkt hij aan de beslissing die hij eerder die dag spontaan nam.

Het brengt een glimlach op zijn gezicht.

Soms zijn de beste avonturen de gene die je niet plant, denkt Ben te vreden.

Aan het einde van de dag, moe maar voldaan, neem Ben de treintrug naar huis.

Hij leund achterover in zijn stoel en sluit zijn ogen.

Het Dickens festijn was precies wat hij nodig had om zijn geest op te vrissen en even te ontsnappen

aan de dagelijksen sleur.

Met een tevrede zucht denkt hij.

Volgend jaar ben ik er weer bij.

Heel fijn dat je erbij was.

Morgen kijken we samen weer vol vrissen moet vooruit.