Vijf Uur en de Wereld Staat al Klaar

Je nacht viel zwaar, maar heel het geen woord, een zachtepoot en de stilte werd verstold.

Ik ben Prakia, slapend in een vreemd bed.

Jouw kat besliste dat de ochtend al begon, vijf uur, geen genade, klauwen op het dek, mijn ogen open, scherp als gebroken glas.

Het licht nog grijs, maar de rust al weg.

Ik doe de deur dicht, zijn protest zoemde door het smalle ganglicht.

Ik sliep wel, ja, maar half, maar broos, maar scheef, en nu draag ik de dag als een te zware jas.

Maar morgen slaap ik waar geen kat mij stoort.